ਏਵਮੇਤੌ ਸੁਸਂਭਾष੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣੌ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਲੋਕਯਤੋ ਰਿਪੂਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਕੋਸ਼ਲਾਧਿਪਤਿਂ ਵੀਰਂ ਤਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ।
ਯਥੈਵ ਮੇਘਃ ਪਰਿਗਰ੍ਜਤੇ ਦਿਵਿ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਸੁਕਾਲੇषੁ ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ । ਤਥੈਵ ਸਂਗਰ੍ਜਤਿ ਕਾਂਤਯਾ ਸਮਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਦ੍ਰਾਜਵਰਂ ਖੁਰਾਗ੍ਰੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲ ਵਿੱਖੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੜਗੜਾਇਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਤਂ ਗਰ੍ਜਮਾਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਾਹਮੇਕਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਸਸਾਰ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਵੇਨਯੁਕ੍ਤਃ ਸਸਮ੍ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਨृਵੀਰਧੀਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਅਰ ਜੋ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ; ਨਿਰਭੈ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੌੜਿਆ।
ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣ ਤਮ੍ । ਚੁਕੋਪ ਭੂਪਤਿਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੁਃਸਹਂ ਸ਼ੂਕਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚੌਂਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਦੁਰਧਰ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਕਰੜੇ, ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੂਅਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਬਾਣਂ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਮੇਵਾਸੌ ਹਯੇਨਾਭਿਸਸਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਲਿਆ; ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਓਰ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਯਦਾ ਨृਪਤਿਂ ਹਯਪृष੍ਠਗਤਂ ਵਰਪੌਰੁषਯੁਕ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਹਣਮ੍ । ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ੂਕਰਯੂਥਪਤਿਃ ਪ੍ਰਗਤੋਭਿਮੁਖਂ ਰਣਭੂਮਿਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਹਤੋ ਹਿ ਯਦਾ ਨृਪਤੇਰ੍ਹਯਪਾਦਤਲੇ ਪ੍ਰਗਤਃ । ਤਮਿਹੈਵ ਵਿਲਂਘ੍ਯ ਚ ਵੇਗਮਨਾਃ ਪ੍ਰਖਰੇਣ ਜਵੇਨ ਚ ਕੋਲਵਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੂਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤੁਰਗਃ ਸਕਿਰਿਃਕਿਟਿਨਾ ਨ ਹਿ ਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਸ ਹਿ ਵਿਦ੍ਧਗਤਿਃ । ਤੁਰਗਃ ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ ਤੁਂਡਹਤੋ ਲਘੁਸ੍ਯਂਦਨਮੇਵ ਗਤੋ ਨृਪਤਿਃ
ਸੂਰ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਦਰਦ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵੱਧ ਸਕਦਾ; ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਫੌਰਨ ਹਲਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਗਰ੍ਜਤਿ ਸ਼ੂਕਰਜਾਤਿਰਵੈਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਕੋਸ਼ਲ ਯੇਨ ਜਵੈਃ । ਗਦਯਾ ਨਿਹਤਃ ਕਿਲ ਭੂਪਤਿਨਾ ਰਣਮਧ੍ਯਗਤਃ ਸ ਹਿ ਯੂਥਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਨੁਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਂ ਹਿ ਤਦਾ ਗਤ ਏਵ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮੇਵ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹਰਿ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਰੇ ਹਿਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਂ ਸ਼ੂਕਰਰਾਜਰਾਜਃ । ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਚ ਹਤੋ ਯਦਾ ਤੁ ਵਵਰ੍षਿਰੇ ਦੇਵਵਰਾਃ ਸੁਪੁष੍ਪੈਃ
ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਗਃ ਪੁष੍ਪਚਯਃ ਸੁਜਾਤਃ ਸਂਤਾਨਕਾਨਾਮਿਵ ਸੌਰਭਸ਼੍ਚ । ਸਕੁਂਕੁਮੈਸ਼੍ਚਂਦਨਵृष੍ਟਿਮੇਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਤੁष੍ਯਮਾਣਾਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਤਾਨਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਕੇਸਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਹਿ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਸੋਪਿ ਬਭੂਵ ਰਾਜਨ੍ । ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰੋਭੂषਣਦਿਵ੍ਯਰੂਪਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਭਾਤਿ ਦਿਵਾਕਰੋ ਯਥਾ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ! ਉਹ ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਯਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਗਤੋ ਯਦਾ ਸੁਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਰਾਜਦੇਵੈਃ । ਗਂਧਰ੍ਵਰਾਜਃ ਸ ਬਭੂਵ ਭੂਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਾਯਮਿਹੈਵ ਹਿਤ੍ਵਾ
ਦਿਵਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ। ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਚੁਵਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਪਂਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੂਕਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭੀषਣਾਃ
ਪੈਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੂਰਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਏ; ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ।
ਚਤੁਰਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਡਿਂਭਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੂਕਰੀ । ਕੁਟੁਂਬੇਨ ਸਮਂ ਕਾਂਤਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮੇ ਚਿਂਤਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮृषਿਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ । ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸੌ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਨੇਨਾਪਿ ਪਥਾ ਯਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਯਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਿਚਿਂਤਿਤਮ੍
'ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।' ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਯਦਾ ਜੀਵਂਤਿ ਮੇ ਬਾਲਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਂਸ਼ਧਾਰਕਾਃ । ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵੀਰਸ੍ਯ ਕੋਲਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੂਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗੀ।'
ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਟਮ੍
'ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?' ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿष੍ਕਾਸਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤੇ । ਤਯਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਚਿਂਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕਾਸ ਲਈ ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਮੋਹਿਤਾਨ੍ । ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਖਿਆ, 'ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।'
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਾਤਰਮ੍ । ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜੀਵਲੋਭਾਚ੍ਚ ਧਿਙ੍ਮੇ ਮਾਤਃ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮਾਂ, ਐਸਾ ਜੀਉਣਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤृਵੈਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਧਯਿष੍ਯੇ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਨੀਯਸੋਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਦੁਰ੍ਗਕਂਦਰਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋ ਯਾਤਿ ਹਿ ਸ ਪਾਪਧੀਃ । ਨਰਕਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਕृਮਿਕੋਟਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਜਰੂਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਹਨ।
ਤਮੁਵਾਚ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਕਥਂ ਸੁਤ । ਸਂਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਪਾਪਾ ਤ੍ਰਯੋ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਮੇ ਸੁਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖੀ: 'ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਪਵਾਂ? ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਕਨੀਯਸਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਗਤਾ ਗਿਰਿਵਨਾਂਤਰਮ੍ । ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੂ ਰਣਭੁਵਂ ਤੇषਾਮੇਵ ਸੁਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਛੋਟੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਗਏ, ਸਭ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇਜਸਾ ਸੁਬਲੇਨਾਪਿ ਗਰ੍ਜਂਤੌ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਅਥ ਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਤਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।