ਮਾਤृਦੋषਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਃ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ । ਅਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਅਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕੌਤੁਕਂ ਕਾਂਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਵੀਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਨ ਇਸ ਰੂਚਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੀ; ਜਿਥੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਮਰਾਦ੍ਭਗ੍ਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਸ਼ਪਂਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਮ੍ਮੁਖਃ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਿਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਯਦਾ ਜਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਛੂਰੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਾਨਾਭੋਗਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਦਾ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਮ੍ਮੁਖਃ ਸਨ੍ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਸਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ । ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਕਥਂ ਭਗ੍ਨੋ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਇੰਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ?
ਅਨੇਨ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਣਾ ਸਹ
ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਮਨੂ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਡਿਂਭਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਜੀਵ ਵਰਾਨਨੇ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬਦ੍ਧਾਹਂ ਤਵ ਬਂਧਨੈਃ
ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਜਾ, ਸੋਹਣੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਨੇਹਮਾਨਰਸਾਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਤਿਕ੍ਰੀਡਨਕੈਃ ਪ੍ਰਿਯ । ਪੁਰਤਸ੍ਤੇ ਸੁਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਨਦ
ਪਿਆਰ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਏਵਮੇਤੌ ਸੁਸਂਭਾष੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣੌ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਲੋਕਯਤੋ ਰਿਪੂਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਕੋਸ਼ਲਾਧਿਪਤਿਂ ਵੀਰਂ ਤਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ।
ਯਥੈਵ ਮੇਘਃ ਪਰਿਗਰ੍ਜਤੇ ਦਿਵਿ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਸੁਕਾਲੇषੁ ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ । ਤਥੈਵ ਸਂਗਰ੍ਜਤਿ ਕਾਂਤਯਾ ਸਮਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਦ੍ਰਾਜਵਰਂ ਖੁਰਾਗ੍ਰੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲ ਵਿੱਖੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੜਗੜਾਇਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਤਂ ਗਰ੍ਜਮਾਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਾਹਮੇਕਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਸਸਾਰ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਵੇਨਯੁਕ੍ਤਃ ਸਸਮ੍ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਨृਵੀਰਧੀਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਅਰ ਜੋ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ; ਨਿਰਭੈ ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੌੜਿਆ।
ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣ ਤਮ੍ । ਚੁਕੋਪ ਭੂਪਤਿਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੁਃਸਹਂ ਸ਼ੂਕਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚੌਂਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਦੁਰਧਰ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਕਰੜੇ, ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੂਅਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਬਾਣਂ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਮੇਵਾਸੌ ਹਯੇਨਾਭਿਸਸਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਲਿਆ; ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਓਰ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਯਦਾ ਨृਪਤਿਂ ਹਯਪृष੍ਠਗਤਂ ਵਰਪੌਰੁषਯੁਕ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਹਣਮ੍ । ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ੂਕਰਯੂਥਪਤਿਃ ਪ੍ਰਗਤੋਭਿਮੁਖਂ ਰਣਭੂਮਿਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਹਤੋ ਹਿ ਯਦਾ ਨृਪਤੇਰ੍ਹਯਪਾਦਤਲੇ ਪ੍ਰਗਤਃ । ਤਮਿਹੈਵ ਵਿਲਂਘ੍ਯ ਚ ਵੇਗਮਨਾਃ ਪ੍ਰਖਰੇਣ ਜਵੇਨ ਚ ਕੋਲਵਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੂਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤੁਰਗਃ ਸਕਿਰਿਃਕਿਟਿਨਾ ਨ ਹਿ ਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਸ ਹਿ ਵਿਦ੍ਧਗਤਿਃ । ਤੁਰਗਃ ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ ਤੁਂਡਹਤੋ ਲਘੁਸ੍ਯਂਦਨਮੇਵ ਗਤੋ ਨृਪਤਿਃ
ਸੂਰ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਦਰਦ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵੱਧ ਸਕਦਾ; ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਫੌਰਨ ਹਲਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਗਰ੍ਜਤਿ ਸ਼ੂਕਰਜਾਤਿਰਵੈਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਕੋਸ਼ਲ ਯੇਨ ਜਵੈਃ । ਗਦਯਾ ਨਿਹਤਃ ਕਿਲ ਭੂਪਤਿਨਾ ਰਣਮਧ੍ਯਗਤਃ ਸ ਹਿ ਯੂਥਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਨੁਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਂ ਹਿ ਤਦਾ ਗਤ ਏਵ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮੇਵ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹਰਿ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਰੇ ਹਿਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਂ ਸ਼ੂਕਰਰਾਜਰਾਜਃ । ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਚ ਹਤੋ ਯਦਾ ਤੁ ਵਵਰ੍षਿਰੇ ਦੇਵਵਰਾਃ ਸੁਪੁष੍ਪੈਃ
ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਗਃ ਪੁष੍ਪਚਯਃ ਸੁਜਾਤਃ ਸਂਤਾਨਕਾਨਾਮਿਵ ਸੌਰਭਸ਼੍ਚ । ਸਕੁਂਕੁਮੈਸ਼੍ਚਂਦਨਵृष੍ਟਿਮੇਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਤੁष੍ਯਮਾਣਾਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਤਾਨਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਕੇਸਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਹਿ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਸੋਪਿ ਬਭੂਵ ਰਾਜਨ੍ । ਦਿਵ੍ਯਾਂਬਰੋਭੂषਣਦਿਵ੍ਯਰੂਪਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਭਾਤਿ ਦਿਵਾਕਰੋ ਯਥਾ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ! ਉਹ ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਯਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਗਤੋ ਯਦਾ ਸੁਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਰਾਜਦੇਵੈਃ । ਗਂਧਰ੍ਵਰਾਜਃ ਸ ਬਭੂਵ ਭੂਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਾਯਮਿਹੈਵ ਹਿਤ੍ਵਾ
ਦਿਵਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ। ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਚੁਵਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਪਂਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਅਥ ਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੂਕਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭੀषਣਾਃ
ਪੈਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੂਰਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਏ; ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ।
ਚਤੁਰਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਡਿਂਭਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੂਕਰੀ । ਕੁਟੁਂਬੇਨ ਸਮਂ ਕਾਂਤਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮੇ ਚਿਂਤਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮृषਿਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ । ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸੌ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਨੇਨਾਪਿ ਪਥਾ ਯਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਯਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਿਚਿਂਤਿਤਮ੍
'ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।' ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।