ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨਜਾਤੋऽਸਿ ਵਿਰੂਪੋऽਤਿਭਯਂਕਰਃ
ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਵਿਗਾੜਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜਨਮਿਆ?
ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲੋ ਦੀਰ੍ਘਦਂष੍ਟ੍ਰਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ। ਇष੍ਟਂ ਦਦਾਤਿ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ
ਦਾਡ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ— ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਹਿ ਸਜ੍ਜਨੋ ਭਦ੍ਰੇ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਭਾਵਿਤੋ ਨੂਨਂ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਵਾਮਲੋਚਨੇ
ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਭਲੀਏ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਿਨੀ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਃ । ਅਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਂਕृਤਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਲਦੀ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਜ੍ਜਨੇ ਦੁਃਖਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਹਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹ੍ਵृਚੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਪੰਡਤ ਹਾਂ।
ਜਾਤਃ ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਨਿਰ੍ਮਲੇ । ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਾਂ ਭੀਰੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਡਰਪੋਕੀਏ, ਪਾਪੀ ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਕृਤੋ ਘੋਰੋ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਬਹੁਧਾ ਬਹੁਧਾ ਵਾਰਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਃ ਕੁਤ੍ਸਿਤੋ ਬਹੁ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਾੜੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਦਾਨ ਲਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ।
ਚਾਂਡਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਪਾਤਕਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਭੂਨ੍ਮੂਢਚੇਤਸਃ । ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍
ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾੜਾ ਦਾਨ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ, ਮੂਰਖ ਮਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਕੋਈ ਐਸਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੋषਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇऽਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਤਦਘਂ ਮੇਰੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਂਚਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਹੋਰ ਇਕ ਗਲ ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜੋੜਿਆ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਮृਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨ ਚਾਹਂ ਨਰਕਂ ਗਤਃ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਏ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮृਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰਕਂ ਨੇਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਪਂ ਵਜ੍ਰੀ ਭਵੇਦ੍ਦृਢਮ੍
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਵਜ੍ਰਲੇਪੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤੇਨ ਮੇ ਜਨ੍ਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਰੌਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰੂਰਤਰਂ ਪਾਪਂ ਸਂਭੂਤਂ ਹਿਮਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਪੱਕੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋਈ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ਜਾਤੋ ਗृਧ੍ਰਯੋਨੌ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਃ ਸਰੀਸृਪਃ । ਏਕਵਾਰਮੁਲੂਕਸ੍ਤੁ ਵਿਡ੍ਵਰਾਹਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਗਿਧ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬਾਘ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੱਪ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਲੂ, ਫਿਰ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਹੋਇਆ।
ਇਦਂ ਤੁ ਦਸ਼ਮਂ ਜਨ੍ਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮਮ ਭਾਮਿਨੀ । ਅਤੀਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਮਮ ਜਨ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਸਵਾਂ ਜਨਮ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ। ਮੇਰੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਸਾਗਰਾਤ੍ । ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਂ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਨਿਰ੍ਜਂਤੁ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਭਲੀਏ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਜਗ੍ਹਾ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਾਗਸਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਮੇ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਦਹ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਮਨਃ
ਮੈਂ ਬੇਗੁਨਾਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸੁਧਾਸਿਕ੍ਤਂ ਗਤਂ ਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਮਨੋ ਮਮ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਫਲਤਿ ਕਾਲੇਨ ਸਦ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਃ
ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਠੰਡਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਤੀਰਥ ਫਲ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਃ ਸਤ੍ਸਂਗਤਿਂ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਦੁਃਖਂ ਹृਦ੍ਗਤਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਲਃ ਸਜ੍ਜਨਃ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯ ਨ ਖਿਦ੍ਯਤੇ । ਜਾਨਾਸ੍ਯਤ੍ਰੋਚਿਤਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋ ਵਚ੍ਮ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍
ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਸੱਜਣ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ।
ਅਸ੍ਯ ਦੁਃਖੋਦਧੇਃ ਪਾਰਂ ਕਥਂ ਯਾਮੀਤਿ ਚਿਂਤਯਨ੍ । ਸਜ੍ਜਨਾਨਾਂ ਸਮਾ ਭੂਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਜੀਵਨਮ੍
ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਂ?—ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਃ ਪਯੋ ਦਤ੍ਤੇ ਹਂਸਾਯ ਨ ਬਕਾਯ ਕਿਮ੍ । ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰੀਕृਤਮਾਨਸਾ 6.127.
ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਹੰਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਧਰ੍ਮਦਾਨੇ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗੌ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ । ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਇਦਾਨੀਂ ਖਲੁ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਗਾਇਆ: ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗੀ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਦृਢਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤਿष੍ਯੇ ਤਵ ਮੁਕ੍ਤਯੇ । ਬਹਵੋ ਹਿ ਕृਤਾ ਮਾਘਾ ਵਰ੍षੇ ਵਰ੍षੇ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ; ਕਈ ਮਾਘ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਮੈਂ ਹਰ ਸਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਿਤਾਸਿਤੇ । ਤਾਂ ਵਦਾਮਿ ਤੁ ਸਂਖ੍ਯਾਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਭਗਤਿ ਨਾਲ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਦੋਵੇਂ, ਕੀਤੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਗੂਢੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾ ਜਨਾਃ । ਆਰ੍ਤੇ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਗੁਪਤ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਗਰੇ ਵਰ੍षਤੋ ਭਦ੍ਰ ਕਿਂ ਮੇਘਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਜਂ ਫਲਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਬਦਲ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਖੁਦ ਉਹ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਤਤ੍ਤੁ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਨਿष੍ਪੀਡ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰਾਂਬੁਜੇ
ਉਹ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ।
ਦਦੌ ਸਾ ਮਾਘਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਮਾਘਧਰ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਮਾਘ ਦਾ ਪੁੰਨ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਮਾਘ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ।
ਤਦੈਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤਨੁਃ । ਸਂਭੂਤੋ ਦੇਵਤਾਕਾਰਸ੍ਤੇਜੋ ਭਾਸ੍ਕਰਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਪੁੰਨ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਦੇਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਯਾਨਂ ਸਮਾਰੂਢਃ ਸਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਦ੍ਯੋਤਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਭਾਸਯਨ੍ਪ੍ਰਭਯਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਿਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ।