ਮਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਮਯੋ ਹਰਿਃ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਖ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਃ
ਮੈਂ ਹਰਿ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਨਾਂ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਤਾਰ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਚਿਂਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ خاطر ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸਦੈਵਾਹਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਮੀਦृਸ਼ੀਮ੍ । ਇਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਾ ਵਰਾਨਨਾ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਮਾਮੇਵਂ ਹਿ ਭਜਤ੍ਵੇषਾ ਯਦਿ ਕਾਨ੍ਤਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ । ਯਂ ਯਮਿਚ੍ਛੇਦਿਯਂ ਬਾਲਾ ਤਂ ਦਦਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣੇ; ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਦੇਯਂ ਦੇਯਮਿਤ੍ਯਾਹ ਅਸ੍ਯਾਃ ਸਂਗਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਏਕਮੇਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ 'ਕਿਹੜਾ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਣਾ', ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ—ਸੁਣ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਹ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏषਾ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਤਵੈਵ ਹਿ
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ: ਇਹ ਤੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਸ੍ਯਾ ਦੋषੋ ਗੁਣੋ ਨੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਏਵ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ । ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਗੁਣ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ। ਏਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਬੂਤ ਪੇਸ਼ ਕਰ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਦੇਹਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਕਮ੍ । ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸੱਚ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸਂਬਧਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਕਮ੍ । ਗਾਂਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਸੁਨੀਥਾਮੁਪਯੇਮਿਵਾਨ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਵਾ ਸੁਨੀਥਾਂ ਤਾਂ ਰਂਭਾ ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸਾ ਤਾਂ ਚਾਮਂਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਗਤਾ ਗੇਹਂ ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਨਃ
ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਚੇਤਸਃ ਸਖ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਿਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਗਤਾਸੁ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਖੀषੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਰੇਮੇ ਤ੍ਵਂਗਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਨਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਚਕਾਰ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵੇਨਾਖ੍ਯਂ ਤਨਯਸ੍ਯ ਹਿ । ਵਵृਧੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਨੀਥਾਤਨਯਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਨਾ ਰੱਖਿਆ। ਸੁਨੀਥਾ ਦਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਧਣ ਲੱਗਾ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਧੀਤ੍ਯੈਵ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਰਮੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਤੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਦੇ ਗੁਣ ਪੜ੍ਹ ਲਏ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਅਂਗਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਵੇਨਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਸ ਵੇਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਾਚਾਰਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਅੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਵੇਨਾ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦਿਵਿ ਚੇਂਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤੇਜਃਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭਾਤ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸਮਾਗਤੇ । ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਂ ਵਿਨਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸੀਦਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜਦੋਂ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਯੁੱਗ ਆ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਖਾ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ऋषਯੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਜਾਹੇਤੋਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ । ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਨ੍ਮਹੀਪਾਲਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਪਂਡਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਮ-ਜਾਣੂ ਤੇ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਤਂ ਵੇਨਮੇਵ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇ ਪਦੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਅਭ੍ਯषਿਂਚਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਹੀ, ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖਿਆ। ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਦ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤ੍ਵਂਗਪੁਤ੍ਰੇ ਤਦਾ ਨृਪੇ । ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਪੋਵਨ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵੇਨੋ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਾ ਸੁਨੀਥਾ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਸਾਧਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਵੇਨਾ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸੁਨੀਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਦੇ ਵੇਖਿਆ—
ਵਿਸ਼ਂਕਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਧਰ੍ਮਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਸੀ: 'ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਂਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਪਾਪਾਦ੍ਵਿਸ਼ਂਕਿਤਾ । ਧਰ੍ਮਾਂਗਾਨਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਸੁਤਾਗ੍ਰੇ ਪਰਿਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਤ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਅੰਗ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਸਤ੍ਯਭਾਵਾਦਿ ਕਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਸਾ ਵੈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸੁਤਂ ਸਾ ਹਿ ਅਹਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾ ਸੁਤ
ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਵਰਗੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਦੀ: 'ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਪਿਤਾ ਤੇ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬੋਧਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੇਨਂ ਤਦਾ ਸਤੀ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਰਤ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਾਲਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਵੇਨਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਃ ਸਂਜਾਤਃਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ
ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੁਖੇਨ ਜੀਵਤੇ ਲੋਕਃਪ੍ਰਜਾਧਰ੍ਮੇਣਰਂਜਿਤਾਃ । ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤੁ ਵੇਨਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਨਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣ ਫਲਦੇ-ਫੁਲਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 2.37 ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਏਵਂ ਵੇਨਸ੍ਯ ਚੈਵਾਸੀਤ੍ਸृष੍ਟਿਰੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਥਂ ਪਾਪਮਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਈਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵੇਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਨਃ । ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਵਦਂਤ੍ਯੇਵਂ ਤਨ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।