ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੈਸ੍ਤਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਉਪਚਾਰੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ षੋਡਸ਼ੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਲਂਕृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
षੋਡਸ਼ੈਵ ਤਤੋ ਗਾਵਃ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਃ । ਕੁਂਭਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਸਕਾਂਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਪਿਆਲੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਘੜਾ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਾ ਗਾਵੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣਾਃ । ਪृਥਗ੍ਭੂਤਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਨृਪਨਂਦਨ । ਤੀਰ੍ਥਕਾਲਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਵਸਥਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਾਵੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ-। ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਕਾਮਨਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਦਾਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਭਾਵੇਨ ਭਾਵਨਾਪਰਿਭਾਵਿਤਃ । ਤਾਦृਕ੍ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨੁषੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਭਾਵ ਤੇ ਮਨੋਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਜ੍ਞਾਦਿषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤੇਨ ਦਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਧਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਯਜਨ ਆਦਿ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵृਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਵਿਂਦਤਿ । ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਧਰਮਵਾਨ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਐਂਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ਸ ਦਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਗਤਃ । ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਦਾਨੀ, ਦਿਵਿਆ ਗਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇषੁ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਾਯਸ੍ਯ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਧਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਾਸ ਤੇ ਬੁਢੇਪੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਣ ਕੇ,
ਦਾਨਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮਾਸ਼ਾਂ ਕਸ੍ਯ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਮृਤੇ ਚ ਮਯਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ? ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ,
ਕਥਮੇਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਸੁਹृਦੋ ਮਮ । ਤੇषਾਂ ਮੋਹਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਗ੍ਧੋ ਵੈ ਨ ਦਦਾਤਿ ਸ ਕਿਂਚਨ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੋਹਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦਂਤਿ ਮਿਤ੍ਰਬਾਂਧਵਾਃ । ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਮਾਇਆ-ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ।
ਸਂਕਲ੍ਪਯਂਤਿ ਦਾਨਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਚਿਂਤਯਂਤਿ ਚ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਯਾਮੋਹੇ ਗਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਿਸ੍ਮਰਂਤਿ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਲੋਭਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਦਂਤਿ ਨ । ਯੋऽਸੌ ਮृਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਯਮਪਂਥਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਦਾਨ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤृषਾਕ੍ਸ਼ੁਧਾਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਬਹੁਦੁਃਖੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸ ਦਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵਤਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਮੁਦਕਂ ਕਾਂਚਨਂ ਤਥਾ
ਜਾਣੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਪਾਨ, ਜਲ ਤੇ ਸੋਨਾ ਵੀ।
ਯੁਗ੍ਮਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਲਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਸੋਦਕਾਨਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਛਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਜਲ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਾਨ੍ਯੇਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਾਨਾਗਂਧਾਨ੍ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਯਮਪਂਥ ਸੁਖਪ੍ਰਦੇ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਦੇ ਸਾਧਨ, ਰਥ ਆਦਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ। ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਤੇ ਕਪੂਰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪਾਨਹੌ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੇ ਯਦੀਚ੍ਛੇਦ੍ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਖਮ੍ । ਏਤੈਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯਮਪਂਥਂ ਸੁਖੇਨ ਵੈ
ਜੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵੀ ਦਿਓ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਯਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮਾਨਵੋ ਰਾਜਨ੍ਯਮਦੂਤੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਇਨਸਾਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 2.41 ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਿਤਾਮਾਤਾ ਕਥਂ ਵਦ । ਗੁਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਕਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਵੇਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ, ਪਿਉ-ਮਾਂ ਕਿਵੇਂ, ਦੱਸੋ। ਤੇ ਗੁਰੂ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਅਸ੍ਤਿ ਵਾਰਾਣਸੀ ਰਮ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਪੁਰੀ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਤਿ ਵੈਸ਼੍ਯੈਕਃ ਕृਕਲੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਕਲੋ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵਣਜਾਰਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾ ਵੈ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਨੇਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ।
ਸੁਕਲਾ ਨਾਮ ਪੁਣ੍ਯਾਂਗੀ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ । ਸਤ੍ਯਂਵਦਾ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਿਯਾਕਾਰਾ ਪ੍ਰਿਯਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਕਲਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਧੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਸੀ। ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਏਵਂਗੁਣੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਭਗਾ ਚਾਰੁਕਾਰਿਣੀ । ਸ ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਤ੍ਤਮੋ ਨਾਨਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਗੁਣੀ
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਭਾਗਣ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਣਜਾਰਾ ਵੀ ਵਧੀਆ, ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਗੁਣੀ ਸੀ।
ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਰੌਤਧਰ੍ਮੇ ਚ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲਾਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹੇਨ ਤੇਨ ਚ
ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਥਵਾਹ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸੀ।