ਧ੍ਯਾਯਂਤੀਂ ਚਿਂਤਯਾਨਾਂ ਤਾਮੂਚੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਪਰਾਯਣਾਃ । ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਸਿ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਚਿਂਤਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ?'
ਤਨ੍ਨੋ ਵੈ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚਿਂਤਾਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਏਕੈਵ ਸਾਰ੍ਥਕੀ ਚਿਂਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਤੇ
'ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਲਈ ਹੀ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸਾਰ੍ਥਕਾ ਚਿਂਤਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮਨਂਦਿਨੀ । ਅਨ੍ਯਾ ਨਿਰਰ੍ਥਿਕਾ ਚਿਂਤਾ ਤਾਂ ਨੈਵ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
'ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਕਾਯਨਾਸ਼ਕਰੀ ਚਿਂਤਾ ਬਲ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਂ ਤੁ ਰੂਪਹਾਨਿਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
'ਚਿੰਤਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤृष੍ਣਾਂ ਮੋਹਂ ਤਥਾ ਲੋਭਮੇਤਾਂਸ਼੍ਚਿਂਤਾ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪਯੇਤ੍ । ਪਾਪਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਚ੍ਚਿਂਤਾ ਚਿਂਤਿਤਾ ਚ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
'ਚਿੰਤਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭਟਕਾਵਾ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਚਿਂਤਾਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਨਰਕਾਯ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਚਾਨੁਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ਼ੋਭਨੇ
'ਚਿੰਤਾ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ।'
ਅਰ੍ਜਿਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨਰੇਣ ਤੁ । ਤਦੇਵ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਸੌ ਜਂਤੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਨ ਵਿਚਿਂਤਯੇਤ੍
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਿਕਂ ਵਦ । ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਨੀਥਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।' ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਨੀਤਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਯਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਵਨੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਸ਼ਂਖੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਖੀष੍ਵੇਵ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਣ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਸੁਸ਼ੰਖ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਨੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੁਃਖੇਨਾਤਿਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ । ਸੁਨੀਥੋਵਾਚ- ਅਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਖ੍ਯਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਸੁਨੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਸਖੀਆਂ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ।'
ਮਦੀਯਰੂਪਸਂਪਤ੍ਤਿ ਵਯਃ ਸਗੁਣਸਂਪਦਃ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਾਤਸ਼੍ਚਿਂਤਾਤ੍ਮਾ ਸਂਜਾਤੋ ਮਮ ਕਾਰਣਾਤ੍
'ਮੇਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।'
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਤੁਕਾਮੋऽਸੌ ਮੁਨਿਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਮਾਂ ਚ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਗृਹ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਦਾਹਰਤ੍
'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸੀ; ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।'
ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਤਾ ਬਾਲਾ ਮਮੇਯਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ । ਦਾਤੁਕਾਮੋਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਗੁਣਿਨੇ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
'ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।'
ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਦਾ । ਤਮੂਚੁਰ੍ਭਾषਮਾਣਂ ਤੇ ਦੇਵਾ ਇਂਦ੍ਰ ਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਦੀ ਗੱਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੀ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਕਨ੍ਯਾ ਗੁਣਾਢ੍ਯੇਯਂ ਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਪਰਮੋ ਨਿਧਿਃ । ਦੋषੇਣੈਕੇਨ ਸਂਦੁष੍ਟਾ ऋषਿਸ਼ਾਪੇਨ ਤੇਨ ਵੈ
'ਤੇਰੀ ਧੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਧੀ ਹੈ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਕਿਲ । ਭਵਿਤਾ ਸ ਮਹਾਪਾਪੀ ਪੁਣ੍ਯਵਂਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਕਃ
'ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁਰਖ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਗਂਗਾਤੋਯੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਃ ਕੁਂਭ ਏਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸੁਰਾਯਾਬਿਨ੍ਦੁਨਾਲਿਪ੍ਤੋ ਮਦ੍ਯਕੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਛੂਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘੜਾ ਵੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਯ ਪਾਪਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਕੁਲਂ ਪਾਪਿ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਆਰਨਾਲਸ੍ਯ ਵੈ ਬਿਂਦੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚੇਤ੍
ਪਾਪੀ ਦੇ ਪਾਪੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਠੇ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ,
ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਾਤ੍ਮਰੂਪਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ਵਂਸ਼ਂ ਪਾਪਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਪਾਪੀ ਪੁੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਨੇਨਾਪਿ ਹਿ ਦੋषੇਣ ਤਵੇਯਂ ਪਾਪਭਾਗਿਨੀ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵੈਰੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤਾ ਮਮ
ਇਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਾਪ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਚਲ—ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਮਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਹਿ ਸਜ੍ਜਨਾਃ । ਏਵਂ ਪਾਪਮਯਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਚੈਵ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍
ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕੇਨ ਵਨਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਤਪ ਏਵ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਰਿष੍ਯੇ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਮ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰ ਗਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਭਵਤੀਭਿਃ ਸੁਪृष੍ਟਾਹਂ ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਮੇਵ ਹਿ । ਮਮ ਚਿਂਤਾਨੁਗਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਤਦ੍ਵਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਣ ਤੇ ਨਤੀਜੇ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਨੀਥਾ ਸਾ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਕਨ੍ਯਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸੁਨੀਤਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਧੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਸਖ੍ਯ ਊਚੁਃ- ਦੁਃਖਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤ੍ਯਜ ਕਾਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਦੋषੋ ਦੇਵੈਃ ਪਾਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ। ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਾਪ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜਿਹ੍ਮਮੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਹਰਸਂਨਿਧੌ । ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ ਹਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਪੂਜ੍ਯਤਮੋऽਭਵਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦੇਵਰਾਜੋਪਿ ਪਸ਼੍ਯ ਭੋਃ । ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਰਿਭੁਂਜਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ—ਵੇਖ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਹਲ੍ਯਾਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਾਮੀ ਸ ਦੇਵਤ੍ਵੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਗਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯੋਪਮਂ ਕਰ੍ਮ ਦਾਰੁਣਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਹਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਕਪਾਲੇਨ ਚਾਦ੍ਯਾਪਿ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਪਾਲ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।