ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਤੁ ਤਮੁਵਾਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਪਤਿਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸਂਮੁਗ੍ਧਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਅਹਂ ਤੇ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸਹਪੁਣ੍ਯਕਰਾ ਪ੍ਰਿਯ । ਪਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਂ ਪਤਿਦੇਵਂ ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੰਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਪਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਹਾਂ।
ਕਦਾ ਨੈਵ ਮਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਸਾਮੀਪ੍ਯਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਵਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਾਂ? ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਕਰਾਂ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਖ੍ਯਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਥ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਜਿਸਨੂੰ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।
ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਪृਥਕ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਨਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਸੁਖਦਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਲੋਕੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਸੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਜੋ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਵੇ।
ਸਵ੍ਯਂ ਪਾਦਂ ਚ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਤਮ । ਵਾਮਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾ ਨਾਰੀ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਤੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਹੈ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੋਦਕਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਿ ਜਾਯਤੇ । ਪ੍ਰਯਾਗਪੁष੍ਕਰਸਮਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਮਯਃ ਪਤਿਃ । ਮਖਾਨਾਂ ਯਜਨਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵੈ ਭਵਤਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ
ਪਤੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੇਵਯਾ ਭਰ੍ਤੁਰੇਵ ਹਿ । ਗਯਾਦੀਨਾਂ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਕੇਵਲ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਯਾ ਆਦਿਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ । ਸਮਾਸੇਨ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਉਹੀ ਫਲ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਾਸਾਂ ਹਿ ਪृਥਗ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਵਿਨਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਂਤਸਹਾਯਂ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਸੁਖਦਾਯਿਨੀ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਸਾਥਣ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਵਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਰੂਪਂ ਸ਼ੀਲਂ ਗੁਣਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਯਸ੍ਤਥਾ
ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਵਾਂਗੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਰੂਪ, ਚਲਣ, ਗੁਣ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਮਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਕृਕਲਃ ਸ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਸੁਦੁਃਖਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਰਮੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਛੂਆ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ: ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਰੂਪਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਚ੍ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਤਾਤਪਵਿਲੋਡਨਾਤ੍ । ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਂਗਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਠੰਢ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਝਂਝਾਵਾਤੇਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪਂਥਾਃ ਕਰ੍ਕਸ਼ ਸੁਗ੍ਰਾਵਾ ਪਾਦੌਚਾਸ੍ਯਾਃ ਸੁਕੋਮਲੌ
ਝੱਕੜ ਤੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਕਰੜਾ ਤੇ ਪੱਥਰੀਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹਨ।
ਏष੍ਯਤੇ ਵੇਦਨਾਂ ਤੀਵ੍ਰਾਮਥੋ ਗਂਤੁਂ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਭਿਪਰੀਤਾਂਗੀ ਕੀਦृਸ਼ੀਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹਨੂੰ ਤੀਬਰ ਦਰਦ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਇਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕੇਗੀ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ?
ਵਾਮਾਂਗੀ ਮਮ ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਖਸ੍ਥਾਨਂ ਵਰਾਨਨਾ । ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਇਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਮੇਰਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਮੇਤਿ ਯਦਾ ਬਾਲਾ ਮਮ ਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਦਿਹ । ਇਯਂ ਮੇ ਜੀਵਿਕਾ ਨਿਤ੍ਯਮਿਯਂ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇਥੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ।
ਨ ਨਯਿष੍ਯੇ ਵਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਕਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਹਂ ਵ੍ਰਜੇ । ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨੂਨਂ ਕृਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਛੂਏ ਨੇ—
ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਗੋ ਭਾਵਸ੍ਤਯਾ ਜ੍ਞਾਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਪੁਨਰੂਚੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਹੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਅਨਘਾ ਨੈਵ ਵੈ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਪੁਰੁषੈਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਮੂਲਮੇਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਨੀ ਹੀ ਪੁਰਖ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੀ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਮੇਵਂ ਨਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਬਹੁ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਤੇ ਤਾਮੇਵਂ ਕृਕਲਃ ਪੁਨਃ । ਨੈਵ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਯੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਸੁਨੀਤਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ । ਦਸ਼ਾਂਗਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ—
ਤਸ੍ਯਾ ਅਜ੍ਞਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਸਾਰ੍ਥੇਨ ਸਮਂ ਗਤਃ । ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਕृਕਲੇ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਦੇਵਕਰ੍ਮਸੁਵੇਲਾਯਾਂ ਕਾਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕृਕਲਂ ਨਿਜਮਂਦਿਰੇ
ਦੇਵੀ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਲੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਰੁਦਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਵਯਸ੍ਯਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਧਿਪੀਡਿਤਾ
ਉਠ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਦੁਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦृष੍ਟੋऽਸੌ ਕृਕਲੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਗਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭਵਂਤੋ ਮਮ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੋ।
ਯਦਿ ਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕृਕਲੋ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਪਂਡਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਗਿਆਨਵਾਨ—