ਅਹਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਹਂ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋਸੁਰੈਃ । ਅਹਂ ਜ੍ਞਾਨਮਹਂ ਸਤ੍ਯਮਹਂ ਧਾਤਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਧਰ੍ਮਂ ਅਹਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਹਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਸਤ੍ਯਸਂਧੋऽਸ੍ਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਂ ਧਰਮ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਜਿਨਰੂਪਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਕਲੇਵਰਮ੍ । ਮਾਮੇਵ ਹਿ ਪ੍ਰਧਾਵਂਤਿ ਯੋਗਿਨੋ ਜ੍ਞਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਜਿਨ ਦਾ ਰੂਪ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਮਝੋ; ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਜੋਗੀ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਤਵੈਵ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਕਿਂ ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੇਵ ਚ । ਕਿਮਾਚਾਰੋ ਵਦਸ੍ਵੈਹਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਭੂਭੁਜਾ
ਵੇਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।
ਪਾਤਕ ਉਵਾਚ- ਅਰ੍ਹਂਤੋ ਦੇਵਤਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਗ੍ਰਂਥੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਗੁਰੁਃ । ਦਯਾ ਚੈਵ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਾਤਕ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਿੱਥੇ ਅਰਹੰਤ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨੰਗਾ ਗੁਰੂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਇਆ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹ ਆਚਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯਜਨਂ ਯਾਜਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ
ਇਸ ਮਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹਵਨ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਾਉਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਧ੍ਯਾ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਵਾਹਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨੈਵ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਾ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਇੱਥੇ ਨਾ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਦਾਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਯਜਨ ਆਦਿ ਕਰਮ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਤਿਥਿਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਿਕਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਪਣਸ੍ਯ ਵਰਾ ਪੂਜਾ ਅਰ੍ਹਤੋ ਧ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕਸ਼ਪਣ (ਸੰਨਿਆਸੀ) ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਰਹੰਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਅਯਂ ਧਰ੍ਮਸਮਾਚਾਰੋ ਜੈਨਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਨਿਜਧਰ੍ਮਸ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਜੈਨ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਦਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਵੇਦਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਵੇਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਸ੍ਰਾਧ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ।
ਨ ਦਾਨਂ ਤਪ ਏਵਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਦਯਾਧਰ੍ਮਂ ਚ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍
ਇੱਥੇ ਨਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਨਾ ਤਪ; ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?
ਪਾਤਕ ਉਵਾਚ- ਪਂਚਤਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਯਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਾਯ ਏਵ ਚ । ਆਤ੍ਮਾ ਵਾਯੁਸ੍ਵਰੂਪੋਯਂ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਸਂਗਤਾ
ਪਾਤਕ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਹਵਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਜਲੇषੁ ਭੂਤਾਨਾਮਪਿਸਂਗਮਵੇਹਿ ਤਤ੍ । ਜਾਯਤੇ ਬੁਦ੍ਬੁਦਾਕਾਰਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਤਸਮਾਗਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬੁੱਬਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਪृਥ੍ਵੀਭਾਵੋ ਰਜਃਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਚਾਪਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਸੁਵਾਯੁਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਤ੍ਰਿषੁ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦਾ ਤੱਤ ਧੂੜ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਮਾਵृਣੋਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬੁਦ੍ਬੁਦਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਅਪ੍ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਭਾਤ੍ਯੇਵ ਸੁਤੇਜੋ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਵਰਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਪਿੱਛੋਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੁੱਬਲੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾਰ, ਗੋਲ ਚਾਨਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨੈਵ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਤਸਮਾਯੋਗਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਂਤਕਾਲੇ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪਂਚ ਪਂਚਸੁ ਯਾਂਤਿ ਤੇ । ਮੋਹਮੁਗ੍ਧਾਸ੍ਤਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਆਤਮਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਤੱਤ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮੋਹੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯਾਹੇ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਮृਤਃ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕੀਦृਸ਼ੋऽਸੌ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ?
ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਾਯਂ ਕੇਨ ਦृष੍ਟਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ । ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ
ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਰੀਰ, ਕਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦੀਯੇਤ ਸਾ ਤੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨਿਰਰ੍ਥਿਕਾ । ਅਨ੍ਯਦੇਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੇਦਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਸ੍ਰਾਧ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਠੋਰ ਹਨ।
ਯਦਾਤਿਥਿਰ੍ਗृਹੇ ਯਾਤਿ ਮਹੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪਚਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਜਂ ਵਾ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਅਤਿਥਿਂ ਪਰਿਭੋਜਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਜਾਂ ਬੱਕਰਾ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਕਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਖੇ ਅਸ਼੍ਵਂ ਗੋਮੇਧੇ ਵृषਮੇਵ ਚ । ਨਰਮੇਧੇ ਨਰਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਜਪੇਯੇ ਤਥਾ ਹ੍ਯਜਾਨ੍
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜਾ, ਗੋਮੇਧ ਵਿੱਚ ਬਲਦ, ਨਰਮੇਧ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਜਪੇਯ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੱਕਰੇ ਹੀ ਕੁਰਬਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਘਾਤਨਂ ਬਹੁ । ਪੁਂਡਰੀਕੇ ਗਜਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਗਜਮੇਧੇऽਥ ਕੁਂਜਰਮ੍
ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੁੰਡਰੀਕ ਯਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਗਜਮੇਧ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੌਤ੍ਰਾਮਣ੍ਯਾਂ ਪਸ਼ੁਂ ਮੇਧ੍ਯਂ ਮੇषਮੇਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨਾਨਾਰੂਪੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨृਪਨਂਦਨ
ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਢਾ, ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ।
ਨਾਨਾਜਾਤਿਵਿਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਘਾਤਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਕਿਂ ਤਦ੍ਦਾਨਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਕੀ ਹੈ?
ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦਨ੍ਨਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੂਰਿਭੋਜਨਮ੍ । ਅਤ੍ਯਂਤਦੋषਹੀਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਿਂਸਂਤਿ ਯਨ੍ਮਹਾਮਖੇ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯਗ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਮਾਰਣਂ ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਵੇਦਪਂਡਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ? ਜਿੱਥੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਮਾਰਕਟ ਵੈਦਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨष੍ਟਧਰ੍ਮਂ ਚ ਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਕਮ੍ । ਦਯਾਂ ਵਿਨਾ ਹਿ ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਫਲਾਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਪੂਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਦਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੋ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਾਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਃ ਸ੍ਵਧਾਕਾਰਸ੍ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; 'ਸਵਾਹਾ', 'ਸਵਧਾ', ਤਪ, ਤੇ ਸਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ।
ਦਯਾਹੀਨਂ ਚਾਪਲਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਹਿ । ਏਤੇ ਵੇਦਾ ਨ ਵੇਦਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਦਯਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਚੰਚਲਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੈਦ ਵੀ ਵੈਦ ਨਹੀਂ।