ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯੂਥੇ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰਲਂਕृਤਃ । ਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਅਨ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵੈਃ
ਜਿਸ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਝੁੰਡ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਤ੍ਵਯੈਵਾਲਂਕृਤੋ ਯੂਥੋ ਭਵਤਾ ਪਰਿਸ਼ੋਭਤੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕੀਦृਗ੍ਯੂਥੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਝੁੰਡ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਝੁੰਡ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਤਵੈਵ ਸ੍ਵਬਲੇਨਾਪਿ ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਕਰਾਃ । ਵਿਚਰਂਤਿ ਗਿਰੌ ਕਾਂਤ ਤਨਯਾ ਮਮ ਬਾਲਕਾਃ
ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੂਅਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ, ਉਥੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਕਂਦਾਨ੍ਮੂਲਾਨ੍ਸੁਭਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ । ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵਨਕੁਂਜੇषੁ ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਗਠੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਲਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਿਂਹਾਨਾਮਿਹ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਾਲਿਤਾਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਅਮੀ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਲਕਾ ਮਮ ਦਾਰਕਾਃ । ਦੀਨਾਸ਼੍ਚੈਵਾਕੁਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਵਿਚੇਤਨਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਦੁਖੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸੁਖਂ ਵਰ੍ਤ੍ਮ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਬਾਲਕਾਃ । ਪਤਿਹੀਨਾ ਯਥਾ ਨਾਰੀ ਸ਼ੋਭਤੇ ਨੈਵ ਸ਼ੋਭਨਾ
ਬੱਚੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਔਰਤ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਲਂਕृਤਾ ਯਥਾ ਦਿਵ੍ਯੈਰਲਂਕਾਰੈਃ ਸਕਾਂਚਨੈਃ । ਪਰਿਚ੍ਛਦੈ ਰਤ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਿਤृਮਾਤृਸਹੋਦਰੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ,
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਕੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪਤਿਹੀਨਾ ਨ ਭਾਤਿ ਸਾ । ਚਂਦ੍ਰਹੀਨਾ ਯਥਾ ਰਾਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਂ ਯਥਾ ਕੁਲਮ੍
ਸਾਸ, ਸਸੁਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਪਰਿਵਾਰ।
ਦੀਪਹੀਨਂ ਯਥਾ ਗੇਹਂ ਨੈਵ ਭਾਤਿ ਕਦਾਚਨ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਯਂ ਤਥਾ ਯੂਥੋ ਨੈਵ ਸ਼ੋਭੇਤ ਮਾਨਦ
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਬਿਨਾ ਦੀਵੇ ਦੇ ਕਦੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਝੁੰਡ ਵੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਆਚਾਰੇਣ ਵਿਨਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨੋ ਯਤਿਰ੍ਯਥਾ । ਮਂਤ੍ਰਹੀਨੋ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਤਥਾਯਂ ਨੈਵ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਆਚਾਰ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਮਨੁੱਖ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਯਤੀ, ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਰਾਜਾ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਹੀ ਹਾਲ ਹੈ।
ਕੈਵਰ੍ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਨੌਰ੍ਵਾ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪਰਿਸਾਗਰੇ । ਨ ਭਾਤ੍ਯੇਵਂ ਯਥਾ ਸਾਰ੍ਥਃ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹੇਨ ਵੈ ਵਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਲਾਹ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਨੌਕਾ ਭਾਵੇਂ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਇੰਝ ਹੀ ਅਗਵਾਈ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਕਾਫਲਾ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸੇਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚ ਵਿਨਾ ਯਥਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨ ਭਾਤਿ ਚ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਵੈ ਤਥਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸ਼ੂਕਰਾਣਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਫੌਜ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਇੰਝ ਹੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸੂਅਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।
ਦੀਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਵੇਦਹੀਨੋ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਮਯਿ ਭਾਰਂ ਕੁਟੁਂਬਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਫੌਜ ਵੀ ਦਿਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦੁਜਾਤੀ; ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਮਰਣਂ ਸੁਲਭਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਤਵੇਦृਸ਼ੀ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਹਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਧਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੌਤ ਆਸਾਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਕਸਮ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਵਯੈਵ ਸਹਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੂਮਿਂ ਵਾਥ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਰਕਂ ਵਾਪਿ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੈਂ ਸੁਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵੀ ਭੋਗ ਲਵਾਂਗੀ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁਪੌਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯੂਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਵਾਂ ਵ੍ਰਜਾਵ ਯੂਥੇਸ਼ ਦੁਰ੍ਗਮੇਵਂ ਸੁਕਂਦਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਝੁੰਡ ਲੈ ਕੇ, ਆਓ, ਝੁੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਔਖੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਾਟ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ਜੀਵਿਤਵ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਣਾਯ ਪਰਿਗਮ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲਾਭੋ ਮਰਣੇ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ; ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ।
ਵਾਰਾਹ ਉਵਾਚ- ਵੀਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਸੁਧਰ੍ਮਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਿਨਾ ਹਿ ਵੀਰੇਣ ਵੀਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤਮ੍
ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਤੂੰ ਸੱਚੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀਰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਦੂਜੇ ਵੀਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦੇਹਿ ਮੇ ਯੋਧਨਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥ੍ਯਹਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਪਰੇਣ ਯਾਚਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਦਦਾਤਿ ਯਦਾ ਨਰਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਜੇ ਦੂਜਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਉਸਤੋਂ ਜੰਗ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ,
ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਵਲ੍ਲਭੇ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਤੁ ਨਰਕੇ ਵਸੇਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਮੋਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚਾਹ ਵਿਚੋਂ ਨਾ ਦੇਵੇ—ਸੁਣ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੀਯਮਾਨੇਨ ਰਣਭੂਮਿਗਤੇਨ ਵੈ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਜੰਗ ਦੇਣਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦਾ ਚੈਲੰਜ ਮਿਲੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਮਨੁੱਖ ਲੜਾਈ ਮੰਨ ਲਵੇ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਯਸ਼ਃਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ । ਸ ਵਾ ਹਤੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪੌਰੁषੇਣਾਤਿਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਰ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਯਸ਼ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਡਟ ਕੇ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵੀਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ । ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯੇਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁ
ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ, ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਵੀਰਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਦੇਵਾਚਾਰੈਰ੍ਮਹੀਯਤੇ । ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਾਯਾਤ ਅਯਂ ਵੀਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੀਰ ਹੈ, ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਯਂ ਮਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਾਤਿਥਿਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ। ਜੰਗ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਕਾਰੋ ਯੁਦ੍ਧਰੂਪੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਯਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜੰਗ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ। ਸ਼ੂਕਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇਣੀ ਹੈ,
ਤਤੋऽਹਂ ਪੌਰੁषਂ ਕਾਂਤ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗੀ ਕਿ ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਯੂਯਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਯੁਦ੍ਧਾਤਿਥਿਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ—'ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੰਗ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਗਂਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਾਯਂ ਹਿ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਨਾਥੋ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕਃ
ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜਿਥੇ ਉਹ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਹੈ,