ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਕਥਂ ਵੇਨੋ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੂਰਤਃ । ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋऽਤ੍ਰਾਪਿ ਵਦ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਵੇਨਾ ਨੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ? ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤਉਵਾਚ- ऋषੀਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸਂਵਾਦਾਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਕਾਯਸ੍ਯ ਮਥਨਾਤ੍ਪਾਪੋ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਨੇਕੀ ਵਾਲੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵੇਨਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਲੇਭੇ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਰੇਵਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਵੈਣਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਤृਣਬਿਨ੍ਦੋਰ੍ऋषੇਸ਼੍ਚੈਵ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯੋਗ੍ਰਤਪਸਾਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਭੂਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਿष੍ਪਾਪਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਉਤ੍ਤਮਃ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਬੋਲੇ: 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਵੈਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਓ।'
ਅਨੇਨਾਪਿ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਮ੍ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਵੈਵ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਮੇਤ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਕ੍ਵਗਤੋऽਸੌ ਮਹਾਮੋਹੋ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮੋਹਿਤੋ ਨृਪ । ਲੋਭੇਨ ਮੋਹਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਮੋਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਵੱਡਾ ਭ੍ਰਮ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ? ਲਾਲਚ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।'
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਯਨ੍ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੇਨਾਹਂ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿਭੋ । ਅਤੋ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਾਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਾਚ੍ਚੈਵ ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਵੈਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਪਾਪ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੋ।'
ਪ੍ਰਜਪ੍ਤਵ੍ਯਮਥੋ ਪਠ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ਵਿਭੋ । ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਭੂਪ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਪਂ ਤੇ ਨਾਸ਼ਮਾਗਤਮ੍
ਕੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜਾਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਸਿ ਤਪਸਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਰਾ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਾਤ ਪृष੍ਟੋਹਂ ਭਵਤਾ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਦੁਦਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਕਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਿਤੇਨ ਨਾਭਿਪਂਕਜੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੌਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤੇਨ ਪृष੍ਟਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਚ ਸੁਗਤਿਪ੍ਰਦਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਂ ਮਹਤ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਪਠਤਾਂ ਜਪਤਾਂ ਸਦਾ । ਉਪਾਦਿਸ਼ਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਜਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਿਖਾਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਵ੍ਯਕ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਅਤੋ ਮਾਂ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।'
ਵਸਂਤਿ ਯਤ੍ਰ ਭੂਤਾਨਿ ਵਸਤ੍ਯੇषੁ ਚ ਯੋ ਵਿਭੁਃ । ਸ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰਹਮਾਦਰਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ।
ਸਂਕਰ੍षਤਿ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਹ੍ਯਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਯਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਤਤਃ ਸਂਕਰ੍षਣੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤੈਃ
ਅੰਤ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਂਗਿਤੇ ਕਾਮਰੂਪੋਹਂ ਬਹੁ ਸ੍ਯਾਮਿਤਿ ਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋਹਂ ਬੁਧੈਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯੋਸ੍ਮਿ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਾਮ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਵਿਨਾ ਚੇਸ਼ੌ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੌ ਹਰਕੇਸ਼ਵੌ । ਨਿਰੁਦ੍ਧੋਹਂ ਯੋਗਬਲਾਨ੍ਨ ਕੇਨਾਤੋਨਿਰੁਦ੍ਧਵਤ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹਰਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਰੁੱਧ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਖ੍ਯੋਹਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਃ । ਅਹਮਿਤ੍ਯਭਿਮਾਨੀ ਚ ਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਿਂਤਾਸਮਾਕੁਲਃ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ; 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੈਜਸੋਹਂ ਜਗਚ੍ਚੇष੍ਟਾਮਯਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਿਯਰੂਪਵਾਨ੍ । ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮਸਮੁਦ੍ਰਿਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਜਸਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋਹਮਧਿਦੈਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿष੍ਠਾਨਗੋਚਰਃ । ਸੁषੁਪ੍ਤਾਵਾਸ੍ਥਿਤੋ ਲੋਕਾਦੁਦਾਸੀਨੋ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਜ्ञ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਦਾ ਖੇਤਰ; ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਤੁਰੀਯੋऽਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੀ ਗੁਣਾਵਸ੍ਥਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਿਤ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਮੈਂ ਚੌਥਾ ਹਾਂ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ; ਨਿਰਲੇਪ, ਗਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਵਾ ਦੀ ਛਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਚਿਦਾਭਾਸਸ਼੍ਚਿਦਾਨਂਦਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਵਾਨ੍ । ਨਿਤ੍ਯੋਕ੍ਸ਼ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਵਮਵੇਹਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਛਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ; ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ — ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪੁਰਾ । ਸੋਪਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਆਪਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪृਥੋਰ੍ਜਨ੍ਮਨ ਏਵ ਚ । ਤਥਾਪ੍ਯਾਰਾਧਯ ਵਿਭੁਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਥੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਸੁਵਰਤ, ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਤੁष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਮਭ੍ਯਾਹ ਵਰਂ ਵਰਯ ਮਾਨਦ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਸੁਗਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਿष੍ਣੋ ਦੁष੍ਕृਤਾਤ੍ਤਾਰਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ'; ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ — 'ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਸਦ੍ਗਤੇਃ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਂਗੇਨਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੋਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ'; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ — 'ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ—'
ਅਹਮਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰੋ ਮਯਾ । ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਉੱਚਤਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗਾ।'