ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਨੁਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਂ ਹਿ ਤਦਾ ਗਤ ਏਵ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮੇਵ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹਰਿ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਰੇ ਹਿਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਂ ਸ਼ੂਕਰਰਾਜਰਾਜਃ । ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਚ ਹਤੋ ਯਦਾ ਤੁ ਵਵਰ੍षਿਰੇ ਦੇਵਵਰਾਃ ਸੁਪੁष੍ਪੈਃ
ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਗਃ ਪੁष੍ਪਚਯਃ ਸੁਜਾਤਃ ਸਂਤਾਨਕਾਨਾਮਿਵ ਸੌਰਭਸ਼੍ਚ । ਸਕੁਂਕੁਮੈਸ਼੍ਚਂਦਨਵृष੍ਟਿਮੇਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਤੁष੍ਯਮਾਣਾਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਤਾਨਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਕੇਸਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਹਿ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਸੋਪਿ ਬਭੂਵ ਰਾਜਨ੍ । ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰੋਭੂषਣਦਿਵ੍ਯਰੂਪਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਭਾਤਿ ਦਿਵਾਕਰੋ ਯਥਾ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ! ਉਹ ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਯਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਗਤੋ ਯਦਾ ਸੁਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਰਾਜਦੇਵੈਃ । ਗਂਧਰ੍ਵਰਾਜਃ ਸ ਬਭੂਵ ਭੂਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਾਯਮਿਹੈਵ ਹਿਤ੍ਵਾ
ਦਿਵਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ। ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਚੁਵਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਪਂਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੂਕਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭੀषਣਾਃ
ਪੈਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੂਰਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਏ; ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ।
ਚਤੁਰਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਡਿਂਭਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੂਕਰੀ । ਕੁਟੁਂਬੇਨ ਸਮਂ ਕਾਂਤਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮੇ ਚਿਂਤਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮृषਿਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ । ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸੌ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਨੇਨਾਪਿ ਪਥਾ ਯਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਯਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਿਚਿਂਤਿਤਮ੍
'ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।' ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਯਦਾ ਜੀਵਂਤਿ ਮੇ ਬਾਲਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਂਸ਼ਧਾਰਕਾਃ । ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵੀਰਸ੍ਯ ਕੋਲਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੂਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗੀ।'
ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਟਮ੍
'ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?' ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿष੍ਕਾਸਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤੇ । ਤਯਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਚਿਂਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਾਸ ਲਈ ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਮੋਹਿਤਾਨ੍ । ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਖਿਆ, 'ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।'
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਾਤਰਮ੍ । ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜੀਵਲੋਭਾਚ੍ਚ ਧਿਙ੍ਮੇ ਮਾਤਃ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮਾਂ, ਐਸਾ ਜੀਉਣਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤृਵੈਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਧਯਿष੍ਯੇ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਨੀਯਸੋਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਦੁਰ੍ਗਕਂਦਰਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋ ਯਾਤਿ ਹਿ ਸ ਪਾਪਧੀਃ । ਨਰਕਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਕृਮਿਕੋਟਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਜਰੂਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਹਨ।
ਤਮੁਵਾਚ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਕਥਂ ਸੁਤ । ਸਂਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਪਾਪਾ ਤ੍ਰਯੋ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਮੇ ਸੁਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖੀ: 'ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਪਵਾਂ? ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਕਨੀਯਸਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਗਤਾ ਗਿਰਿਵਨਾਂਤਰਮ੍ । ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੂ ਰਣਭੁਵਂ ਤੇषਾਮੇਵ ਸੁਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਛੋਟੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਗਏ, ਸਭ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇਜਸਾ ਸੁਬਲੇਨਾਪਿ ਗਰ੍ਜਂਤੌ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਅਥ ਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਥਾ ਤੇਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਗੇਣ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨृਪ । ਤਿष੍ਠਤਃ ਸ੍ਮ ਪਥਂ ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਜਨਨੀਸੁਤੌ
ਉਸ ਔਖੀ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਪਰ ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤ ਦੋਵੇਂ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਲੁਬ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਖਡ੍ਗਬਾਣਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ । ਪ੍ਰਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੋਮਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸ਼ਲੈਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਤੇ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਮਾਤਰਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਨਯੋ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਸ ਤੈਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਤੁਂਡੇਨ ਘਾਤਿਤਾਃ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਕੁਝ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਹੋਏ।
ਸਂਜਘਾਨ ਖੁਰਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਰਣੇ । ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ੂਕਰਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਅਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਚ੍ਛੂਰੋਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਸਮ੍ਮੁਖਃ । ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਨੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿਤੇਨਾਪਿ ਬਾਣੇਨ ਅਰ੍ਦ੍ਧਚਂਦ੍ਰਾਨੁਕਾਰਿਣਾ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਧੋਰਸ੍ਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਨੁੱਕੀਲੇ ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮਮਾਰ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਸ ਹਿ ਸ਼ੂਕਰਃ । ਪੁਤ੍ਰਮੋਹਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਗਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਸੂਅਰ ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਯਾ ਚ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁਂਡਘਾਤੈਰ੍ਮਹੀਤਲੇ । ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਤਿਨष੍ਟਾ ਮृਤਾ ਨृਪ
ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੱਟ ਨਾਲ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਬਹੁਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਦ੍ਰਾਵਯਂਤੀ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਸੂਕਰੀ ਤਤਃ । ਯਥਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਭਯਵਿਧਾਯਿਕਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਕਰੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਡਾਇਣ ਉੱਠ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਦੇਵਰਾਜਸੁਤੋਪਮਮ੍ । ਅਨਯਾ ਨਿਹਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਵੈਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਰਗਾ ਸੀ: 'ਇਸ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'