ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰਸਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਂਕਜਕਾਨਨਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਯੇਨ ਜਾਯਤੇ । ਤਤੋ ਗੁਰੋਃ ਪ੍ਰਬੋਧੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਦ੍ਮਕੁਡ੍ਮਲਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਠ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਰ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦੀਨਾਨਨੋ ਵਿਰੂਪਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰੀਡਾਕੁਂਚਿਤਲੋਚਨਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰਣਾਵਿਂਦ੍ਰੋ ਗੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਸਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ । ਦੇਵਰਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ!' ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਮੁਪਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਪਾਤਕਾਤ੍
ਸੁਣੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਇਕ ਢੰਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਦੇਵਰਾਜਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਯਾਮਃ ਸਹੈਵ ਤੇ । ਅਥ ਪੁਰੋਧਸਾ ਸਾਰ੍ਧਮਾਗਤ੍ਯ ਬਲਮਰ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ। ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਸਸ੍ਨੌ ਸਿਤਾਸਿਤੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਘੈਸ੍ਤਤਃ । ਅਥ ਦੇਵਗੁਰੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਜਲਦੀ—
ਸਹਸ੍ਰਮੇਤਦ੍ਯੋਨੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦृਸ਼ਾਂ ਤਵ । ਤਦੈਵ ਦ੍ਵਿਜਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਨੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਲੋਚਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪਂਕਜੈਰਿਵ ਮਾਨਸਮ੍ । ਅਥ ਵृਂਦਾਰਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰृषਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੋਵਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਪਾਪੋऽਭੂਤ੍ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਗੰਧਰਵ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਕ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਦੇਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਯੇ ਦृਢਮ੍
ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਜਾ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਗਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਸਮਂਗਲਮ੍ । ਤਦੈਵ ਸਂਭ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪਾਦੌ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਤੇ ਸੁਖਮਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਸਿਰ ਨਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਂਧੁਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਸਦਾਸੀਗृਹਂ ਤਥਾ । ਸਕਲਾਨ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿषਗ੍ਰਾਸਾਨਿਵ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਸਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਪੁਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਵਿਧ੍ਵਂਸਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤੀ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਸਂਪਾਤ ਦਾਰੁਣਾਂਤਰ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਦਨਾਕ ਅੰਦਰਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ।
ਹृਦਯੇ ਕੁਣਪਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਦਾ ਤਤ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਯਾ । ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਾਘੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਾ-ਰੂਪ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਵृਦ੍ਧਨਿਸ਼ਾਚਰ । ਤ੍ਰ੍ਯਹਾਤ੍ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ
ਹੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਸਤਾਈ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ—
ਸ਼ੇषੈਰ੍ਮੇ ਯਦਭੂਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੇਨ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਾ । ਰਮਮਾਣਾ ਤੁ ਕੈਲਾਸੇ ਗਿਰਿਜਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖੀ
ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਚਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ। ਮੈਂ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਬਣ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਤਥਾ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਘੇ ਮਾਘੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲੀ ਜਨਮੀ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਾ । ਤਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਵ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨਜਾਤੋऽਸਿ ਵਿਰੂਪੋऽਤਿਭਯਂਕਰਃ
ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਵਿਗਾੜਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜਨਮਿਆ?
ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲੋ ਦੀਰ੍ਘਦਂष੍ਟ੍ਰਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ। ਇष੍ਟਂ ਦਦਾਤਿ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ
ਦਾਡ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ— ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਹਿ ਸਜ੍ਜਨੋ ਭਦ੍ਰੇ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਭਾਵਿਤੋ ਨੂਨਂ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਵਾਮਲੋਚਨੇ
ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਭਲੀਏ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਿਨੀ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਃ । ਅਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਂਕृਤਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਲਦੀ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਜ੍ਜਨੇ ਦੁਃਖਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਹਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਬਹ੍ਵृਚੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਪੰਡਤ ਹਾਂ।
ਜਾਤਃ ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਨਿਰ੍ਮਲੇ । ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਾਂ ਭੀਰੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਡਰਪੋਕੀਏ, ਪਾਪੀ ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਕृਤੋ ਘੋਰੋ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਬਹੁਧਾ ਬਹੁਧਾ ਵਾਰਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਃ ਕੁਤ੍ਸਿਤੋ ਬਹੁ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਾੜੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਦਾਨ ਲਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ।
ਚਾਂਡਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਪਾਤਕਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਭੂਨ੍ਮੂਢਚੇਤਸਃ । ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍
ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਮਾੜਾ ਦਾਨ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ, ਮੂਰਖ ਮਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤੇ। ਕੋਈ ਐਸਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੋषਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇऽਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਤਦਘਂ ਮੇਰੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਂਚਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਹੋਰ ਇਕ ਗਲ ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜੋੜਿਆ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਮृਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨ ਚਾਹਂ ਨਰਕਂ ਗਤਃ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਏ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।