ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਕਪਿਲਾਂ ਕਾਂਚਨੀਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਕਪਿਲਾਦੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ
ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜੀਵੇਤ੍ਸ ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਃ । ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਚ ਗਾਂ ਤਦਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦੇਵੇ—
ਕਾਂਚਨੇਨਾਪਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ । ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਫਲਭੋਗਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸੋਨੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਸੁਖ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਪੁਲਾ ਜਾਯਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦਾਨਭੋਗਸਮਾਕੁਲਾ । ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ
ਵੱਡਾ ਧਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਭੂषਣਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਹਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਹ । ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵੇ
ਚੌਂਕੀਆਂ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀਆਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੂਮਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੋਦਤੇ ਸ ਤੁ ਵੈਕੁਂਠੇ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੂਮੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਂਚਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਪਰਿਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਅਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਸ ਵਸੇਤ੍ਸੁਖੀ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸੁਕੁਂਭਂ ਚ ਘृਤੇਨ ਪਰਿਪੂਰਯੇਤ੍ । ਪਿਧਾਨਂ ਰੌਪ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹਾਰੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਘੜੇ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੈਸ੍ਤਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਉਪਚਾਰੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ षੋਡਸ਼ੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਲਂਕृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
षੋਡਸ਼ੈਵ ਤਤੋ ਗਾਵਃ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਃ । ਕੁਂਭਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਸਕਾਂਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਪਿਆਲੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਘੜਾ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਾ ਗਾਵੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣਾਃ । ਪृਥਗ੍ਭੂਤਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਨृਪਨਂਦਨ । ਤੀਰ੍ਥਕਾਲਂ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਵਸਥਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਾਵੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ-। ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਕਾਮਨਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਦਾਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਭਾਵੇਨ ਭਾਵਨਾਪਰਿਭਾਵਿਤਃ । ਤਾਦृਕ੍ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨੁषੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਭਾਵ ਤੇ ਮਨੋਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਜ੍ਞਾਦਿषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤੇਨ ਦਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਧਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਯਜਨ ਆਦਿ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵृਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਵਿਂਦਤਿ । ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਧਰਮਵਾਨ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਐਂਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ਸ ਦਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਗਤਃ । ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਦਾਨੀ, ਦਿਵਿਆ ਗਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇषੁ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਾਯਸ੍ਯ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਧਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਾਸ ਤੇ ਬੁਢੇਪੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਣ ਕੇ,
ਦਾਨਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮਾਸ਼ਾਂ ਕਸ੍ਯ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਮृਤੇ ਚ ਮਯਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ? ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ,
ਕਥਮੇਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਸੁਹृਦੋ ਮਮ । ਤੇषਾਂ ਮੋਹਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਗ੍ਧੋ ਵੈ ਨ ਦਦਾਤਿ ਸ ਕਿਂਚਨ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੋਹਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦਂਤਿ ਮਿਤ੍ਰਬਾਂਧਵਾਃ । ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਮਾਇਆ-ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ।
ਸਂਕਲ੍ਪਯਂਤਿ ਦਾਨਾਨਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਚਿਂਤਯਂਤਿ ਚ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਯਾਮੋਹੇ ਗਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਿਸ੍ਮਰਂਤਿ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਲੋਭਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਦਂਤਿ ਨ । ਯੋऽਸੌ ਮृਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਯਮਪਂਥਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਦਾਨ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤृषਾਕ੍ਸ਼ੁਧਾਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਬਹੁਦੁਃਖੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸ ਦਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵਤਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਮੁਦਕਂ ਕਾਂਚਨਂ ਤਥਾ
ਜਾਣੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਪਾਨ, ਜਲ ਤੇ ਸੋਨਾ ਵੀ।
ਯੁਗ੍ਮਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਲਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਸੋਦਕਾਨਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਛਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਜਲ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ।