ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਪਾਪੋऽਭੂਤ੍ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਗੰਧਰਵ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਕ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਦੇਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਯੇ ਦृਢਮ੍
ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਜਾ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਗਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਸਮਂਗਲਮ੍ । ਤਦੈਵ ਸਂਭ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪਾਦੌ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਤੇ ਸੁਖਮਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਸਿਰ ਨਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਂਧੁਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਸਦਾਸੀਗृਹਂ ਤਥਾ । ਸਕਲਾਨ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿषਗ੍ਰਾਸਾਨਿਵ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਸਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਪੁਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਵਿਧ੍ਵਂਸਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤੀ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਸਂਪਾਤ ਦਾਰੁਣਾਂਤਰ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਦਨਾਕ ਅੰਦਰਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ।
ਹृਦਯੇ ਕੁਣਪਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਦਾ ਤਤ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਯਾ । ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਾਘੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਾ-ਰੂਪ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਵृਦ੍ਧਨਿਸ਼ਾਚਰ । ਤ੍ਰ੍ਯਹਾਤ੍ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ
ਹੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਸਤਾਈ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ—
ਸ਼ੇषੈਰ੍ਮੇ ਯਦਭੂਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੇਨ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਾ । ਰਮਮਾਣਾ ਤੁ ਕੈਲਾਸੇ ਗਿਰਿਜਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖੀ
ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਚਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ। ਮੈਂ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਬਣ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਤਥਾ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਘੇ ਮਾਘੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲੀ ਜਨਮੀ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਾ । ਤਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਵ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨਜਾਤੋऽਸਿ ਵਿਰੂਪੋऽਤਿਭਯਂਕਰਃ
ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਵਿਗਾੜਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜਨਮਿਆ?
ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲੋ ਦੀਰ੍ਘਦਂष੍ਟ੍ਰਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ। ਇष੍ਟਂ ਦਦਾਤਿ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ
ਦਾਡ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ— ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਹਿ ਸਜ੍ਜਨੋ ਭਦ੍ਰੇ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਭਾਵਿਤੋ ਨੂਨਂ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਵਾਮਲੋਚਨੇ
ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਭਲੀਏ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਿਨੀ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਃ । ਅਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਂਕृਤਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਲਦੀ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਜ੍ਜਨੇ ਦੁਃਖਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਹਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹ੍ਵृਚੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਪੰਡਤ ਹਾਂ।
ਜਾਤਃ ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਨਿਰ੍ਮਲੇ । ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਾਂ ਭੀਰੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਡਰਪੋਕੀਏ, ਪਾਪੀ ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਕृਤੋ ਘੋਰੋ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਬਹੁਧਾ ਬਹੁਧਾ ਵਾਰਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਃ ਕੁਤ੍ਸਿਤੋ ਬਹੁ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਾੜੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਦਾਨ ਲਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ।
ਚਾਂਡਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਪਾਤਕਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਭੂਨ੍ਮੂਢਚੇਤਸਃ । ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍
ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾੜਾ ਦਾਨ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ, ਮੂਰਖ ਮਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਕੋਈ ਐਸਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੋषਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇऽਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਤਦਘਂ ਮੇਰੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਂਚਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਹੋਰ ਇਕ ਗਲ ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜੋੜਿਆ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਮृਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨ ਚਾਹਂ ਨਰਕਂ ਗਤਃ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਏ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮृਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰਕਂ ਨੇਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਪਂ ਵਜ੍ਰੀ ਭਵੇਦ੍ਦृਢਮ੍
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਵਜ੍ਰਲੇਪੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤੇਨ ਮੇ ਜਨ੍ਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਰੌਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰੂਰਤਰਂ ਪਾਪਂ ਸਂਭੂਤਂ ਹਿਮਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਪੱਕੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋਈ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ਜਾਤੋ ਗृਧ੍ਰਯੋਨੌ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਃ ਸਰੀਸृਪਃ । ਏਕਵਾਰਮੁਲੂਕਸ੍ਤੁ ਵਿਡ੍ਵਰਾਹਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਗਿਧ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬਾਘ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੱਪ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਲੂ, ਫਿਰ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਹੋਇਆ।
ਇਦਂ ਤੁ ਦਸ਼ਮਂ ਜਨ੍ਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮਮ ਭਾਮਿਨੀ । ਅਤੀਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਮਮ ਜਨ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਸਵਾਂ ਜਨਮ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ। ਮੇਰੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਸਾਗਰਾਤ੍ । ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਂ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਨਿਰ੍ਜਂਤੁ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਭਲੀਏ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਜਗ੍ਹਾ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਾਗਸਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਮੇ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਦਹ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਮਨਃ
ਮੈਂ ਬੇਗੁਨਾਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸੁਧਾਸਿਕ੍ਤਂ ਗਤਂ ਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਮਨੋ ਮਮ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਫਲਤਿ ਕਾਲੇਨ ਸਦ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਃ
ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਠੰਡਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਤੀਰਥ ਫਲ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਃ ਸਤ੍ਸਂਗਤਿਂ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਦੁਃਖਂ ਹृਦ੍ਗਤਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਲਃ ਸਜ੍ਜਨਃ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯ ਨ ਖਿਦ੍ਯਤੇ । ਜਾਨਾਸ੍ਯਤ੍ਰੋਚਿਤਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋ ਵਚ੍ਮ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍
ਸੋਹਣੀ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਸੱਜਣ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ।
ਅਸ੍ਯ ਦੁਃਖੋਦਧੇਃ ਪਾਰਂ ਕਥਂ ਯਾਮੀਤਿ ਚਿਂਤਯਨ੍ । ਸਜ੍ਜਨਾਨਾਂ ਸਮਾ ਭੂਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਜੀਵਨਮ੍
ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਂ?—ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਹੈ।