ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਉਦਯਂਤਂ ਮਮਾਂਸ਼ਂ ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਰ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਭੂਪ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸੁਵੇਲਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰੋ ਨਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦਾਨਦਾਤਾ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਆਪਣੇ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪਯਃ ਫਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਾਂਬੂਲਭੂषਣਮ੍ । ਹੇਮਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਨਂਤਕਮ੍
ਅੰਨ, ਦੁੱਧ, ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਕਪੜਾ, ਪਾਨ, ਗਹਿਣੇ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨ ਆਦਿ—ਇਹਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅੰਤਹੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਨਂਤਕਮ੍
ਮਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਰੀਆਨ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅੰਤਹੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਖਾਦ੍ਯਪਾਨਾਦਿਕਂ ਮਿष੍ਟ ਲੇਪਨਂ ਗਂਧਕੁਂਕੁਮਮ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਕਮੇਵਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਮਿੱਠਾ, ਲੇਪ, ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ, ਕਪੂਰ ਆਦਿ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵਂ ਭੋਗਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਕਾਲੋ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦਾਨਪੂਜਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਸ਼ੁਭਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਲਗਾਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਰਿਕਾਲੇष੍ਵਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਦਾਨਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਮੌਕੇ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਿਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਾਨਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਖਾਲੀ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਹੁਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਸਂਯੁਤਃ । ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਂਡਿਤੋऽਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨਵਾਨ, ਗੁਣੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਸਂ ਦਿਨਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਵੈ ਯਦਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਮੇਵ ਵਾਰਯਾਮ੍ਯੇਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਚ੍ਚੈਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਪੱਖ, ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਉਸ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਮਲਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚੈਵ ਅਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰੋਗਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮੈਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਕਾਯੇष੍ਵਸਂਤੁष੍ਟੋ ਬਹੁਪੀਡਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਮਂਦਾਨਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਵਰਸਂਤਾਪਕਾਰਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੰਦ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਜੋ ਰੋਗ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲੇषੁ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਚ । ਸ੍ਵਯਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਿष੍ਟਂ ਤੁ ਤੇਨ ਪਾਪਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਖੁਦ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਤਮੇਵਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਯੇਤ੍ । ਉਪਵਾਸੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਯਸ਼ੋषਕਰਾਦਿਕੈਃ
ਉਹ ਪਾਪ ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ।
ਚਰ੍ਮਕਾਰੋ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮ ਕੁਂਡਸ੍ਥੋਪਰਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ । ਸ਼ੋਧਯੇਚ੍ਚ ਕषਾਯੈਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਚਰ੍ਮਸ੍ਫੋਟਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਮੜਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਿਰਦਈ ਚਮੜਾ ਕੁੰਡੇ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਕਸਾਇਆਂ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ, ਉਸ ਚਮੜੇ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਥਾਹਂ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਧਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਔषਧੀਨਾਂ ਸੁਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕषਾਯੈਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਠੀਕ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਕਸਾਇਆਂ ਦੀ ਕੜਵਾਹਟ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਉष੍ਣੋਦਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਪੈਰ੍ਵੈਦ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯੋਗ੍ਰ ਭੋਗਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍
ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹਤਾ ਪਾਪਰੂਪੇਣ ਤਮੇਵਂ ਪਰਿਤਾਪਯੇ
ਸਮਰਥ ਵਿਅਕਤੀ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ? ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪਾਪਿਭਿਰ੍ਯਥਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਦਾਨ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—
ਤਥਾ ਤਾਞ੍ਜਾਰਯਾਮ੍ਯੇਤਾਨੁਪਾਯੈਰ੍ਦਾਰੁਣੈਃ ਕਿਲ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ ਕਾਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚੈਵ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀ ਤਥੈਵ ਚ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੰਗੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਮਹਾਰਾਜਾ—
ਯਦਾ ਭਵਤਿ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਰ੍ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵੈਧृਤਿਸ਼੍ਚ ਯਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਯਦਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਹੋਵੇ, ਨਰਪਤੀ, ਜਦੋਂ ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਹੋਵੇ—
ਮਹਾਮਾਘੀ ਤਥਾषਾਢੀ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ ਤਥਾ । ਅਮਾਸੋਮਸਮਾਯੋਗੇ ਮਨ੍ਵਾਦਿषੁ ਯੁਗਾਦਿषੁ
ਮਹਾ ਮਾਘ, ਆਢ, ਵਿਸਾਖ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਦਿਨ, ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ, ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ 'ਤੇ—
ਗਜਚ੍ਛਾਯਾ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪਿਤृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਥੈਵ ਚ । ਏਤੇ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਃ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਘਟਤੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਤੇषੁ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗृਹਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਿਕਂ ਬਹੁ । ਕਾਮ੍ਯਂ ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ, ਸੁਖਾਲਤਾ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦਾਨਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਆਭ੍ਯੁਦਯਿਕਮੇਵਾਪਿ ਕਾਲਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਨृਪ । ਮਖਾਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੈਵਾਹਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਮੇਂ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਘੜੀਆਂ।