ਰੋਦਮਾਨਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਦ੍ਰਾ ਲੇਭੇ ਨ ਵੈ ਨਿਸ਼ਿ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਨ ਵਿਂਦਤੇ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖੇਨ ਵਿਦਲੀਕृਤਾ
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ।
ਅਥ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸੁਕਲਾਂ ਤਦਾ । ਸੁਕਲੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਿ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਸੁਕਲਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਸੁਕਲਾ, ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ?'
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ । ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?' ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਮ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਅਟਤੇ ਮੇਦਿਨੀਂ ਤਤਃ । ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਨਿਰ੍ਦੋषਾਂ ਪਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਵਾਮੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਮਾਚਾਰਾ ਸਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੀਰ੍ਥ ਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਮੈਂ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੀਰਥ ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਖ੍ਯੋ ਵਿਯੋਗੇਨਾਤਿ ਪੀਡਿਤਾ । ਜੀਵਨਾਸ਼ੋ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਰਂ ਵੈ ਵਿषਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਖੀਓ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਣਾ।
ਵਰਮਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਕਾਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਯਾਤਿ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤृਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਂ ਸਖਿ । ਵਿਯੋਗਂ ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਹਂ ਸਹਿਤੁਂ ਨਿਤ੍ਯਦਾਰੁਣਮ੍
ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਾਨ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਖੀ; ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਖ੍ਯੋ ਵਿਯੋਗੇਨਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਖ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪਤਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਖੀਓ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।'
ਵृਥਾ ਸ਼ੋषਯਸੇ ਕਾਯਂ ਵृਥਾਸ਼ੋਕਂ ਕਰੋषਿ ਵੈ । ਵृਥਾ ਤ੍ਵਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਬਾਲੇ ਵृਥਾ ਭੋਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਃ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਬੱਚੀ, ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸੁਖ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਪਿਬਸ੍ਵ ਪਾਨਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਸੁਤਾਃ ਕਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੀ ਲੈ; ਜੋ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖਾ ਲੈ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖਾ ਲੈ। ਕਿਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਦੇ ਸਵਜਨ-ਬਾਂਧਵ ਹਨ?
ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਸਂਬਂਧਃ ਕੇਨ ਚੈਵ ਹਿ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਬੱਚੀ, ਇੱਥੇ ਖਾਓ ਜਾਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਮृਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਿ ਕੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕੋ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਪੀਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਏਤਤ੍ਸਂਸਾਰਤਃ ਫਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਹ ਫਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੀ, ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਭਵਤੀਭਿਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਸਂਮਤਮ੍ । ਯਾਤੁ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪृਥਗ੍ਭੂਤਾ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਾ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਾਪਭੂਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਤਾਂ ਨ ਮਨ੍ਯਂਤਿ ਸਜ੍ਜਨਾਃ । ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਦਾ ਸਖ੍ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਵੇਦੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਨਾਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਬਂਧਃ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਸਦਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰ੍ਤਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਸੰਬੰਧ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਮੇਵਾਵਾਹਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਚਾ ਕਾਯੇਨ ਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਮਨਸਾ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਵਸਤ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨਾਲ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਦਾ ਨਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਤ੍
ਪਤੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਹੀ। ਜਦੋਂ ਘਰਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ—
ਯਜਤੇ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਜੋ ਫਲ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਨ ਚਾਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਕੇਦਾਰੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣੇ । ਲਭਤੇ ਨੈਵ ਸਾ ਨਾਰੀ ਯਜਮਾਨਾ ਸਦਾ ਕਿਲ
ਦਵਾਰਕਾ, ਅਵੰਤੀ ਜਾਂ ਕੇਦਾਰ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ, ਐਸੀ ਔਰਤ, ਭਾਵੇਂ ਸਦਾ ਯਜਨ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮੇਵਂ ਸਾ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਦਾ ਸਖਿ । ਸੁਮੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਫਲ, ਸਖੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ: ਚੰਗਾ ਮੁਖ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਃ ਫਲਂ ਸਦਾ । ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਂ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ; ਉਹ ਯਸ਼, ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਗੁਣ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਯਦਾ ਕਾਂਤੇ ਅਨ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕਰੋਤਿ ਯਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਧਰਮ ਕਰੇ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਯੌਵਨਂ ਰੂਪਮਵਤਾਰਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਚਲਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ । ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਰੀ ਪਰਿਕਥ੍ਯੇਤ ਵੈ ਸਦਾ
ਇੱਕ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਂਸਾਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਤਿਹੀਨਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਭੂਮਿਮਂਡਲੇ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਛੜੀ ਔਰਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਐਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਖਂ ਰੂਪਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਤਾ ਭੁਵਿ । ਸੁਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰੇ ਪਰਿਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ, ਰੂਪ, ਯਸ਼, ਕੀਰਤੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀ ਹੈ।
ਪਾਪਭਾਗਾ ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਚ ਦੁਃਖਾਚਾਰਾ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ऋषਯੋ ਦੇਵਮਾਨਵਾਃ । ਭਰ੍ਤਾ ਨਾਥੋ ਗੁਰੁਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਭਰ੍ਤਾ ਤੀਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਨृਪਨਂਦਨ । ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਭੂषਣਂ ਰੂਪਂ ਵਰ੍ਣਂ ਸੌਗਂਧਮੇਵ ਚ
ਪਤੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਰੰਗ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ।