ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਾਸਾਂ ਹਿ ਪृਥਗ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਵਿਨਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਂਤਸਹਾਯਂ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਸੁਖਦਾਯਿਨੀ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਸਾਥਣ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਵਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਰੂਪਂ ਸ਼ੀਲਂ ਗੁਣਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਯਸ੍ਤਥਾ
ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਵਾਂਗੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਰੂਪ, ਚਲਣ, ਗੁਣ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਮਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਕृਕਲਃ ਸ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਸੁਦੁਃਖਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਰਮੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਛੂਆ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ: ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਰੂਪਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਚ੍ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਤਾਤਪਵਿਲੋਡਨਾਤ੍ । ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਂਗਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਠੰਢ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਝਂਝਾਵਾਤੇਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪਂਥਾਃ ਕਰ੍ਕਸ਼ ਸੁਗ੍ਰਾਵਾ ਪਾਦੌਚਾਸ੍ਯਾਃ ਸੁਕੋਮਲੌ
ਝੱਕੜ ਤੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਕਰੜਾ ਤੇ ਪੱਥਰੀਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹਨ।
ਏष੍ਯਤੇ ਵੇਦਨਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਮਥੋ ਗਂਤੁਂ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਭਿਪਰੀਤਾਂਗੀ ਕੀਦृਸ਼ੀਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹਨੂੰ ਤੀਬਰ ਦਰਦ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਇਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕੇਗੀ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ?
ਵਾਮਾਂਗੀ ਮਮ ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਖਸ੍ਥਾਨਂ ਵਰਾਨਨਾ । ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਇਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਮੇਰਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਮੇਤਿ ਯਦਾ ਬਾਲਾ ਮਮ ਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਦਿਹ । ਇਯਂ ਮੇ ਜੀਵਿਕਾ ਨਿਤ੍ਯਮਿਯਂ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇਥੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ।
ਨ ਨਯਿष੍ਯੇ ਵਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਕਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਹਂ ਵ੍ਰਜੇ । ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨੂਨਂ ਕृਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਛੂਏ ਨੇ—
ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਗੋ ਭਾਵਸ੍ਤਯਾ ਜ੍ਞਾਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਪੁਨਰੂਚੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਹੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਅਨਘਾ ਨੈਵ ਵੈ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਪੁਰੁषੈਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਮੂਲਮੇਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਨੀ ਹੀ ਪੁਰਖ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੀ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਮੇਵਂ ਨਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਬਹੁ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਤੇ ਤਾਮੇਵਂ ਕृਕਲਃ ਪੁਨਃ । ਨੈਵ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਯੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਸੁਨੀਤਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ । ਦਸ਼ਾਂਗਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ—
ਤਸ੍ਯਾ ਅਜ੍ਞਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਸਾਰ੍ਥੇਨ ਸਮਂ ਗਤਃ । ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਕृਕਲੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਦੇਵਕਰ੍ਮਸੁਵੇਲਾਯਾਂ ਕਾਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕृਕਲਂ ਨਿਜਮਂਦਿਰੇ
ਦੇਵੀ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਲੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਰੁਦਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਵਯਸ੍ਯਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਧਿਪੀਡਿਤਾ
ਉਠ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਦੁਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦृष੍ਟੋऽਸੌ ਕृਕਲੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਗਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭਵਂਤੋ ਮਮ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੋ।
ਯਦਿ ਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕृਕਲੋ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਪਂਡਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਗਿਆਨਵਾਨ—
ਕਥਯਂਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਿ ਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—
ਧਰ੍ਮਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਨਾਥਸ੍ਤੇ ਕृਕਲਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਧਰਮ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ?
ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸਾ ਚ ਪੁਰੁषੈਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ਗੇਹਂ ਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਕਲਾ ਚਾਰੁਭਾषਿਣੀ । ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਕਲਾਪਿ ਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਘਰ ਆ ਗਈ; ਪਰ ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਕਰੂਣ ਰੋਈ।
ਯਾਵਦਾਯਾਤਿ ਮੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭੂਮੌ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਸ੍ਤਰੇ । ਘृਤਂ ਤੈਲਂ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਘੀ, ਤੇਲ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ।
ਲਵਣਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਤਾਂਬੂਲਮੇਵ ਚ । ਮਧੁਰਂ ਚ ਤਥਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਗੁਡਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਨਮਕ ਤੇ ਪਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੁੜ ਆਦਿ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਕਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਾਵਚ੍ਚਾਗਮਨਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਭੁੱਖੇ ਰਹਾਂਗੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਪੁਨਃ । ਏਕਕਂਚੁਕਸਂਵੀਤਾ ਮਲਿਨਾ ਚ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਲਿਨੇਨਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਏਕੇਨੈਵ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਨਃ । ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤੀ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਤੀ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਇਕ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਹੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ।
ਵਿਯੋਗਾਨਲਸਂਦਗ੍ਧਾ ਕृष੍ਣਾਂਗੀ ਮਲਧਾਰਿਣੀ । ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਚਾਰਾ ਸੁਕृਸ਼ਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਤਦਾ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ।