ਪਥਾ ਤੇਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਗੇਣ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨृਪ । ਤਿष੍ਠਤਃ ਸ੍ਮ ਪਥਂ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਜਨਨੀਸੁਤੌ
ਉਸ ਔਖੀ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਪਰ ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤ ਦੋਵੇਂ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਲੁਬ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਖਡ੍ਗਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ । ਪ੍ਰਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੋਮਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸ਼ਲੈਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਤੇ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਮਾਤਰਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਨਯੋ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਸ ਤੈਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਤੁਂਡੇਨ ਘਾਤਿਤਾਃ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਕੁਝ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਹੋਏ।
ਸਂਜਘਾਨ ਖੁਰਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਰਣੇ । ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ੂਕਰਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਅਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਚ੍ਛੂਰੋਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਸਮ੍ਮੁਖਃ । ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਨੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿਤੇਨਾਪਿ ਬਾਣੇਨ ਅਰ੍ਦ੍ਧਚਂਦ੍ਰਾਨੁਕਾਰਿਣਾ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਧੋਰਸ੍ਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਨੁੱਕੀਲੇ ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮਮਾਰ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਸ ਹਿ ਸ਼ੂਕਰਃ । ਪੁਤ੍ਰਮੋਹਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਗਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਸੂਅਰ ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਯਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁਂਡਘਾਤੈਰ੍ਮਹੀਤਲੇ । ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਤਿਨष੍ਟਾ ਮृਤਾ ਨृਪ
ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੱਟ ਨਾਲ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਬਹੁਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਦ੍ਰਾਵਯਂਤੀ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਸੂਕਰੀ ਤਤਃ । ਯਥਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਭਯਵਿਧਾਯਿਕਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਕਰੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਡਾਇਣ ਉੱਠ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਦੇਵਰਾਜਸੁਤੋਪਮਮ੍ । ਅਨਯਾ ਨਿਹਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਵੈਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਰਗਾ ਸੀ: 'ਇਸ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਕਸ੍ਮਾਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕਾਂਤ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜੋ ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਮਿ ਇਮਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਮਹਾਦੋषਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਦੈਵਤੈਃ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਘਾਤਯੇਨ੍ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰੇषਯੇਹਂ ਨ ਕਂਚਨ
ਪਿਆਰੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਖਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵਧਨਿਮਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥੇ ਪਾਪਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਸੁਂਦਰਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਝਾਰ੍ਝਰੋ ਨਾਮ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਤੁ ਸੂਕਰੀਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤੀਂ ਕਦਨਂ ਤੇषਾਂ ਦੁਃਸਹਾਂ ਸੁਭਟੈਰਪਿ
ਝਾਰਝਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਉਸ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਆਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਵੇਗੇਨ ਬਾਣੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਹਿ । ਸਂਲਗ੍ਨੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਿੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਤ੍ਵਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵੀਰਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਮਾਕੁਲਾ । ਤੁਂਡੇਨਾਪਿ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਝਾਰ੍ਝਰਃ ਸ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਸੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਝਾਰਝਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਤਮਾਨੇਨ ਤੇਨਾਪਿ ਝਾਰ੍ਝਰੇਣ ਤਦਾ ਹਤਾ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨਾਪਿ ਪਪਾਤ ਵਿਦਲੀਕृਤਾ
ਜਦੋਂ ਝਾਰਝਰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨੁਕੀਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਰਣੀ ਚੀਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼੍ਵਸਮਾਨਾ ਰਣੇਨਾਪਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਭਿ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ । ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਜੀਵਮਾਨਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਿਉਂਦੀ ਪਈ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ ਪਂਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੇਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ 'ਸੁਕਲਾ ਚਰਿੱਤਰ' ਵਾਲਾ ਪੈਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।
षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸ਼੍ਵਸਂਤੀਂ ਸ਼ੂਕਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਸੁਦੇਵਾਵਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੱਫ ਰਹੀ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਤਲੇਨੋਦਕੇਨ ਚ । ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਮੇਵਾਪਿ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਰਣਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਣੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਧੋਇਆ, ਫਿਰ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰ ਕੀਤਾ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ੀਤਤੋਯੇਨ ਸਾ ਉਵਾਚਾਭਿषਿਂਚਤੀਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਚਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਨृਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੂਰਣੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਖਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਦੇਵਿ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਦਿ । ਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤੇਦ੍ਯ ਗਤੋ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਃ
ਮਾਤਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਲੱਗਣ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਸਂਯੁਤਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਕृਤਂ ਤੇऽਨਾਮਯਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਨਿਰੋਪਰੀ ਬੋਲ ਬੋਲੀ।
ਪਸ਼ੁਜਾਤਿਮਤੀਚੇਯਂ ਸੌष੍ਠਵਂ ਭਾषਤੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਸ੍ਵਰਵ੍ਯਂਜਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਮੁਤ੍ਤਮਂ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਇਹ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹਨ।
ਹਰ੍षੇਣ ਵਿਸ੍ਮਯੇਨਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਹਸਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਂ ਪਤਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਪੂਰ੍ਵੇਯਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਭਾषਤੇ ਮਹਤ੍ । ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਗਤਾ ਚੇਯਂ ਯਥਾ ਵੈ ਮਾਨੁषੋ ਵਦੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਅਨੋਖਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬੋਲਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਅਦ੍ਭੁਤਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਂ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਅਨੋਖਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਦੇਵਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਦਾ । ਪृਚ੍ਛ ਚੈਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਕਾਂਤੇ ਕਾ ਚੇਯਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸੁਦੇਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਸੁਭਾਗਣ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਸੂਕਰੀਮ੍ । ਕਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਚਿਤ੍ਰਂ ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਹੁ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੋਵੇਂਗੀ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅਨੋਖੇ ਗੁਣ ਹਨ।'