ਵਦਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਕਿਂ ਵਦਸ੍ਵ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ—ਤੁਾਡੀ ਕੀ ਰਾਏ ਹੈ?
ਪਾਤਕ ਉਵਾਚ- ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਮਹਾਰਾਜ ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਂਤਿ ਵੈ ਜਲਮ੍ । ਭੂਮੌ ਹਿ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵੇਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਤਿਤੇ ਜਲਮ੍
ਪਾਪ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮਹਾਰਾਜ, ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਆਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇਤ੍ । ਨਦ੍ਯਃ ਪਾਪਪ੍ਰਵਾਹਾਸ੍ਤੁ ਤਾਸੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਥਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪੈ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਦਰਿਆ ਪਾਪ ਦੇ ਵਹਾਵ ਹਨ—ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਜਲਾਸ਼ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਡਾਗਾਃ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਧਾਰਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਿਰਯੋ ਅਸ਼੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲਾਸ਼ੇ, ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਥਾਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਤੇषੁ ਚ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਲੈਰ੍ਜਲਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨੇ ਯਦਾ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਨਹਿ
ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮੀਨਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਯਤ੍ਰ ਜਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੱਛੀਆਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਜਿਨ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਤਪੋਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਓਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕੋ ਜਿਨਃ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਨृਪੇਂਦ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਮਂ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ । ਅਯਂ ਤੁ ਲਾਭਃ ਪਰਮਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯ੍ਯਾਸ੍ਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸੁਖੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਕ ਜਿਨ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਸਕਲਂ ਸਵੇਦਂ ਦਾਨਂ ਸਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਯਜ੍ਞਰੂਪਮ੍ । ਪਾਪਸ੍ਵਭਾਵੈਰ੍ਬਹੁਬੋਧਿਤੋ ਨृਪਸ੍ਤ੍ਵਂਗਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੁਵਿ ਤੇਨ ਪਾਪਿਨਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਵੇਦ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੂੰ ਅੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸਂਬੋਧਿਤੋ ਵੇਨਃ ਪਾਪਭਾਵਂ ਗਤਃ ਕਿਲ । ਪੁਰੁषੇਣ ਤੇਨ ਜੈਨੇਨ ਮਹਾਪਾਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਵੇਨਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਜੈਨ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਵੇਦਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਦਿਕਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਮੰਦ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਿਕ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ-ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਾਨਾਂ ਹਿਤਥੈਵ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਸਹੀ ਯਜਨਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਣਮੱਤਾ ਹੋਈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਮਯੋ ਲੋਕਃ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਨੈਵ ਯਾਗਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਏ। ਨਾ ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਅਰਥ।
ਨ ਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ । ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਲੋਪੋਭੂਨ੍ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਨਾ ਪੜ੍ਹਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਫੈਲਿਆ।
ਅਂਗੇਨ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨ ਨਨਾਮ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਅੰਗਾ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਮੰਦ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਨਕਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਅਹਮੇਕਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਸਨਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ। ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੰਦ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਨ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਦਾਨਾਦਿਕਂ ਕਦਾ । ਆਤ੍ਮਭਾਵਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਬਹੁਕਾਲਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦਾਨ ਆਦਿ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ।
ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਅਂਗਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਂਸ਼ਲਾਞ੍ਛਨਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਕਿਉਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੰਗ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਇਆ?
ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਤਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਸ੍ਯ ਦੋषਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਜਨਮਿਆ?'
ਸੁਨੀਥੋਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਾਤ੍ਮਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਨਂਦਿਨੀ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਚ ਅਂਗਾਯ ਮਮ ਦੋषਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਸੁਨੀਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਹਿਲਾਂ ਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ।'
ਬਾਲ੍ਯੇ ਕृਤਂ ਮਯਾ ਪਾਪਂ ਸੁਸ਼ਂਖਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਪਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਾ
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੁਸ਼ੰਖਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਸ਼ਪ੍ਤਾਹਂ ਕੁਪ੍ਯਤਾ ਤੇਨ ਦੁष੍ਟਾ ਤੇ ਸਂਤਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਇਤਿ ਜਾਨੇ ਮਹਾਭਾਗ ਤੇਨਾਯਂ ਦੁष੍ਟਤਾਂ ਗਤਃ
'ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ।'
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਯਾ ਸਹ ਵਨਂ ਯਯੌ । ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਭਾਰ੍ਯੇ ਚ ਵਨੇ ਤਦਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜ ਵਾਲਾ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤੈਤੇ ऋषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਨਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਗਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਮਾਹੂਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਂਗਸ੍ਯ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੇਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਅੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਮਾ ਵੇਨ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਃਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਭਵਾਨਿਹ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਲੋਕਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਵੇਨਾ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ; ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ—'
ਧਰ੍ਮੇ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਸਕਲਂ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਪਾਪਕਰ੍ਮਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰ
ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਅਹਮੇਵ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋऽਹਮੇਵਾਰ੍ਹਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਨਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਦਾ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਧਾਤਾ ਅਹਂ ਗੋਪ੍ਤਾ ਅਹਂ ਵੇਦਾਰ੍ਥ ਏਵ ਚ । ਅਹਂ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੋ ਜੈਨਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
'ਮੈਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਮ, ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਤੇ ਸਦਾ ਦਾ ਜੈਨ ਧਰਮ ਹਾਂ।'
ਮਾਮੇਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਜਧ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ऋषਯ ਉਚੁਃ- ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਵਰ੍ਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
'ਪੰਡਿਤੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਰੂਪ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜੋ।' ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼—ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ—'
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ । ਵੇਦਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਤੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਜਂਤਵਃ
'ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।'