ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਮृਗਯਾਂ ਕਾਂਤੇ ਮृਗਾਨ੍ਸਂਹਰਤੇ ਬਹੂਨ੍ । ਸ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਏष੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਆਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਲੁਬ੍ਧਕਾਨਾਂ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਭਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਮਮਰੂਪਂ ਨृਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਨੈਵ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਹੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।'
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਸ਼੍ਵਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੁਬ੍ਧਕੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਬਾਣਪਾਣੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯੇ ਕਰਿष੍ਯਤੇ ਘਾਤਂ ਮਮਾਪ੍ਯੇਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਿਆਰੀਏ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਾਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਲੁਬ੍ਧਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਮਹਾਵਨੇ ਕਾਂਤ ਸਮਾਯੁਧਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਏਤੈਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਮਪੌਤ੍ਰਕੈਃ ਸਮਂ ਦੂਰਂ ਨੁ ਭੋ ਯਾਸਿ ਪਲਾਯਮਾਨਃ
ਮਾਦਾ ਸੂਅਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਧੈਰ੍ਯਂ ਬਲਪੌਰੁषਂ ਮਹਨ੍ਮਹਾਭਯੇਨਾਪਿ ਵਿषਣ੍ਣਚੇਤਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਂ ਕਰੋषਿ ਕਿਂ ਕਾਂਤ ਵਦਸ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੌਸਲਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ? ਕਾਰਨ ਦੱਸ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਕੋਲ ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਸ਼ੂਕਰਰਾਜਉਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯਦਰ੍ਥਭੀਤੋਸ੍ਮਿ ਸੁਲੁਬ੍ਧਕਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਤੋ ਦੂਰ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਸ਼ੂਕਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਲਾ ਨੇ ਸ਼ੂਕਰ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਅਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸੁਲੁਬ੍ਧਕਾਃ ਪਾਪਕਰਾਃ ਸ਼ਠਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪਾਪਂ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਕਂਦਰੇ । ਸਦੈਵ ਦੁष੍ਟਾ ਬਹੁਪਾਪਚਿਂਤਕਾ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਪਾਪਿਨਾਂ ਕੁਲੇ
ਕਠੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਪਿਆਰੀਏ, ਬੁਰੇ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹਨ; ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਟ, ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਪਾਪੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਹਿ ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਮਰਣਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਮृਤੋਪਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਾਪਮ੍ । ਦੂਰਂ ਗਿਰਿਂ ਪਰ੍ਵਤਕਂਦਰਂ ਚ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਕਾਂਤੇ ਅਪਮृਤ੍ਯੁਭੀਤਃ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਮਰ ਵੀ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਹਿ ਪੁਣ੍ਯੋ ਨਰਨਾਥ ਆਗਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਃ ਕੇਸ਼ਵਰੂਪ ਭੂਪਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਮਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਪੌਰੁषਵਿਕ੍ਰਮੇਣ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੀਏ, ਪੂਰੀ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਭੂਪਂ ਯਦਿ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਤੁਲਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਤੇਨਾਹਤੋ ਵੀਰਵਰੇਣ ਸਂਗਰੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਲੋਕਂ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਕੀਰਤੀ ਮਿਲੇਗੀ; ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਮਾਂਗਭੂਤੇਨ ਪਲੇਨਮੇਦਸਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਭੂਮਿਨਾਥਃ । ਤृਪ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸੁਲੋਕਦੇਵਤਾ ਅਸ੍ਮਾਦਯਂਚਾਗਤੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਪਾਵੇਗਾ; ਸੁਭਾਗੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣੀ ਆਪ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੈਵ ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਮਰਣਂ ਯਦਾਭਵੇਲ੍ਲਾਭਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸੁਂਦਰਿ ਕੀਰ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ਼ੋ ਭੂਮਿਤਲੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਲੋਕਂ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਮਿਲੀ, ਸੁੰਦਰਏ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੀਰਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨੈਵਂ ਭੀਤੋਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਗਤੋऽਹਂ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ । ਪਾਪਾਦ੍ਭੀਤੋ ਗਤਃ ਕਾਂਤੇਧਰ੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੀਏ, ਪਰ ਧਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਜਾਨੇ ਪਾਤਕਂ ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਚਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼ੌਕਰੀਂ ਯੋਨਿਂ ਗਤੋऽਹਂ ਪਾਪਸਂਚਯਾਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਮਾਵੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੂਅਰ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਘੋਰਂ ਪੂਰ੍ਵਪਾਤਕਸਂਚਯਮ੍ । ਬਾਣੋਦਕੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਮਾਵੇ ਨੂੰ, ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਧੋ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਵਾਰਾਹਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕੁਟੁਂਬਬਾਲਕਮ੍ । ਗਿਰਿਂ ਗਚ੍ਛ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਮ ਮੋਹਮਿਮਂ ਤ੍ਯਜ
ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਕੁੜੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਰਾਹੀਏ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਮੋਹ ਤਿਆਗ ਦੇ।
ਮਮਸ੍ਨੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰਿਰੇष ਸਮਾਗਤਃ । ਅਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਆਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਦੈਵੇਨਾਪਿ ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਦ੍ਘਾਟਿਤਕਪਾਟਂ ਤੁ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਮਹਾਦਿਵਮ੍
ਅੱਜ, ਦਿਵਿਆ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਕਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਉਵਾਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖ੍ਯਃ ਸੀਦਮਾਨਾਂਤਰਾ ਤਦਾ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਮਹਾਨ ਸੂਅਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯੂਥੇ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰਲਂਕृਤਃ । ਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਅਨ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵੈਃ
ਜਿਸ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਝੁੰਡ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਤ੍ਵਯੈਵਾਲਂਕृਤੋ ਯੂਥੋ ਭਵਤਾ ਪਰਿਸ਼ੋਭਤੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕੀਦृਗ੍ਯੂਥੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਝੁੰਡ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਝੁੰਡ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਤਵੈਵ ਸ੍ਵਬਲੇਨਾਪਿ ਗਰ੍ਜਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਕਰਾਃ । ਵਿਚਰਂਤਿ ਗਿਰੌ ਕਾਂਤ ਤਨਯਾ ਮਮ ਬਾਲਕਾਃ
ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੂਅਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ, ਉਥੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਕਂਦਾਨ੍ਮੂਲਾਨ੍ਸੁਭਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ । ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵਨਕੁਂਜੇषੁ ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਗਠੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਲਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਿਂਹਾਨਾਮਿਹ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਾਲਿਤਾਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਅਮੀ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਲਕਾ ਮਮ ਦਾਰਕਾਃ । ਦੀਨਾਸ਼੍ਚੈਵਾਕੁਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਵਿਚੇਤਨਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਦੁਖੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸੁਖਂ ਵਰ੍ਤ੍ਮ ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਬਾਲਕਾਃ । ਪਤਿਹੀਨਾ ਯਥਾ ਨਾਰੀ ਸ਼ੋਭਤੇ ਨੈਵ ਸ਼ੋਭਨਾ
ਬੱਚੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਔਰਤ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਲਂਕृਤਾ ਯਥਾ ਦਿਵ੍ਯੈਰਲਂਕਾਰੈਃ ਸਕਾਂਚਨੈਃ । ਪਰਿਚ੍ਛਦੈ ਰਤ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਿਤृਮਾਤृਸਹੋਦਰੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ,
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਕੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪਤਿਹੀਨਾ ਨ ਭਾਤਿ ਸਾ । ਚਂਦ੍ਰਹੀਨਾ ਯਥਾ ਰਾਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਂ ਯਥਾ ਕੁਲਮ੍
ਸਾਸ, ਸਸੁਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਪਰਿਵਾਰ।
ਦੀਪਹੀਨਂ ਯਥਾ ਗੇਹਂ ਨੈਵ ਭਾਤਿ ਕਦਾਚਨ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਯਂ ਤਥਾ ਯੂਥੋ ਨੈਵ ਸ਼ੋਭੇਤ ਮਾਨਦ
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਬਿਨਾ ਦੀਵੇ ਦੇ ਕਦੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਝੁੰਡ ਵੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।