ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਮੋਹੈਰ੍ਗ੍ਲਾਨਸ਼੍ਚਲਿਤਮਾਨਸਃ । ਵੇਪਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂਗੋ ਦੂਯਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਕਨ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਸੁਨੀਥਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਬੰਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ । ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਵਨਮ੍
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭੇਜਿਆ?
ਤਵਾਂਗਂ ਸੁਂਦਰਂ ਸਰ੍ਵਮਤ੍ਰ ਭਾਤਿ ਮਹਾਵਨੇ । ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੀ ਭਵ
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮਿਹਰਵਾਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਸਂਮੁਗ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਮ ਨ ਵਿਂਦਤਿ । ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ; ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇਃ । ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਖੀਮੁਖਮ੍
ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਐਸੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਰਂਭਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਸੁਨੀਥਾ ਸਂਜ੍ਞਯਾ ਸਖੀਮ੍ । ਸਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਂਭਾ ਸਾਦਰਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੁਨੀਥਾ ਨੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਰੰਭਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਇਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਨੀਥਾਖ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਦਾ
ਇਹ ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਤਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਤੀ ਬਾਲਾ ਧਰ੍ਮਵਂਤਂ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍ । ਸ਼ਾਂਤਂ ਦਾਂਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਐਸਾ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂਗੋ ਰਂਭਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਫਿਰ ਰੰਭਾ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਮਯੋ ਹਰਿਃ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਖ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਃ
ਮੈਂ ਹਰਿ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਨਾਂ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਤਾਰ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਚਿਂਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ خاطر ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸਦੈਵਾਹਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਮੀਦृਸ਼ੀਮ੍ । ਇਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਾ ਵਰਾਨਨਾ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਮਾਮੇਵਂ ਹਿ ਭਜਤ੍ਵੇषਾ ਯਦਿ ਕਾਨ੍ਤਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ । ਯਂ ਯਮਿਚ੍ਛੇਦਿਯਂ ਬਾਲਾ ਤਂ ਦਦਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣੇ; ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਦੇਯਂ ਦੇਯਮਿਤ੍ਯਾਹ ਅਸ੍ਯਾਃ ਸਂਗਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਏਕਮੇਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ 'ਕਿਹੜਾ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਣਾ', ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ—ਸੁਣ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਹ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏषਾ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਤਵੈਵ ਹਿ
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ: ਇਹ ਤੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਸ੍ਯਾ ਦੋषੋ ਗੁਣੋ ਨੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਏਵ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ । ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਗੁਣ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ। ਏਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਬੂਤ ਪੇਸ਼ ਕਰ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਦੇਹਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਕਮ੍ । ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸੱਚ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਸਂਬਧਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਕਮ੍ । ਗਾਂਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਸੁਨੀਥਾਮੁਪਯੇਮਿਵਾਨ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਵਾ ਸੁਨੀਥਾਂ ਤਾਂ ਰਂਭਾ ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸਾ ਤਾਂ ਚਾਮਂਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਗਤਾ ਗੇਹਂ ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਨਃ
ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਚੇਤਸਃ ਸਖ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਿਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਗਤਾਸੁ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਖੀषੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਰੇਮੇ ਤ੍ਵਂਗਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਨਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਚਕਾਰ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵੇਨਾਖ੍ਯਂ ਤਨਯਸ੍ਯ ਹਿ । ਵਵृਧੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਨੀਥਾਤਨਯਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਨਾ ਰੱਖਿਆ। ਸੁਨੀਥਾ ਦਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਧਣ ਲੱਗਾ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਧੀਤ੍ਯੈਵ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਰਮੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਤੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਦੇ ਗੁਣ ਪੜ੍ਹ ਲਏ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਅਂਗਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਵੇਨਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਸ ਵੇਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਾਚਾਰਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਅੰਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਵੇਨਾ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦਿਵਿ ਚੇਂਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤੇਜਃਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭਾਤ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸਮਾਗਤੇ । ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਂ ਵਿਨਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸੀਦਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜਦੋਂ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਯੁੱਗ ਆ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਖਾ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ऋषਯੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਜਾਹੇਤੋਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ । ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਨ੍ਮਹੀਪਾਲਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਪਂਡਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਮ-ਜਾਣੂ ਤੇ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਤਂ ਵੇਨਮੇਵ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇ ਪਦੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਅਭ੍ਯषਿਂਚਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਨਾ ਨੂੰ ਹੀ, ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖਿਆ। ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਦ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤ੍ਵਂਗਪੁਤ੍ਰੇ ਤਦਾ ਨृਪੇ । ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਪੋਵਨ ਚਲੇ ਗਏ।