ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਯਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਯਾਨ੍ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਯੇਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ।
ਮਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਭਟਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵਾਰਾਹੋ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚਕਾਰਦੁਰ੍ਧषਂ ਕ੍ਰੋਧਾਰੁਣਵਿਲੋਚਨਃ
ਵਾਰਾਹ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਕੋਸ਼ਲਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵੀਰਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਮੁਚਂਤਂ ਮੇਘਵਤ੍ਸ੍ਵਨਮ੍
ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ ਲੜਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਜਤਿਸਮਰਂ ਵਿਚਰਤਿ ਵਿਲਸਤਿ ਵੀਰਾਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਧੀਰਃ । ਤਡਿਦਿਵ ਮੁਖੇषੁ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਭਾਤ੍ਯੁਲ੍ਲਸਤ੍ਯੇਵ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਰਜਦਾ, ਚਲਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦੰਦ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਲਂ ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪ੍ਰਤਿਭਿਨ੍ਨਮੇਕੈਕਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਹਤਂ ਚ ਬਂਧੁਭਿਃ
ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ।
ਨਰਪਤਿਰੁਵਾਚ ਸੈਨ੍ਯਾਃ ਕਿਮਿਹ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਓਜਸਾ ਸ਼ੂਰਾਃ । ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਨੇਨਾਪਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਰਮਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਫੜਦੇ? ਉਥੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਵੀ, ਲੜੋ।
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨੇਕੈਰ੍ਭਟਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਵਨੇ ਤਂ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਂਹਤ੍ਯ ਬਿਭਿਦੁਃ ਸ਼ੂਕਰਂ ਰਣੇ
ਅਨੇਕਾਂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਰਾਹ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦਾ ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸੁਯੋਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਭੂਮੌ ਵਿਸ਼ਾਲੈਃ । ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰਘਾਤੈਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਜ੍ਰਪਾਤੈਰ੍ਹਤਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਸਂਗਰੇ ਤਂ ਮਹਾਂਤੈਃ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਵਜਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਵੱਡੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੌਰੁषੈਃ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਕੋਲਃ ਸੁਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਰਣੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸਃ । ਮਹਾਸ਼ੂਕਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਧਾਰਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਾਰਾਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਸਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਵੱਡੇ ਵਾਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਤ ਹੋਇਆ, ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਲ ਪਿਆ।
ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਤੁਂਡੇਨ ਵੀਰਹਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਪਾਨਾਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੀਰਃ । ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਭਾਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਵੀਰਾਨ੍ਪਦਾਤੀਨ੍ਹਿ ਸਂਪਾਤਯੇਦ੍ਰੋषਭਾਵੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਵਿਰਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਜੰਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਘਾਨਾਸ੍ਯ ਸ਼ੁਂਡਂ ਗਜਸ੍ਯਾਪਿ ਰੁष੍ਟੋ ਭਟਾਨ੍ਹਤਾਨ੍ਪਾਦਨਖੈਸ੍ਤੁ ਹृष੍ਟਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਢ ਵੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੂਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਯੁਯੁਧੁਃ ਸਂਗਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਰੁਣਵਿਲੋਚਨਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੂਅਰ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਲੁਬ੍ਧਕੈਸ਼੍ਚ ਹਤਾਃ ਕੋਲਾਃ ਕੋਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਲੁਬ੍ਧਕਾਃ । ਨਿਹਤਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਨਾਪਿ ਸਾਰੁਣਾਃ
ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸੂਅਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਅਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ; ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲਹਾਨ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਜੀਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਤਾਃ ਕੋਲੈਰ੍ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਪਤਿਤਾ ਰਣੇ । ਮृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਕਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਯਜੁਃ
ਸੂਅਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸੂਅਰ ਵੀ ਮਰ ਗਏ, ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਮृਤਾ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਾ ਮृਗਘਾਤਕਾਃ । ਬਹਵਃ ਸ਼ੂਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਖਡ੍ਗਪਾਤੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕਈ ਸੂਅਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕਤਿ ਨष੍ਟਾ ਹਤਾਃ ਕੋਲਾ ਭੀਤਾ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕੁਂਜੇषੁ ਕਂਦਰਾਂਤੇषੁ ਗੁਹਾਂਤੇषੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਕਿੰਨੇ ਸੂਅਰ ਗੁਆਚ ਗਏ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਕਿਲਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਖੱਡਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਛੁਪ ਗਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ?
ਲੁਬ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਸੂਕਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਖਂਡਸ਼ੋ ਵਿਦਲੀਕृਤਾਃ
ਕੁਝ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੂਅਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਮਰੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਾਗੁਰਾਃ ਪਾਸ਼ਜਾਲਾਸ਼੍ਚ ਕੁਟਕਾਃ ਪਂਜਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮਂਤਤਃ
ਫੰਦੇ, ਜਾਲ, ਪਿੰਜਰੇ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ, ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਕੋ ਦਯਿਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਾਰਾਹਃ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ । ਪੌਤ੍ਰਕੈਃ ਪਂਚਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਇਕ ਸੂਅਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਕਾਂਤਂ ਸ਼ੂਕਰਂ ਸ਼ੂਕਰੀ ਪੁਨਃ । ਗਚ੍ਛ ਕਾਂਤ ਮਯਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਭਿਸ੍ਤੁ ਬਾਲਕੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਅਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੂਅਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: 'ਚਲੋ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰਾਹਸ੍ਤਾਂ ਵਿਵਸ੍ਤਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਮਿਤਿ । ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੋਹਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਸੂਅਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੈਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।'
ਮਯਿ ਨष੍ਟੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕੋਲਯੂਥਂ ਵਿਨਂਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ । ਦ੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਜਲਂ ਪਿਬਤਿ ਸ਼ੂਕਰਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤਾਂ ਸੂਅਰਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਦੋ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੂਅਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਯੋਃ ਸ਼ੂਕਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਿਂਹੋ ਨੈਵ ਪਿਬਤ੍ਯਪਃ । ਏਵਂ ਸ਼ੂਕਰਜਾਤੀषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋ ਸੂਅਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਿੰਘ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਅਰਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯੇਵ ਯਦਾ ਭਗ੍ਨੋ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਜਾਨੇ ਧਰ੍ਮਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਯੋਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਰਣਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਵ੍ਯੂਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਵਗਾਹ੍ਯਾਮਰੀਂ ਸਿਂਧੁਂ ਤੀਰ੍ਥਪਾਰਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ
ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪੁਰੁषਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਚ ਤਦਹਂ ਕਥਂ ਭਗ੍ਨੋ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਵੈ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹਾਰ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ?
ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾਨਨ੍ਦਦਾਯਕਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ।
ਪਦੇਪਦੇ ਮਹਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਰਣਾਦ੍ਭਗ੍ਨੋ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਯੋ ਲੋਭਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁ
ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਜੋ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਸੁਣ, ਪਿਆਰੀ।