ਪਿਬਸ੍ਵ ਪਾਨਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਸੁਤਾਃ ਕਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੀ ਲੈ; ਜੋ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖਾ ਲੈ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖਾ ਲੈ। ਕਿਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਦੇ ਸਵਜਨ-ਬਾਂਧਵ ਹਨ?
ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਸਂਬਂਧਃ ਕੇਨ ਚੈਵ ਹਿ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਬੱਚੀ, ਇੱਥੇ ਖਾਓ ਜਾਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਮृਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਿ ਕੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕੋ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਪੀਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਏਤਤ੍ਸਂਸਾਰਤਃ ਫਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਹ ਫਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੀ, ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਭਵਤੀਭਿਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਸਂਮਤਮ੍ । ਯਾਤੁ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪृਥਗ੍ਭੂਤਾ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਾ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਾਪਭੂਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਤਾਂ ਨ ਮਨ੍ਯਂਤਿ ਸਜ੍ਜਨਾਃ । ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਦਾ ਸਖ੍ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਵੇਦੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਨਾਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਬਂਧਃ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਸਦਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰ੍ਤਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਸੰਬੰਧ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਮੇਵਾਵਾਹਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਚਾ ਕਾਯੇਨ ਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਮਨਸਾ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਵਸਤ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨਾਲ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਦਾ ਨਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਤ੍
ਪਤੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਹੀ। ਜਦੋਂ ਘਰਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ—
ਯਜਤੇ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਜੋ ਫਲ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਨ ਚਾਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਕੇਦਾਰੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣੇ । ਲਭਤੇ ਨੈਵ ਸਾ ਨਾਰੀ ਯਜਮਾਨਾ ਸਦਾ ਕਿਲ
ਦਵਾਰਕਾ, ਅਵੰਤੀ ਜਾਂ ਕੇਦਾਰ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ, ਐਸੀ ਔਰਤ, ਭਾਵੇਂ ਸਦਾ ਯਜਨ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮੇਵਂ ਸਾ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਦਾ ਸਖਿ । ਸੁਮੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਫਲ, ਸਖੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ: ਚੰਗਾ ਮੁਖ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਃ ਫਲਂ ਸਦਾ । ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਂ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ; ਉਹ ਯਸ਼, ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਗੁਣ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਯਦਾ ਕਾਂਤੇ ਅਨ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰੋਤਿ ਯਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਧਰਮ ਕਰੇ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਯੌਵਨਂ ਰੂਪਮਵਤਾਰਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਚਲਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ । ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਰੀ ਪਰਿਕਥ੍ਯੇਤ ਵੈ ਸਦਾ
ਇੱਕ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਂਸਾਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਤਿਹੀਨਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਛੜੀ ਔਰਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਐਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਖਂ ਰੂਪਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਤਾ ਭੁਵਿ । ਸੁਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰੇ ਪਰਿਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ, ਰੂਪ, ਯਸ਼, ਕੀਰਤੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀ ਹੈ।
ਪਾਪਭਾਗਾ ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਚ ਦੁਃਖਾਚਾਰਾ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ऋषਯੋ ਦੇਵਮਾਨਵਾਃ । ਭਰ੍ਤਾ ਨਾਥੋ ਗੁਰੁਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਭਰ੍ਤਾ ਤੀਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਨृਪਨਂਦਨ । ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਭੂषਣਂ ਰੂਪਂ ਵਰ੍ਣਂ ਸੌਗਂਧਮੇਵ ਚ
ਪਤੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਰੰਗ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਿष੍ਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਪਰ੍ਵਸੁ । ਸ਼ृਂਗਾਰੈਰ੍ਭੂषਣੈਃ ਸਾ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਯਦਾ ਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਯਾਵਿਨਾ ਭਵਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਮੁਖੇ ਯਥਾ । ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ
ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦੁੱਧ। ਪਰ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਚੰਗੀ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਭ ਮੰਗਲ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਿ । ਰੂਪਂ ਵਰ੍ਣਂ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਵਰੂਪੇਣ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਪਤੀ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਔਰਤ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਸਭ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਦਂਤਿ ਭੂਤਲੇ ਲੋਕਾਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯਾ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਭੂਤਲੇ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਬਦਚਲਣ ਹੈ', ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਛੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁਣੋ।
ਇਚ੍ਛਂਤ੍ਯਾ ਵੈ ਮਹਾਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਸੁਜਾਯਾਯਾਃ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਭਰ੍ਤਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਗੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਕਿਲ । ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਕਥਂ ਭਰ੍ਤਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਪਤਨੀ ਇਹ ਧਰਮ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਖ੍ਯ ਇਤਿਹਾਸਃ ਪੁਰਾਤਨਃ । ਸੁਦੇਵਾਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਮਤਲਬ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਸੁਦੇਵਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ।
ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸਖ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਸੁਦੇਵਾ ਕਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਿਮਾਚਾਰਾ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਦ ਨਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਸੁਦੇਵਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ? ਉਸਦਾ ਚਲਣ-ਚਲਾਓ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸ ਆਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਃ । ਮਨੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਃ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।