ਏਵਮਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇषੁ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਾਯਸ੍ਯ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਧਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਾਸ ਤੇ ਬੁਢੇਪੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਣ ਕੇ,
ਦਾਨਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮਾਸ਼ਾਂ ਕਸ੍ਯ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਮृਤੇ ਚ ਮਯਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ? ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ,
ਕਥਮੇਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਸੁਹृਦੋ ਮਮ । ਤੇषਾਂ ਮੋਹਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਗ੍ਧੋ ਵੈ ਨ ਦਦਾਤਿ ਸ ਕਿਂਚਨ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੋਹਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦਂਤਿ ਮਿਤ੍ਰਬਾਂਧਵਾਃ । ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਮਾਇਆ-ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ।
ਸਂਕਲ੍ਪਯਂਤਿ ਦਾਨਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਚਿਂਤਯਂਤਿ ਚ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਯਾਮੋਹੇ ਗਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਿਸ੍ਮਰਂਤਿ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਲੋਭਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਦਂਤਿ ਨ । ਯੋऽਸੌ ਮृਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਯਮਪਂਥਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਦਾਨ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤृषਾਕ੍ਸ਼ੁਧਾਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਬਹੁਦੁਃਖੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸ ਦਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵਤਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਮੁਦਕਂ ਕਾਂਚਨਂ ਤਥਾ
ਜਾਣੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਪਾਨ, ਜਲ ਤੇ ਸੋਨਾ ਵੀ।
ਯੁਗ੍ਮਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਲਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਸੋਦਕਾਨਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਛਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਜਲ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਾਨ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਾਨਾਗਂਧਾਨ੍ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਯਮਪਂਥ ਸੁਖਪ੍ਰਦੇ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਦੇ ਸਾਧਨ, ਰਥ ਆਦਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ। ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਤੇ ਕਪੂਰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪਾਨਹੌ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੇ ਯਦੀਚ੍ਛੇਦ੍ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਖਮ੍ । ਏਤੈਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯਮਪਂਥਂ ਸੁਖੇਨ ਵੈ
ਜੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵੀ ਦਿਓ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਯਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮਾਨਵੋ ਰਾਜਨ੍ਯਮਦੂਤੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਇਨਸਾਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 2.41 ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਿਤਾਮਾਤਾ ਕਥਂ ਵਦ । ਗੁਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਕਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਵੇਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ, ਪਿਉ-ਮਾਂ ਕਿਵੇਂ, ਦੱਸੋ। ਤੇ ਗੁਰੂ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਅਸ੍ਤਿ ਵਾਰਾਣਸੀ ਰਮ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਪੁਰੀ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਤਿ ਵੈਸ਼੍ਯੈਕਃ ਕृਕਲੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਕਲੋ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵਣਜਾਰਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾ ਵੈ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਨੇਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ।
ਸੁਕਲਾ ਨਾਮ ਪੁਣ੍ਯਾਂਗੀ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ । ਸਤ੍ਯਂਵਦਾ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਿਯਾਕਾਰਾ ਪ੍ਰਿਯਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਕਲਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਧੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਸੀ। ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਏਵਂਗੁਣੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਭਗਾ ਚਾਰੁਕਾਰਿਣੀ । ਸ ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਤ੍ਤਮੋ ਨਾਨਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਗੁਣੀ
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਭਾਗਣ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਣਜਾਰਾ ਵੀ ਵਧੀਆ, ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਗੁਣੀ ਸੀ।
ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਰੌਤਧਰ੍ਮੇ ਚ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲਾਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹੇਨ ਤੇਨ ਚ
ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਥਵਾਹ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਤੁ ਤਮੁਵਾਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਪਤਿਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸਂਮੁਗ੍ਧਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਅਹਂ ਤੇ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸਹਪੁਣ੍ਯਕਰਾ ਪ੍ਰਿਯ । ਪਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਂ ਪਤਿਦੇਵਂ ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੰਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਪਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਹਾਂ।
ਕਦਾ ਨੈਵ ਮਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਸਾਮੀਪ੍ਯਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਵਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਾਂ? ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਕਰਾਂ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਖ੍ਯਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਥ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਜਿਸਨੂੰ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।
ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਪृਥਕ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਨਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਸੁਖਦਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਲੋਕੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੀਰਥ ਜਾਣਾ ਸੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਜੋ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਵੇ।
ਸਵ੍ਯਂ ਪਾਦਂ ਚ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਤਮ । ਵਾਮਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾ ਨਾਰੀ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਤੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਹੈ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੋਦਕਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਿ ਜਾਯਤੇ । ਪ੍ਰਯਾਗਪੁष੍ਕਰਸਮਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਮਯਃ ਪਤਿਃ । ਮਖਾਨਾਂ ਯਜਨਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵੈ ਭਵਤਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ
ਪਤੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੇਵਯਾ ਭਰ੍ਤੁਰੇਵ ਹਿ । ਗਯਾਦੀਨਾਂ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਕੇਵਲ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਯਾ ਆਦਿਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ । ਸਮਾਸੇਨ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਉਹੀ ਫਲ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।