ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਵਲ੍ਲਭੇ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਤੁ ਨਰਕੇ ਵਸੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਮੋਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚਾਹ ਵਿਚੋਂ ਨਾ ਦੇਵੇ—ਸੁਣ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੀਯਮਾਨੇਨ ਰਣਭੂਮਿਗਤੇਨ ਵੈ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਜੰਗ ਦੇਣਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦਾ ਚੈਲੰਜ ਮਿਲੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਮਨੁੱਖ ਲੜਾਈ ਮੰਨ ਲਵੇ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਯਸ਼ਃਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ । ਸ ਵਾ ਹਤੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪੌਰੁषੇਣਾਤਿਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਰ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਯਸ਼ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਡਟ ਕੇ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵੀਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ । ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯੇਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁ
ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ, ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਵੀਰਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਦੇਵਾਚਾਰੈਰ੍ਮਹੀਯਤੇ । ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਾਯਾਤ ਅਯਂ ਵੀਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੀਰ ਹੈ, ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਯਂ ਮਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਾਤਿਥਿਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ। ਜੰਗ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਕਾਰੋ ਯੁਦ੍ਧਰੂਪੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਯਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜੰਗ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ। ਸ਼ੂਕਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇਣੀ ਹੈ,
ਤਤੋऽਹਂ ਪੌਰੁषਂ ਕਾਂਤ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗੀ ਕਿ ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਯੂਯਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਯੁਦ੍ਧਾਤਿਥਿਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ—'ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੰਗ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਗਂਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਾਯਂ ਹਿ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਨਾਥੋ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕਃ
ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜਿਥੇ ਉਹ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਹੈ,
ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਵੈ ਦੂਰਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਗਿਰਿਗੁਹਾਮੁਖਮ੍ । ਸੁਖਂ ਜੀਵਤ ਮੇ ਵਤ੍ਸਾ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਲੁਬ੍ਧਕਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੂਰ ਜਾਓ, ਕਿਸੇ ਪੱਕੀ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ। ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਓ, ਪਰ ਲਾਲਚੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿਣਾ।
ਮਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰੈष ਹਿ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਭਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋऽਯਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯੂਥਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜਿਥੇ ਇਹ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਝੁੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।
ਏਤੇ ਪਿਤृਵ੍ਯਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਤਾਂ ਤ੍ਰਾਣਕਾਰਕਾਃ । ਦੂਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਚੇ-ਤਾਇਆ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ- ਅਯਂ ਹਿ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਦਕਃ । ਭਯਂ ਤੁ ਕਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੁਖਂ ਜੀਵਨਮਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈ। ਪਰ ਡਰ ਕਿਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਣਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਇਦਮੁਕ੍ਤਂ ਭਯਂਕਰਮ੍ । ਤਨ੍ਨੋ ਹਿ ਕਾਰਣਂ ਮਾਤਰ੍ਵਦ ਸਤ੍ਯਮਿਹੈਵ ਹਿ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ-। ਅਯਂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਕਾਲਰੂਪਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਮृਗਯਾ ਲੁਬ੍ਧੋ ਮृਗਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਬਹੂਨ੍ਵਨੇ
ਸ਼ੂਕਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਈ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਨਾਮ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ ਕਾਲੋऽਯਂ ਦੂਰਂ ਯਾਤ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਜੋ ਮਨੂ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ-। ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ ਪਾਪਧੀਃ । ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਸੁਘੋਰਂ ਤੁ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤੁਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਯਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਟੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ । ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਮਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਯਂ ਨਰਕਮੇਤੀਹ ਕृਮਿਦੁਰ੍ਗਂਧਸਂਕੁਲਮ੍ । ਮਾਤੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਗੁਰੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਇਹੈਵ ਚ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਗੰਦੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਬਦਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ।
ਏਵਂ ਵਿषਾਦਃ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਃ । ਵ੍ਯੂਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਤੇਜਃ ਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਉਦਾਸੀ ਆ ਗਈ; ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪੰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾਹਸੋਤ੍ਸਾਹਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍ । ਨਦਂਤਃ ਪੌਰੁषੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਵਨੇ ਤਦਾ
ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਯਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 2.43 ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਤੇ ਸ਼ੂਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਵਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚ ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ
ਸੁਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸੂਅਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਿਆਰ।
ਮਹਾਵਰਾਹੋ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਿਰਿਸਾਨੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਮਹਤਾ ਯੂਥਭਾਵੇਨ ਵ੍ਯੂਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਵੱਡਾ ਸੂਅਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਪਿਲਃ ਸ੍ਥੂਲਪੀਨਾਂਗੋ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਖਃ । ਦੁਃਸਹਃ ਸ਼ੂਕਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗਰ੍ਜਤੇ ਚਾਤਿਭੈਰਵਮ੍
ਕਪਿਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸੂਅਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਰਾਜਃ ਸ਼ਾਲਤਾਲਵਨਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ । ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਜੋ ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ; ਮਨੂ ਦਾ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੂਰ ਵਾਰਾਹੋ ਵਿਧ੍ਯਤਾਂ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਨ੍ਵੀਰੋ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਸੂਅਰ ਫੜੋ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਢੋ; ਇੰਝ ਮਨੂ ਦਾ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਗਯਾ ਮਦਮੋਹਿਤਾਃ । ਸਂਨਦ੍ਧਾ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਵਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਮਸਤਿ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਃ ਸੁਸੈਨ੍ਯੇਨ ਚਤੁਰਂਗੇਣ ਸਂਯਤਃ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਈ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਗਂਗਾਤੀਰਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮੇਰੌ ਗਿਰਿਵਰੋਤ੍ਤਮੇ । ਰਤ੍ਨਧਾਤੁਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਲਂਕृਤੇ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ।