ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍ । ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਕੁਪਿਤੇष੍ਵੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਵੇਨੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਭਯਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਰਾਜਾ ਵੇਨਾ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਹੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੇਨਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਭੂਪਂ ਤਂ ਵਲ੍ਮੀਕਸ੍ਥਂ ਸੁਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਹੇ ਵਿਚ ਮਿਲੇ।
ਬਲਾਦਾਨਿਨ੍ਯੁਸ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਤਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਮੁਨਯਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕ੍ਰੂਰ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਸਵ੍ਯਂ ਪਾਣਿਂ ਮਮਂਥੁਸ੍ਤੇ ਭੂਪਸ੍ਯ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮਹਾਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ਨੀਲਵਰ੍ਣੋ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੱਬੀ ਹਥੀਲੀ ਮਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੀਵ ਜਨਮਿਆ।
ਬਰ੍ਬਰੋ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਿषਾਦਾਨਾਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਬਾਰਬਰੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦਾ ਅਗਾ ਬਣਿਆ।
ਧਾਤਾ ਪਾਲਯਿਤਾ ਰਾਜਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਮृषਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—
ਮਮਂਥੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਣਿਂ ਵੇਨਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਯੇਨ ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੇਨਾ ਦੀ ਸੱਜੀ ਹਥੀਲੀ ਮਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਪृਥੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਵੇਨੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਥੂ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਵੇਨਾ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਪਦਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਜਗਾਮ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਮਰਾਟ ਦਾ ਪਦ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਕਥਂ ਵੇਨੋ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੂਰਤਃ । ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋऽਤ੍ਰਾਪਿ ਵਦ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਵੇਨਾ ਨੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ? ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤਉਵਾਚ- ऋषੀਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸਂਵਾਦਾਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਕਾਯਸ੍ਯ ਮਥਨਾਤ੍ਪਾਪੋ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਨੇਕੀ ਵਾਲੀ ਸੰਗਤ ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵੇਨਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਲੇਭੇ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਰੇਵਾਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਵੈਣਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਤृਣਬਿਨ੍ਦੋਰ੍ऋषੇਸ਼੍ਚੈਵ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਣਬਿੰਦੂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯੋਗ੍ਰਤਪਸਾਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਭੂਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਿष੍ਪਾਪਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਉਤ੍ਤਮਃ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਬੋਲੇ: 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਵੈਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਓ।'
ਅਨੇਨਾਪਿ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਮ੍ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਵੈਵ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਮੇਤ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਕ੍ਵਗਤੋऽਸੌ ਮਹਾਮੋਹੋ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮੋਹਿਤੋ ਨृਪ । ਲੋਭੇਨ ਮੋਹਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਮੋਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਵੱਡਾ ਭ੍ਰਮ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ? ਲਾਲਚ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।'
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਯਨ੍ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੇਨਾਹਂ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿਭੋ । ਅਤੋ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਾਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਾਚ੍ਚੈਵ ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਵੈਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਪਾਪ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੋ।'
ਪ੍ਰਜਪ੍ਤਵ੍ਯਮਥੋ ਪਠ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ਵਿਭੋ । ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਭੂਪ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਪਂ ਤੇ ਨਾਸ਼ਮਾਗਤਮ੍
ਕੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜਾਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਸਿ ਤਪਸਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਰਾ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਾਤ ਪृष੍ਟੋਹਂ ਭਵਤਾ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਦੁਦਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਕਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਿਤੇਨ ਨਾਭਿਪਂਕਜੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੌਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤੇਨ ਪृष੍ਟਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਂ ਚ ਸੁਗਤਿਪ੍ਰਦਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਂ ਮਹਤ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਪਠਤਾਂ ਜਪਤਾਂ ਸਦਾ । ਉਪਾਦਿਸ਼ਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਜਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਿਖਾਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਵ੍ਯਕ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਅਤੋ ਮਾਂ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।'
ਵਸਂਤਿ ਯਤ੍ਰ ਭੂਤਾਨਿ ਵਸਤ੍ਯੇषੁ ਚ ਯੋ ਵਿਭੁਃ । ਸ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰਹਮਾਦਰਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ।
ਸਂਕਰ੍षਤਿ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਹ੍ਯਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਯਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਤਤਃ ਸਂਕਰ੍षਣੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤੈਃ
ਅੰਤ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਂਗਿਤੇ ਕਾਮਰੂਪੋਹਂ ਬਹੁ ਸ੍ਯਾਮਿਤਿ ਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋਹਂ ਬੁਧੈਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯੋਸ੍ਮਿ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਾਮ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਵਿਨਾ ਚੇਸ਼ੌ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੌ ਹਰਕੇਸ਼ਵੌ । ਨਿਰੁਦ੍ਧੋਹਂ ਯੋਗਬਲਾਨ੍ਨ ਕੇਨਾਤੋਨਿਰੁਦ੍ਧਵਤ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹਰਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਰੁੱਧ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ।