ਵਿਸ਼੍ਵਾਖ੍ਯੋਹਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਃ । ਅਹਮਿਤ੍ਯਭਿਮਾਨੀ ਚ ਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਿਂਤਾਸਮਾਕੁਲਃ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ; 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੈਜਸੋਹਂ ਜਗਚ੍ਚੇष੍ਟਾਮਯਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਿਯਰੂਪਵਾਨ੍ । ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮਸਮੁਦ੍ਰਿਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਜਸਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋਹਮਧਿਦੈਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿष੍ਠਾਨਗੋਚਰਃ । ਸੁषੁਪ੍ਤਾਵਾਸ੍ਥਿਤੋ ਲੋਕਾਦੁਦਾਸੀਨੋ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਜ्ञ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਦਾ ਖੇਤਰ; ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਤੁਰੀਯੋऽਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੀ ਗੁਣਾਵਸ੍ਥਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਿਤ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਮੈਂ ਚੌਥਾ ਹਾਂ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ; ਨਿਰਲੇਪ, ਗਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਵਾ ਦੀ ਛਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਚਿਦਾਭਾਸਸ਼੍ਚਿਦਾਨਂਦਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਵਾਨ੍ । ਨਿਤ੍ਯੋਕ੍ਸ਼ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਵਮਵੇਹਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਛਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ; ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ — ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪੁਰਾ । ਸੋਪਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਆਪਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪृਥੋਰ੍ਜਨ੍ਮਨ ਏਵ ਚ । ਤਥਾਪ੍ਯਾਰਾਧਯ ਵਿਭੁਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਥੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਸੁਵਰਤ, ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਤੁष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਮਭ੍ਯਾਹ ਵਰਂ ਵਰਯ ਮਾਨਦ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਸੁਗਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਿष੍ਣੋ ਦੁष੍ਕृਤਾਤ੍ਤਾਰਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ'; ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ — 'ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਸਦ੍ਗਤੇਃ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਂਗੇਨਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੋਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ'; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ — 'ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ—'
ਅਹਮਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰੋ ਮਯਾ । ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਉੱਚਤਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨृਪਨਂਦਨ । ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਰਮੇਵ ਪ੍ਰਯਾਚਯ
ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਰ ਮੰਗ।
ਸ਼ृਣੁ ਵੇਨ ਮਹਾਭਾਗ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪੂਰ੍ਵਸਂਭਵਮ੍ । ਤਵ ਮਾਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਾਪਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਸੁਣ, ਵੇਨਾ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ: ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸੁਸ਼ਂਖੇਨ ਸੁਨੀਥਾਯੈ ਬਾਲ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂਗੇ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਯੈਵ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ; ਫਿਰ, ਅੰਗ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮੇਨ ਸੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਤਵਾਹਂ ਗੁਣਵਤ੍ਸਲ
ਤੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਆਖਿਆ।
ਭਵਦਂਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਲੋਕਪਾਲਨਮ੍ । ਦਿਵੀਂਦ੍ਰੋ ਹਿ ਯਥਾ ਭਾਤਿ ਤਥਾਹਂ ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
'ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਾਂਗਾ।'
ਆਤ੍ਮਾ ਵੈ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਗਤਿਂ ਵਤ੍ਸ ਲਭਿष੍ਯਸਿ ਵਰਾਨ੍ਮਮ
'ਆਤਮਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ' — ਇਹ ਸੱਚੀ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਤਸ, ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾਵੇਗਾ।
ਗਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨੋ ਰਾਜਨ੍ਦਾਨਮੇਕਂ ਸਮਾਚਰ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਤਕਰੂਪੋऽਹਂ ਸੁਨੀਥਾਯਾਃ ਪਰਂਤਪ
ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਦਾਨ ਕਰ; ਮੈਂ ਹੀ, ਪਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੁਨੀਥਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਗ੍ਨਰੂਪੇਣ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਵਿਧਰ੍ਮਗਮ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਸੁਸ਼ਂਖਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਨੰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਿਧਰਮ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੁਸ਼ੰਖ ਦੇ ਬਚਨ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਅਤੋ ਵਿਧਿਰ੍ਨਿषੇਧਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਹਮੇਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਫਲਦੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਤੀਤੋ ਗੁਣਾਗ੍ਰਹਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਅਤੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਦਾਨਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭਾਵਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਦਾਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਦਾਨ ਹੀ ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਦਾਨ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਾਨੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਹਿ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜਸ੍ਵ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦਾਨ ਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਕਰ।
ਭੂਮਿਦਾਨਾਦਿਕਂ ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਸ੍ਵ ਵੈ । ਸੁਦਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਭੋਗਃ ਸੁਦਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯਸ਼ਃ
ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ। ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਾਨਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਦਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍ । ਦਾਨੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ
ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੀਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਫਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਦਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਫਲਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ; ਇਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਪਾਤ੍ਰਭੂਤਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਮਹਾਦਾਨਂ ਮਯਿ ਭਾਵਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਵ ਰੱਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਕਲਂ ਦਦ੍ਮਿ ਮਨਸਾ ਯਂਯਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਕਾਲਂ ਦਾਨਸ੍ਯ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੀਦृਕ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕੀ ਹੈ?
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦਾਨਸ੍ਯਾਪਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਿਧਿਂ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਦੀ ਵਧੀਆ ਖਾਸੀਅਤ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਢੰਗ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਯਾ ਮੇ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਦਾਨਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਨृਪ
ਜੇ ਤੂੰ ਦਇਆਲੂ ਹੋਵੇਂ ਅਤੇ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਕਾਮ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਚਤੁਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪਕਂ ਪੁਨਃ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਸ੍ਯ ਵੇਲਾਯਾਂ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਜਾ-ਚੌਥਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਚੌਥਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਂਧਕਾਰਾਧਿਕਾ ਘੋਰਾ ਨਰਾਣਾਂ ਨਾਸ਼ਕਾਰਕਾਃ । ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਮਮਾਂਸ਼ੋऽਯਂ ਤੇਜਸਾਂ ਕਲ੍ਪਿਤੋ ਨਿਧਿਃ
ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਾਸਕਾਰੀ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।