ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮੇਵਂ ਸਾ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਦਾ ਸਖਿ । ਸੁਮੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਫਲ, ਸਖੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ: ਚੰਗਾ ਮੁਖ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਃ ਫਲਂ ਸਦਾ । ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਂ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ; ਉਹ ਯਸ਼, ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਗੁਣ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਯਦਾ ਕਾਂਤੇ ਅਨ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰੋਤਿ ਯਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਧਰਮ ਕਰੇ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਯੌਵਨਂ ਰੂਪਮਵਤਾਰਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਚਲਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ । ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਰੀ ਪਰਿਕਥ੍ਯੇਤ ਵੈ ਸਦਾ
ਇੱਕ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਂਸਾਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਤਿਹੀਨਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਛੜੀ ਔਰਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਐਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਖਂ ਰੂਪਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਤਾ ਭੁਵਿ । ਸੁਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰੇ ਪਰਿਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ, ਰੂਪ, ਯਸ਼, ਕੀਰਤੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀ ਹੈ।
ਪਾਪਭਾਗਾ ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਚ ਦੁਃਖਾਚਾਰਾ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ऋषਯੋ ਦੇਵਮਾਨਵਾਃ । ਭਰ੍ਤਾ ਨਾਥੋ ਗੁਰੁਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਭਰ੍ਤਾ ਤੀਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਨृਪਨਂਦਨ । ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਭੂषਣਂ ਰੂਪਂ ਵਰ੍ਣਂ ਸੌਗਂਧਮੇਵ ਚ
ਪਤੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਰੰਗ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਿष੍ਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਪਰ੍ਵਸੁ । ਸ਼ृਂਗਾਰੈਰ੍ਭੂषਣੈਃ ਸਾ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਯਦਾ ਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਯਾਵਿਨਾ ਭਵਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਮੁਖੇ ਯਥਾ । ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ
ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦੁੱਧ। ਪਰ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਚੰਗੀ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਭ ਮੰਗਲ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਿ । ਰੂਪਂ ਵਰ੍ਣਂ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਵਰੂਪੇਣ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਪਤੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਔਰਤ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਸਭ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਦਂਤਿ ਭੂਤਲੇ ਲੋਕਾਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯਾ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਭੂਤਲੇ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਬਦਚਲਣ ਹੈ', ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਛੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁਣੋ।
ਇਚ੍ਛਂਤ੍ਯਾ ਵੈ ਮਹਾਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਸੁਜਾਯਾਯਾਃ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਭਰ੍ਤਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਗੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਕਿਲ । ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਕਥਂ ਭਰ੍ਤਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਪਤਨੀ ਇਹ ਧਰਮ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਖ੍ਯ ਇਤਿਹਾਸਃ ਪੁਰਾਤਨਃ । ਸੁਦੇਵਾਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਮਤਲਬ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਸੁਦੇਵਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ।
ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸਖ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਸੁਦੇਵਾ ਕਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਿਮਾਚਾਰਾ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਦ ਨਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਸੁਦੇਵਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ? ਉਸਦਾ ਚਲਣ-ਚਲਾਓ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸ ਆਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਃ । ਮਨੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਃ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਜੇਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਵੇਦਰਾਜਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਕਾਸ਼ੀਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਸੁਦੇਵਾ ਨਾਮ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਾਚਾਰਪਰਾਯਣਾ । ਉਪਯੇਮੇ ਮਹਾਰਾਜ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ੍ਤਾਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਸੁਦੇਵਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਸੀ ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਮਹੀਪਤੀ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਸੁਦੇਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ ਵੈ ਰਾਜਾ ਜਨਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਨਾਯਕਃ
ਸੁਦੇਵਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਸੱਚ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਰੇਮੇ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਤਯਾ । ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗਿਆ।
ਗਂਗਾਰਣ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮृਗਯਾਂ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਦਾ । ਸਿਂਹਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਦਾ ਸੀ—ਸ਼ੇਰਾਂ, ਸੂਅਰਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਃ । ਬਹੁਸ਼ੂਕਰਯੂਥੇਨ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰਲਂਕृਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੂਅਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੂਅਰਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਾ ਚ ਸ਼ੂਕਰੀ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ । ਵਰਾਹੈਃ ਸ਼ੂਕਰੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਮੇਵ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਮਾਦਾ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਅਰ ਤੇ ਮਾਦਾ ਸੂਅਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਮृਗਯਾਰਤਮ੍ । ਪਰ੍ਵਤਾਧਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸ਼ੂਕਰਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਅਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਗੁਰੂਞ੍ਛਿਸ਼ੂਨ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮृਗਾਣਾਂ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਛੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਹਾਰਾਜਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਸੁਤਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਚ ਸ ਸ਼ੂਕਰਃ । ਕੋਸ਼ਲਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵੀਰੋ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਸੂਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—'