ਚੋਰਾਯ ਚ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ ਯਦ੍ਯਤ੍ਰਿਸਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਤृਪ੍ਤਾਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਵਂ ਤੁ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਚੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਨਾ ਦਿਓ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਤਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ; ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਅਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧਾਯ ਨੋ ਦੇਯਂ ਸ਼ਠਾਯ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਠੱਗ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਨ ਨਾ ਦਿਓ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਾਨੇ ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨੈਵ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਅਥ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਦਾਯਕਮ੍
ਸ਼ਰਾਧ ਜਾਂ ਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੀ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਕਾਲਤੀਰ੍ਥਸੁਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਸਮਾਂ, ਤੀਰਥ, ਚੰਗੇ ਪਾਤਰ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਰਧਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਰਧਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨृਪ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਾਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਪਾਤ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮੇਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਏਵਂਵਿਧਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਵਿਧਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਦਾਨ ਪਾਤਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ; ਐਸੇ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਹੈ—
ਅਨਂਤਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਨਿਤ੍ਯਦਾਨਫਲਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਵੇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਿੱਤ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਮੇ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਮਹਾਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੇਹਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸ। ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਮੇਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯੇਨ ਦਾਨਾਨਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਖਰੀ ਵਾਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਗਜਂ ਰਥਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇ ਯੋ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਚੰਗੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਸੁਣ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਚ ਭृਤ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਜਾਯਤੇ ਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸੁਧੀਃ । ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਗੋਦਾਨਂ ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਜਮੀਨ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਯ ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਮਹਾਦਾਨਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਾਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਉੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤੇषਾਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਪਤਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਗੁਪ੍ਤਦਾਨਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਧੀਨਾਮਾਸ਼ੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰਕ੍ਸ਼ਰਾ ਪਰਿਜਾਯਤੇ । ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ—
ਸੁਚੈਲਂ ਚ ਮਹਾਦਾਨਂ ਕਾਂਚਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਚੰਗੀ ਕਪੜੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵੱਡਾ ਦਾਨ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਜਾਯਂਤੇ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਗੁਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਆਯੁष੍ਮਂਤਃ ਪ੍ਰਜਾਵਂਤੋ ਯਸ਼ਃ ਪੁਣ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੇ ਯਸ਼-ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪੁਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਂਤੇ ਸ੍ਫੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹਾਮਤੇ । ਸੌਖ੍ਯਂ ਚ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍ਪਰਿਜਾਯਤੇ
ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ; ਉਹ ਸੁਖ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਕਪਿਲਾਂ ਕਾਂਚਨੀਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਕਪਿਲਾਦੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ
ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜੀਵੇਤ੍ਸ ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਃ । ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਚ ਗਾਂ ਤਦਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦੇਵੇ—
ਕਾਂਚਨੇਨਾਪਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ । ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਫਲਭੋਗਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸੋਨੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਸੁਖ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਪੁਲਾ ਜਾਯਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦਾਨਭੋਗਸਮਾਕੁਲਾ । ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕਿਲ
ਵੱਡਾ ਧਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਭੂषਣਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਹਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਹ । ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵੇ
ਚੌਂਕੀਆਂ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀਆਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੂਮਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੋਦਤੇ ਸ ਤੁ ਵੈਕੁਂਠੇ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੂਮੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਂਚਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਪਰਿਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਅਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਸ ਵਸੇਤ੍ਸੁਖੀ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸੁਕੁਂਭਂ ਚ ਘृਤੇਨ ਪਰਿਪੂਰਯੇਤ੍ । ਪਿਧਾਨਂ ਰੌਪ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹਾਰੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਘੜੇ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।