ਯਦਾਤਿਥਿਰ੍ਗृਹੇ ਯਾਤਿ ਮਹੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪਚਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਜਂ ਵਾ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਅਤਿਥਿਂ ਪਰਿਭੋਜਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਜਾਂ ਬੱਕਰਾ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਕਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਖੇ ਅਸ਼੍ਵਂ ਗੋਮੇਧੇ ਵृषਮੇਵ ਚ । ਨਰਮੇਧੇ ਨਰਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਜਪੇਯੇ ਤਥਾ ਹ੍ਯਜਾਨ੍
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜਾ, ਗੋਮੇਧ ਵਿੱਚ ਬਲਦ, ਨਰਮੇਧ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਜਪੇਯ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੱਕਰੇ ਹੀ ਕੁਰਬਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਘਾਤਨਂ ਬਹੁ । ਪੁਂਡਰੀਕੇ ਗਜਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਗਜਮੇਧੇऽਥ ਕੁਂਜਰਮ੍
ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੁੰਡਰੀਕ ਯਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਗਜਮੇਧ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੌਤ੍ਰਾਮਣ੍ਯਾਂ ਪਸ਼ੁਂ ਮੇਧ੍ਯਂ ਮੇषਮੇਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨਾਨਾਰੂਪੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨृਪਨਂਦਨ
ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਢਾ, ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ।
ਨਾਨਾਜਾਤਿਵਿਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਘਾਤਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਕਿਂ ਤਦ੍ਦਾਨਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਕੀ ਹੈ?
ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦਨ੍ਨਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੂਰਿਭੋਜਨਮ੍ । ਅਤ੍ਯਂਤਦੋषਹੀਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਿਂਸਂਤਿ ਯਨ੍ਮਹਾਮਖੇ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯਗ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਮਾਰਣਂ ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਵੇਦਪਂਡਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ? ਜਿੱਥੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਮਾਰਕਟ ਵੈਦਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨष੍ਟਧਰ੍ਮਂ ਚ ਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਕਮ੍ । ਦਯਾਂ ਵਿਨਾ ਹਿ ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਫਲਾਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਪੂਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਦਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੋ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਾਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਃ ਸ੍ਵਧਾਕਾਰਸ੍ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; 'ਸਵਾਹਾ', 'ਸਵਧਾ', ਤਪ, ਤੇ ਸਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ।
ਦਯਾਹੀਨਂ ਚਾਪਲਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਹਿ । ਏਤੇ ਵੇਦਾ ਨ ਵੇਦਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਦਯਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਚੰਚਲਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੈਦ ਵੀ ਵੈਦ ਨਹੀਂ।
ਦਯਾਦਾਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੀਵਮੇਵ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । ਚਾਂਡਾਲੋऽਪ੍ਯਥ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਡਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਯੋ ਵੈ ਪਸ਼ੁਘਾਤਪਰਾਯਣਃ । ਸ ਵੈ ਸੁਨਿਰ੍ਦਯਃ ਪਾਪੀ ਕਠਿਨਃ ਕ੍ਰੂਰਚੇਤਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦਈ, ਪਾਪੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਂਚਕੈਃ ਕਥਿਤੋ ਵੇਦੋ ਯੋ ਵੇਦੋ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਨਂ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਵੈਦ ਠੱਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੈਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਯਾਹੀਨੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ
ਦਇਆ ਰਹਿਤ ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ, ਉਥੇ ਨਾ ਸਚ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮ; ਉਹਨਾਂ ਵੈਦਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਵੇਦਾ ਨ ਵੇਦਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਤ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਦਾਨਸ੍ਯਾਪਿ ਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਨ ਦੀਯਤੇ
ਵੈਦ ਵੈਦ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਚ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ; ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵੈ ਚਿਹ੍ਨਂ ਤਥਾ ਦਾਨਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਜਿਨਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਨ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਗ੍ਰੇऽਹਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਆਦੌ ਦਯਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਾਂਤਭੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਦਇਆ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯੇਦ੍ਧृਦਾ ਦੇਵਂ ਜਿਨਂ ਯੇਨ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਮਨਸਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਜਿਨਮੇਕਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਮਨ ਤੋਂ ਦੇਵ ਜਿਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਿਨ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਵੈ ਪਾਦੌ ਕਦਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਵਂਦਯੇਤ੍
ਉਸ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਏਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਆਚਾਰ੍ਯਾ ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਵੇਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ—
ਵਦਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਕਿਂ ਵਦਸ੍ਵ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ—ਤੁਾਡੀ ਕੀ ਰਾਏ ਹੈ?
ਪਾਤਕ ਉਵਾਚ- ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਮਹਾਰਾਜ ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਂਤਿ ਵੈ ਜਲਮ੍ । ਭੂਮੌ ਹਿ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵੇਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਤਿਤੇ ਜਲਮ੍
ਪਾਪ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮਹਾਰਾਜ, ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਆਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇਤ੍ । ਨਦ੍ਯਃ ਪਾਪਪ੍ਰਵਾਹਾਸ੍ਤੁ ਤਾਸੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਥਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪੈ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਦਰਿਆ ਪਾਪ ਦੇ ਵਹਾਵ ਹਨ—ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਜਲਾਸ਼ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤਡਾਗਾਃ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਧਾਰਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਿਰਯੋ ਅਸ਼੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲਾਸ਼ੇ, ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਥਾਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਤੇषੁ ਚ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਲੈਰ੍ਜਲਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨੇ ਯਦਾ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਨਹਿ
ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮੀਨਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਯਤ੍ਰ ਜਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੱਛੀਆਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਜਿਨ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਤਪੋਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਓਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕੋ ਜਿਨਃ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਨृਪੇਂਦ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਮਂ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ । ਅਯਂ ਤੁ ਲਾਭਃ ਪਰਮਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯ੍ਯਾਸ੍ਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸੁਖੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਕ ਜਿਨ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਸਕਲਂ ਸਵੇਦਂ ਦਾਨਂ ਸਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਯਜ੍ਞਰੂਪਮ੍ । ਪਾਪਸ੍ਵਭਾਵੈਰ੍ਬਹੁਬੋਧਿਤੋ ਨृਪਸ੍ਤ੍ਵਂਗਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੁਵਿ ਤੇਨ ਪਾਪਿਨਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਵੇਦ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੂੰ ਅੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸਂਬੋਧਿਤੋ ਵੇਨਃ ਪਾਪਭਾਵਂ ਗਤਃ ਕਿਲ । ਪੁਰੁषੇਣ ਤੇਨ ਜੈਨੇਨ ਮਹਾਪਾਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਵੇਨਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਜੈਨ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਭਟਕ ਗਿਆ।