ਦਯਾਦਾਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੀਵਮੇਵ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । ਚਾਂਡਾਲੋऽਪ੍ਯਥ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਡਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਯੋ ਵੈ ਪਸ਼ੁਘਾਤਪਰਾਯਣਃ । ਸ ਵੈ ਸੁਨਿਰ੍ਦਯਃ ਪਾਪੀ ਕਠਿਨਃ ਕ੍ਰੂਰਚੇਤਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦਈ, ਪਾਪੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਂਚਕੈਃ ਕਥਿਤੋ ਵੇਦੋ ਯੋ ਵੇਦੋ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਨਂ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਵੈਦ ਠੱਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੈਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਯਾਹੀਨੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ
ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ, ਉਥੇ ਨਾ ਸਚ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮ; ਉਹਨਾਂ ਵੈਦਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਵੇਦਾ ਨ ਵੇਦਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਤ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਦਾਨਸ੍ਯਾਪਿ ਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਨ ਦੀਯਤੇ
ਵੈਦ ਵੈਦ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਚ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ; ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵੈ ਚਿਹ੍ਨਂ ਤਥਾ ਦਾਨਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਜਿਨਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਨ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਗ੍ਰੇऽਹਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਆਦੌ ਦਯਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਾਂਤਭੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਦਇਆ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯੇਦ੍ਧृਦਾ ਦੇਵਂ ਜਿਨਂ ਯੇਨ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਮਨਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਜਿਨਮੇਕਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਮਨ ਤੋਂ ਦੇਵ ਜਿਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਿਨ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਵੈ ਪਾਦੌ ਕਦਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਵਂਦਯੇਤ੍
ਉਸ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਏਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਆਚਾਰ੍ਯਾ ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਵੇਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ—
ਵਦਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਕਿਂ ਵਦਸ੍ਵ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ—ਤੁਾਡੀ ਕੀ ਰਾਏ ਹੈ?
ਪਾਤਕ ਉਵਾਚ- ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਮਹਾਰਾਜ ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਂਤਿ ਵੈ ਜਲਮ੍ । ਭੂਮੌ ਹਿ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵੇਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਤਿਤੇ ਜਲਮ੍
ਪਾਪ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮਹਾਰਾਜ, ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਆਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇਤ੍ । ਨਦ੍ਯਃ ਪਾਪਪ੍ਰਵਾਹਾਸ੍ਤੁ ਤਾਸੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਥਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪੈ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਦਰਿਆ ਪਾਪ ਦੇ ਵਹਾਵ ਹਨ—ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਜਲਾਸ਼ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਡਾਗਾਃ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਧਾਰਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਿਰਯੋ ਅਸ਼੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲਾਸ਼ੇ, ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਥਾਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਤੇषੁ ਚ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਲੈਰ੍ਜਲਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨੇ ਯਦਾ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਨਹਿ
ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮੀਨਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਯਤ੍ਰ ਜਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੱਛੀਆਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਜਿਨ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਤਪੋਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਓਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕੋ ਜਿਨਃ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਨृਪੇਂਦ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਮਂ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ । ਅਯਂ ਤੁ ਲਾਭਃ ਪਰਮਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯ੍ਯਾਸ੍ਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸੁਖੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਕ ਜਿਨ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਸਕਲਂ ਸਵੇਦਂ ਦਾਨਂ ਸਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਯਜ੍ਞਰੂਪਮ੍ । ਪਾਪਸ੍ਵਭਾਵੈਰ੍ਬਹੁਬੋਧਿਤੋ ਨृਪਸ੍ਤ੍ਵਂਗਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੁਵਿ ਤੇਨ ਪਾਪਿਨਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਵੇਦ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੂੰ ਅੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸਂਬੋਧਿਤੋ ਵੇਨਃ ਪਾਪਭਾਵਂ ਗਤਃ ਕਿਲ । ਪੁਰੁषੇਣ ਤੇਨ ਜੈਨੇਨ ਮਹਾਪਾਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਵੇਨਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਜੈਨ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਵੇਦਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਦਿਕਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਮੰਦ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਿਕ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ-ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਾਨਾਂ ਹਿਤਥੈਵ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਦਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਸਹੀ ਯਜਨਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਣਮੱਤਾ ਹੋਈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਮਯੋ ਲੋਕਃ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਨੈਵ ਯਾਗਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਏ। ਨਾ ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਅਰਥ।
ਨ ਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ । ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਲੋਪੋਭੂਨ੍ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਨਾ ਪੜ੍ਹਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਫੈਲਿਆ।
ਅਂਗੇਨ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨ ਨਨਾਮ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਅੰਗਾ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਮੰਦ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਨਕਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਅਹਮੇਕਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਸਨਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ। ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੰਦ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਨ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਦਾਨਾਦਿਕਂ ਕਦਾ । ਆਤ੍ਮਭਾਵਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਬਹੁਕਾਲਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦਾਨ ਆਦਿ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ।
ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਅਂਗਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਂਸ਼ਲਾਞ੍ਛਨਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਕਿਉਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅੰਗ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਇਆ?
ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਤਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਸ੍ਯ ਦੋषਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਜਨਮਿਆ?'
ਸੁਨੀਥੋਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਾਤ੍ਮਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਨਂਦਿਨੀ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਚ ਅਂਗਾਯ ਮਮ ਦੋषਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਸੁਨੀਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਹਿਲਾਂ ਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ।'