ਸਤ੍ਯਵਂਤਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਞਾਨਪਂਡਿਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਮੁਕ੍ਤਲੌਲ੍ਯਂ ਚ ਪਾਖਂਡੈਸ੍ਤੁ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਸੱਚਾ, ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸਚਾ ਪਾਤਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮਨ੍ਯਦੇਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਮੇਤੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸृਪੁਤ੍ਰਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਤਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੁਣ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਤਰ ਹੈ।
ਏਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਨਯਂ ਤਤਃ । ਜਾਮਾਤਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਵੈਰੇਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਜਾਣੋ: ਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਾਮਾਤ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇ ਇਹ ਗੁਣ ਹੋਣ।
ਗੁਰੁਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚੈਵ ਪਾਤ੍ਰਭੂਤਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਏਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸੁਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਪਾਤਰ ਹਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਯੋਗ।
ਵੇਦਾਚਾਰਸਮੋਪੇਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨੈਵ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕਿਲ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਤਥਾ ਕਾਣਂ ਸੁਧੂਰ੍ਤਕਮ੍
ਜੋ ਵਿਦੀਕ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਅਤਿਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਪਿਲਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕਰ੍ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਨੀਲਂ ਚ ਸ਼੍ਯਾਵਦਨ੍ਤਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਪੀਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੇਕੜੇ ਵਾਂਗ ਹੋਣ, ਬਹੁਤ ਨੀਲਾ, ਜਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ।
ਨੀਲਦਂਤਂ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪੀਤਦਂਤਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਗੋਘ੍ਨਂ ਸੁਕृष੍ਣਦਂਤਂ ਚ ਬਰ੍ਬਰਂ ਚਾਤਿਪਾਂਸ਼ੁਲਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਨੀਲੇ ਜਾਂ ਪੀਲੇ ਹੋਣ, ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਮੈਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ।
ਹੀਨਾਂਗਮਧਿਕਾਂਗਂ ਚ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਕੁਨਖਂ ਤਥਾ । ਦੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਾਣਂ ਮਹਾਰਾਜ ਖਲ੍ਵਾਟਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਹੋਣ, ਕੋੜੀ, ਮਾੜੇ ਨਖ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਾਂ ਗੰਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇषੁ ਰਤਾ ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਚ । ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਨਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਿਤਾਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਖਾਰਂਡੇ ਮਹਾਮਤੇ । ਵ੍ਯਾਧਿਤਾਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮृਤਭੋਜਿषੁ ਭੂਪਤੇ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਡਾਲ ਜਾਂ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦਿਓ।
ਚੋਰਾਯ ਚ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ ਯਦ੍ਯਤ੍ਰਿਸਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਤृਪ੍ਤਾਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਵਂ ਤੁ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਚੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਨਾ ਦਿਓ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਤਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ; ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਅਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧਾਯ ਨੋ ਦੇਯਂ ਸ਼ਠਾਯ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਠੱਗ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਨ ਨਾ ਦਿਓ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਾਨੇ ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨੈਵ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਅਥ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਦਾਯਕਮ੍
ਸ਼ਰਾਧ ਜਾਂ ਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੀ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਕਾਲਤੀਰ੍ਥਸੁਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਸਮਾਂ, ਤੀਰਥ, ਚੰਗੇ ਪਾਤਰ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਰਧਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਰਧਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨृਪ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਾਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਸਂਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਪਾਤ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮੇਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਏਵਂਵਿਧਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਵਿਧਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਦਾਨ ਪਾਤਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ; ਐਸੇ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਹੈ—
ਅਨਂਤਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਨਿਤ੍ਯਦਾਨਫਲਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਵੇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਿੱਤ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਮੇ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਮਹਾਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੇਹਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸ। ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਮੇਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯੇਨ ਦਾਨਾਨਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਖਰੀ ਵਾਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਗਜਂ ਰਥਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇ ਯੋ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਚੰਗੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਸੁਣ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਚ ਭृਤ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਜਾਯਤੇ ਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸੁਧੀਃ । ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਗੋਦਾਨਂ ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਜਮੀਨ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਯ ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਮਹਾਦਾਨਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਾਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਉੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤੇषਾਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਪਤਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਗੁਪ੍ਤਦਾਨਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਧੀਨਾਮਾਸ਼ੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰਕ੍ਸ਼ਰਾ ਪਰਿਜਾਯਤੇ । ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ—
ਸੁਚੈਲਂ ਚ ਮਹਾਦਾਨਂ ਕਾਂਚਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਚੰਗੀ ਕਪੜੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵੱਡਾ ਦਾਨ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਜਾਯਂਤੇ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਗੁਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਆਯੁष੍ਮਂਤਃ ਪ੍ਰਜਾਵਂਤੋ ਯਸ਼ਃ ਪੁਣ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੇ ਯਸ਼-ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪੁਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਂਤੇ ਸ੍ਫੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹਾਮਤੇ । ਸੌਖ੍ਯਂ ਚ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍ਪਰਿਜਾਯਤੇ
ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ; ਉਹ ਸੁਖ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।