ਯਦਾ ਜੀਵਂਤਿ ਮੇ ਬਾਲਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਂਸ਼ਧਾਰਕਾਃ । ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵੀਰਸ੍ਯ ਕੋਲਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੂਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗੀ।'
ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਟਮ੍
'ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?' ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿष੍ਕਾਸਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤੇ । ਤਯਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਚਿਂਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਾਸ ਲਈ ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਮੋਹਿਤਾਨ੍ । ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਖਿਆ, 'ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।'
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਾਤਰਮ੍ । ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜੀਵਲੋਭਾਚ੍ਚ ਧਿਙ੍ਮੇ ਮਾਤਃ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮਾਂ, ਐਸਾ ਜੀਉਣਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤृਵੈਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਧਯਿष੍ਯੇ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਨੀਯਸੋਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਦੁਰ੍ਗਕਂਦਰਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋ ਯਾਤਿ ਹਿ ਸ ਪਾਪਧੀਃ । ਨਰਕਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਕृਮਿਕੋਟਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਜਰੂਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਹਨ।
ਤਮੁਵਾਚ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਕਥਂ ਸੁਤ । ਸਂਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਪਾਪਾ ਤ੍ਰਯੋ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਮੇ ਸੁਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖੀ: 'ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਪਵਾਂ? ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਕਨੀਯਸਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਗਤਾ ਗਿਰਿਵਨਾਂਤਰਮ੍ । ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੂ ਰਣਭੁਵਂ ਤੇषਾਮੇਵ ਸੁਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਛੋਟੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਗਏ, ਸਭ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇਜਸਾ ਸੁਬਲੇਨਾਪਿ ਗਰ੍ਜਂਤੌ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਅਥ ਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਥਾ ਤੇਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਗੇਣ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨृਪ । ਤਿष੍ਠਤਃ ਸ੍ਮ ਪਥਂ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਜਨਨੀਸੁਤੌ
ਉਸ ਔਖੀ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਪਰ ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤ ਦੋਵੇਂ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਲੁਬ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਖਡ੍ਗਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ । ਪ੍ਰਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੋਮਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸ਼ਲੈਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਤੇ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਮਾਤਰਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਨਯੋ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਸ ਤੈਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਤੁਂਡੇਨ ਘਾਤਿਤਾਃ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਕੁਝ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਹੋਏ।
ਸਂਜਘਾਨ ਖੁਰਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਰਣੇ । ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ੂਕਰਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਅਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਚ੍ਛੂਰੋਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਸਮ੍ਮੁਖਃ । ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਨੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿਤੇਨਾਪਿ ਬਾਣੇਨ ਅਰ੍ਦ੍ਧਚਂਦ੍ਰਾਨੁਕਾਰਿਣਾ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਧੋਰਸ੍ਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਨੁੱਕੀਲੇ ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮਮਾਰ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਸ ਹਿ ਸ਼ੂਕਰਃ । ਪੁਤ੍ਰਮੋਹਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਗਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਸੂਅਰ ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਯਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁਂਡਘਾਤੈਰ੍ਮਹੀਤਲੇ । ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਤਿਨष੍ਟਾ ਮृਤਾ ਨृਪ
ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੱਟ ਨਾਲ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਬਹੁਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਦ੍ਰਾਵਯਂਤੀ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਸੂਕਰੀ ਤਤਃ । ਯਥਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਭਯਵਿਧਾਯਿਕਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਕਰੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਡਾਇਣ ਉੱਠ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਦੇਵਰਾਜਸੁਤੋਪਮਮ੍ । ਅਨਯਾ ਨਿਹਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਵੈਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਰਗਾ ਸੀ: 'ਇਸ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਕਸ੍ਮਾਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕਾਂਤ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜੋ ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਮਿ ਇਮਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਮਹਾਦੋषਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਦੈਵਤੈਃ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਘਾਤਯੇਨ੍ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰੇषਯੇਹਂ ਨ ਕਂਚਨ
ਪਿਆਰੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਖਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵਧਨਿਮਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥੇ ਪਾਪਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਸੁਂਦਰਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਝਾਰ੍ਝਰੋ ਨਾਮ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਤੁ ਸੂਕਰੀਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤੀਂ ਕਦਨਂ ਤੇषਾਂ ਦੁਃਸਹਾਂ ਸੁਭਟੈਰਪਿ
ਝਾਰਝਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਉਸ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਆਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਵੇਗੇਨ ਬਾਣੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਹਿ । ਸਂਲਗ੍ਨੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਿੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਤ੍ਵਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵੀਰਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਮਾਕੁਲਾ । ਤੁਂਡੇਨਾਪਿ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਝਾਰ੍ਝਰਃ ਸ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਸੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਝਾਰਝਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਤਮਾਨੇਨ ਤੇਨਾਪਿ ਝਾਰ੍ਝਰੇਣ ਤਦਾ ਹਤਾ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨਾਪਿ ਪਪਾਤ ਵਿਦਲੀਕृਤਾ
ਜਦੋਂ ਝਾਰਝਰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨੁਕੀਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਰਣੀ ਚੀਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼੍ਵਸਮਾਨਾ ਰਣੇਨਾਪਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਭਿ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ । ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਜੀਵਮਾਨਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਿਉਂਦੀ ਪਈ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ ਪਂਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੇਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ 'ਸੁਕਲਾ ਚਰਿੱਤਰ' ਵਾਲਾ ਪੈਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।
षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸ਼੍ਵਸਂਤੀਂ ਸ਼ੂਕਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਸੁਦੇਵਾਵਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੱਫ ਰਹੀ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।