ਦਾਨੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਹਿ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜਸ੍ਵ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦਾਨ ਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਕਰ।
ਭੂਮਿਦਾਨਾਦਿਕਂ ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਸ੍ਵ ਵੈ । ਸੁਦਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਭੋਗਃ ਸੁਦਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯਸ਼ਃ
ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ। ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਾਨਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਦਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍ । ਦਾਨੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ
ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੀਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਫਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਫਲਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ; ਇਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਪਾਤ੍ਰਭੂਤਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਮਹਾਦਾਨਂ ਮਯਿ ਭਾਵਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਵ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਕਲਂ ਦਦ੍ਮਿ ਮਨਸਾ ਯਂਯਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਕਾਲਂ ਦਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੀਦृਕ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕੀ ਹੈ?
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦਾਨਸ੍ਯਾਪਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਿਧਿਂ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਦੀ ਵਧੀਆ ਖਾਸੀਅਤ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਢੰਗ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਯਾ ਮੇ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਦਾਨਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਨृਪ
ਜੇ ਤੂੰ ਦਇਆਲੂ ਹੋਵੇਂ ਅਤੇ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਕਾਮ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਚਤੁਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪਕਂ ਪੁਨਃ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਸ੍ਯ ਵੇਲਾਯਾਂ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਜਾ-ਚੌਥਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਚੌਥਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਂਧਕਾਰਾਧਿਕਾ ਘੋਰਾ ਨਰਾਣਾਂ ਨਾਸ਼ਕਾਰਕਾਃ । ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਮਮਾਂਸ਼ੋऽਯਂ ਤੇਜਸਾਂ ਕਲ੍ਪਿਤੋ ਨਿਧਿਃ
ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਾਸਕਾਰੀ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਉਦਯਂਤਂ ਮਮਾਂਸ਼ਂ ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਰ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਭੂਪ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸੁਵੇਲਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰੋ ਨਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦਾਨਦਾਤਾ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਆਪਣੇ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪਯਃ ਫਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਾਂਬੂਲਭੂषਣਮ੍ । ਹੇਮਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਨਂਤਕਮ੍
ਅੰਨ, ਦੁੱਧ, ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਕਪੜਾ, ਪਾਨ, ਗਹਿਣੇ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨ ਆਦਿ—ਇਹਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅੰਤਹੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤੁ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਨਂਤਕਮ੍
ਮਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਰੀਆਨ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅੰਤਹੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਖਾਦ੍ਯਪਾਨਾਦਿਕਂ ਮਿष੍ਟ ਲੇਪਨਂ ਗਂਧਕੁਂਕੁਮਮ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਕਮੇਵਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਮਿੱਠਾ, ਲੇਪ, ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ, ਕਪੂਰ ਆਦਿ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵਂ ਭੋਗਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਕਾਲੋ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦਾਨਪੂਜਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਸ਼ੁਭਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਲਗਾਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਰਿਕਾਲੇष੍ਵਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਦਾਨਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਮੌਕੇ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਿਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਾਨਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਖਾਲੀ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਹੁਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਸਂਯੁਤਃ । ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਂਡਿਤੋऽਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨਵਾਨ, ਗੁਣੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਸਂ ਦਿਨਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਵੈ ਯਦਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਮੇਵ ਵਾਰਯਾਮ੍ਯੇਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਚ੍ਚੈਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਪੱਖ, ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਉਸ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਮਲਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚੈਵ ਅਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰੋਗਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮੈਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਕਾਯੇष੍ਵਸਂਤੁष੍ਟੋ ਬਹੁਪੀਡਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਮਂਦਾਨਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਵਰਸਂਤਾਪਕਾਰਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੰਦ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਜੋ ਰੋਗ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲੇषੁ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਚ । ਸ੍ਵਯਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਿष੍ਟਂ ਤੁ ਤੇਨ ਪਾਪਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਖੁਦ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਤਮੇਵਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਯੇਤ੍ । ਉਪਵਾਸੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਯਸ਼ੋषਕਰਾਦਿਕੈਃ
ਉਹ ਪਾਪ ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ।
ਚਰ੍ਮਕਾਰੋ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮ ਕੁਂਡਸ੍ਥੋਪਰਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ । ਸ਼ੋਧਯੇਚ੍ਚ ਕषਾਯੈਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਚਰ੍ਮਸ੍ਫੋਟਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਮੜਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਿਰਦਈ ਚਮੜਾ ਕੁੰਡੇ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਕਸਾਇਆਂ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ, ਉਸ ਚਮੜੇ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਥਾਹਂ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਧਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਔषਧੀਨਾਂ ਸੁਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕषਾਯੈਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਠੀਕ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਕਸਾਇਆਂ ਦੀ ਕੜਵਾਹਟ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਉष੍ਣੋਦਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਪੈਰ੍ਵੈਦ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯੋਗ੍ਰ ਭੋਗਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍
ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹਤਾ ਪਾਪਰੂਪੇਣ ਤਮੇਵਂ ਪਰਿਤਾਪਯੇ
ਸਮਰਥ ਵਿਅਕਤੀ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ? ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪਾਪਿਭਿਰ੍ਯਥਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਦਾਨ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—