ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਤੁਂਡੇਨ ਵੀਰਹਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਪਾਨਾਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੀਰਃ । ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਭਾਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਵੀਰਾਨ੍ਪਦਾਤੀਨ੍ਹਿ ਸਂਪਾਤਯੇਦ੍ਰੋषਭਾਵੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਵਿਰਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਜੰਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਸ਼ੁਂਡਂ ਗਜਸ੍ਯਾਪਿ ਰੁष੍ਟੋ ਭਟਾਨ੍ਹਤਾਨ੍ਪਾਦਨਖੈਸ੍ਤੁ ਹृष੍ਟਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਢ ਵੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੂਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਯੁਯੁਧੁਃ ਸਂਗਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਰੁਣਵਿਲੋਚਨਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੂਅਰ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਲੁਬ੍ਧਕੈਸ਼੍ਚ ਹਤਾਃ ਕੋਲਾਃ ਕੋਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਲੁਬ੍ਧਕਾਃ । ਨਿਹਤਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਨਾਪਿ ਸਾਰੁਣਾਃ
ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸੂਅਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਅਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ; ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲਹਾਨ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਜੀਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਤਾਃ ਕੋਲੈਰ੍ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਪਤਿਤਾ ਰਣੇ । ਮृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਕਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਯਜੁਃ
ਸੂਅਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸੂਅਰ ਵੀ ਮਰ ਗਏ, ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਮृਤਾ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਾ ਮृਗਘਾਤਕਾਃ । ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਖਡ੍ਗਪਾਤੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕਈ ਸੂਅਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕਤਿ ਨष੍ਟਾ ਹਤਾਃ ਕੋਲਾ ਭੀਤਾ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕੁਂਜੇषੁ ਕਂਦਰਾਂਤੇषੁ ਗੁਹਾਂਤੇषੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਕਿੰਨੇ ਸੂਅਰ ਗੁਆਚ ਗਏ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਕਿਲਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਖੱਡਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਛੁਪ ਗਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ?
ਲੁਬ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਸੂਕਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਖਂਡਸ਼ੋ ਵਿਦਲੀਕृਤਾਃ
ਕੁਝ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੂਅਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਮਰੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਾਗੁਰਾਃ ਪਾਸ਼ਜਾਲਾਸ਼੍ਚ ਕੁਟਕਾਃ ਪਂਜਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮਂਤਤਃ
ਫੰਦੇ, ਜਾਲ, ਪਿੰਜਰੇ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ, ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਕੋ ਦਯਿਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਾਰਾਹਃ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ । ਪੌਤ੍ਰਕੈਃ ਪਂਚਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਇਕ ਸੂਅਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਕਾਂਤਂ ਸ਼ੂਕਰਂ ਸ਼ੂਕਰੀ ਪੁਨਃ । ਗਚ੍ਛ ਕਾਂਤ ਮਯਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਭਿਸ੍ਤੁ ਬਾਲਕੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਅਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੂਅਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: 'ਚਲੋ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰਾਹਸ੍ਤਾਂ ਵਿਵਸ੍ਤਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਮਿਤਿ । ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੋਹਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਸੂਅਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੈਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।'
ਮਯਿ ਨष੍ਟੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕੋਲਯੂਥਂ ਵਿਨਂਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ । ਦ੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਜਲਂ ਪਿਬਤਿ ਸ਼ੂਕਰਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤਾਂ ਸੂਅਰਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਦੋ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੂਅਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਯੋਃ ਸ਼ੂਕਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਿਂਹੋ ਨੈਵ ਪਿਬਤ੍ਯਪਃ । ਏਵਂ ਸ਼ੂਕਰਜਾਤੀषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋ ਸੂਅਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਿੰਘ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਅਰਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯੇਵ ਯਦਾ ਭਗ੍ਨੋ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਜਾਨੇ ਧਰ੍ਮਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਯੋਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਰਣਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਵ੍ਯੂਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਵਗਾਹ੍ਯਾਮਰੀਂ ਸਿਂਧੁਂ ਤੀਰ੍ਥਪਾਰਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ
ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪੁਰੁषਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਚ ਤਦਹਂ ਕਥਂ ਭਗ੍ਨੋ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਵੈ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹਾਰ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ?
ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾਨਨ੍ਦਦਾਯਕਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ।
ਪਦੇਪਦੇ ਮਹਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਰਣਾਦ੍ਭਗ੍ਨੋ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਯੋ ਲੋਭਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁ
ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਜੋ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਸੁਣ, ਪਿਆਰੀ।
ਮਾਤृਦੋषਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਃ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ । ਅਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਅਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕੌਤੁਕਂ ਕਾਂਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਵੀਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਨ ਇਸ ਰੂਚਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੀ; ਜਿਥੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਮਰਾਦ੍ਭਗ੍ਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਸ਼ਪਂਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਮ੍ਮੁਖਃ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਿਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਯਦਾ ਜਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਛੂਰੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਾਨਾਭੋਗਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਦਾ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਮ੍ਮੁਖਃ ਸਨ੍ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਸਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ । ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਕਥਂ ਭਗ੍ਨੋ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਇੰਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ?
ਅਨੇਨ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਣਾ ਸਹ
ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਮਨੂ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਡਿਂਭਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਜੀਵ ਵਰਾਨਨੇ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬਦ੍ਧਾਹਂ ਤਵ ਬਂਧਨੈਃ
ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਜਾ, ਸੋਹਣੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਨੇਹਮਾਨਰਸਾਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਤਿਕ੍ਰੀਡਨਕੈਃ ਪ੍ਰਿਯ । ਪੁਰਤਸ੍ਤੇ ਸੁਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਨਦ
ਪਿਆਰ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।