ਅਨਘਾ ਨੈਵ ਵੈ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਪੁਰੁषੈਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਮੂਲਮੇਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਨੀ ਹੀ ਪੁਰਖ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੀ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਮੇਵਂ ਨਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਬਹੁ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਤੇ ਤਾਮੇਵਂ ਕृਕਲਃ ਪੁਨਃ । ਨੈਵ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਯੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਸੁਨੀਤਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ । ਦਸ਼ਾਂਗਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ—
ਤਸ੍ਯਾ ਅਜ੍ਞਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਸਾਰ੍ਥੇਨ ਸਮਂ ਗਤਃ । ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਕृਕਲੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਦੇਵਕਰ੍ਮਸੁਵੇਲਾਯਾਂ ਕਾਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕृਕਲਂ ਨਿਜਮਂਦਿਰੇ
ਦੇਵੀ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਲੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਰੁਦਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਵਯਸ੍ਯਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਧਿਪੀਡਿਤਾ
ਉਠ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਦੁਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦृष੍ਟੋऽਸੌ ਕृਕਲੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਗਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭਵਂਤੋ ਮਮ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੋ।
ਯਦਿ ਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕृਕਲੋ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਪਂਡਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਗਿਆਨਵਾਨ—
ਕਥਯਂਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਿ ਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—
ਧਰ੍ਮਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਨਾਥਸ੍ਤੇ ਕृਕਲਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਧਰਮ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ?
ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸਾ ਚ ਪੁਰੁषੈਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ਗੇਹਂ ਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਕਲਾ ਚਾਰੁਭਾषਿਣੀ । ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਕਲਾਪਿ ਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਘਰ ਆ ਗਈ; ਪਰ ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਕਰੂਣ ਰੋਈ।
ਯਾਵਦਾਯਾਤਿ ਮੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭੂਮੌ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਸ੍ਤਰੇ । ਘृਤਂ ਤੈਲਂ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਘੀ, ਤੇਲ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ।
ਲਵਣਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਤਾਂਬੂਲਮੇਵ ਚ । ਮਧੁਰਂ ਚ ਤਥਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਗੁਡਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਨਮਕ ਤੇ ਪਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੁੜ ਆਦਿ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਕਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਾਵਚ੍ਚਾਗਮਨਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਭੁੱਖੇ ਰਹਾਂਗੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਪੁਨਃ । ਏਕਕਂਚੁਕਸਂਵੀਤਾ ਮਲਿਨਾ ਚ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਲਿਨੇਨਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਏਕੇਨੈਵ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਨਃ । ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤੀ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਤੀ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਇਕ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਹੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ।
ਵਿਯੋਗਾਨਲਸਂਦਗ੍ਧਾ ਕृष੍ਣਾਂਗੀ ਮਲਧਾਰਿਣੀ । ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਚਾਰਾ ਸੁਕृਸ਼ਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਤਦਾ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ।
ਰੋਦਮਾਨਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਦ੍ਰਾ ਲੇਭੇ ਨ ਵੈ ਨਿਸ਼ਿ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਨ ਵਿਂਦਤੇ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖੇਨ ਵਿਦਲੀਕृਤਾ
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ।
ਅਥ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸੁਕਲਾਂ ਤਦਾ । ਸੁਕਲੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਿ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਸੁਕਲਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਸੁਕਲਾ, ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ?'
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ । ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?' ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਮ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਅਟਤੇ ਮੇਦਿਨੀਂ ਤਤਃ । ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਨਿਰ੍ਦੋषਾਂ ਪਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਵਾਮੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਮਾਚਾਰਾ ਸਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੀਰ੍ਥ ਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਮੈਂ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੀਰਥ ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਖ੍ਯੋ ਵਿਯੋਗੇਨਾਤਿ ਪੀਡਿਤਾ । ਜੀਵਨਾਸ਼ੋ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਰਂ ਵੈ ਵਿषਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਖੀਓ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਣਾ।
ਵਰਮਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਕਾਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾ ਯਾਤਿ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤृਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਂ ਸਖਿ । ਵਿਯੋਗਂ ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਹਂ ਸਹਿਤੁਂ ਨਿਤ੍ਯਦਾਰੁਣਮ੍
ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਾਨ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਖੀ; ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਖ੍ਯੋ ਵਿਯੋਗੇਨਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਖ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪਤਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਖੀਓ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।'
ਵृਥਾ ਸ਼ੋषਯਸੇ ਕਾਯਂ ਵृਥਾਸ਼ੋਕਂ ਕਰੋषਿ ਵੈ । ਵृਥਾ ਤ੍ਵਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਬਾਲੇ ਵृਥਾ ਭੋਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਃ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਬੱਚੀ, ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸੁਖ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈਂ।