ਕਥਯਂਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਿ ਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—
ਧਰ੍ਮਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਨਾਥਸ੍ਤੇ ਕृਕਲਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਧਰਮ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ?
ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸਾ ਚ ਪੁਰੁषੈਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ਗੇਹਂ ਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਕਲਾ ਚਾਰੁਭਾषਿਣੀ । ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਕਲਾਪਿ ਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਘਰ ਆ ਗਈ; ਪਰ ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਕਰੂਣ ਰੋਈ।
ਯਾਵਦਾਯਾਤਿ ਮੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭੂਮੌ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਸ੍ਤਰੇ । ਘृਤਂ ਤੈਲਂ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਘੀ, ਤੇਲ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ।
ਲਵਣਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਤਾਂਬੂਲਮੇਵ ਚ । ਮਧੁਰਂ ਚ ਤਥਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਗੁਡਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਨਮਕ ਤੇ ਪਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੁੜ ਆਦਿ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਕਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਾਵਚ੍ਚਾਗਮਨਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਭੁੱਖੇ ਰਹਾਂਗੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਪੁਨਃ । ਏਕਕਂਚੁਕਸਂਵੀਤਾ ਮਲਿਨਾ ਚ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਲਿਨੇਨਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਏਕੇਨੈਵ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਨਃ । ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤੀ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਤੀ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਇਕ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਹੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ।
ਵਿਯੋਗਾਨਲਸਂਦਗ੍ਧਾ ਕृष੍ਣਾਂਗੀ ਮਲਧਾਰਿਣੀ । ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਚਾਰਾ ਸੁਕृਸ਼ਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਤਦਾ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ।
ਰੋਦਮਾਨਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਦ੍ਰਾ ਲੇਭੇ ਨ ਵੈ ਨਿਸ਼ਿ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਨ ਵਿਂਦਤੇ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖੇਨ ਵਿਦਲੀਕृਤਾ
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ।
ਅਥ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸੁਕਲਾਂ ਤਦਾ । ਸੁਕਲੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਿ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਸੁਕਲਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਸੁਕਲਾ, ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ?'
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ । ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?' ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਮ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਅਟਤੇ ਮੇਦਿਨੀਂ ਤਤਃ । ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਨਿਰ੍ਦੋषਾਂ ਪਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਵਾਮੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਮਾਚਾਰਾ ਸਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੀਰ੍ਥ ਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਮੈਂ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੀਰਥ ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਖ੍ਯੋ ਵਿਯੋਗੇਨਾਤਿ ਪੀਡਿਤਾ । ਜੀਵਨਾਸ਼ੋ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਰਂ ਵੈ ਵਿषਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਖੀਓ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਣਾ।
ਵਰਮਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਕਾਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਯਾਤਿ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤृਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਂ ਸਖਿ । ਵਿਯੋਗਂ ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਹਂ ਸਹਿਤੁਂ ਨਿਤ੍ਯਦਾਰੁਣਮ੍
ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਾਨ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਖੀ; ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਖ੍ਯੋ ਵਿਯੋਗੇਨਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਖ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪਤਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਖੀਓ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।'
ਵृਥਾ ਸ਼ੋषਯਸੇ ਕਾਯਂ ਵृਥਾਸ਼ੋਕਂ ਕਰੋषਿ ਵੈ । ਵृਥਾ ਤ੍ਵਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਬਾਲੇ ਵृਥਾ ਭੋਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਃ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਬੱਚੀ, ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸੁਖ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਪਿਬਸ੍ਵ ਪਾਨਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਸੁਤਾਃ ਕਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੀ ਲੈ; ਜੋ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖਾ ਲੈ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖਾ ਲੈ। ਕਿਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸ ਦੇ ਸਵਜਨ-ਬਾਂਧਵ ਹਨ?
ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਸਂਬਂਧਃ ਕੇਨ ਚੈਵ ਹਿ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਬੱਚੀ, ਇੱਥੇ ਖਾਓ ਜਾਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਮृਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਿ ਕੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕੋ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਪੀਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਏਤਤ੍ਸਂਸਾਰਤਃ ਫਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਹ ਫਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੀ, ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਭਵਤੀਭਿਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਸਂਮਤਮ੍ । ਯਾਤੁ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪृਥਗ੍ਭੂਤਾ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਾ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਾਪਭੂਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਤਾਂ ਨ ਮਨ੍ਯਂਤਿ ਸਜ੍ਜਨਾਃ । ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਦਾ ਸਖ੍ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਵੇਦੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਨਾਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਬਂਧਃ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਸਦਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰ੍ਤਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਸੰਬੰਧ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਮੇਵਾਵਾਹਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਚਾ ਕਾਯੇਨ ਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਮਨਸਾ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਵਸਤ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨਾਲ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਦਾ ਨਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਤ੍
ਪਤੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਹੀ। ਜਦੋਂ ਘਰਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ—
ਯਜਤੇ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਜੋ ਫਲ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਨ ਚਾਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਕੇਦਾਰੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣੇ । ਲਭਤੇ ਨੈਵ ਸਾ ਨਾਰੀ ਯਜਮਾਨਾ ਸਦਾ ਕਿਲ
ਦਵਾਰਕਾ, ਅਵੰਤੀ ਜਾਂ ਕੇਦਾਰ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ, ਐਸੀ ਔਰਤ, ਭਾਵੇਂ ਸਦਾ ਯਜਨ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।