ਤਮੇਵਘਾਤਯੇਦ੍ਯੋ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹਿ । ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਲਭਤੇ ਬਹੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਡਂਤਂ ਤਾਡਯੇਦ੍ਯੋ ਵੈ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਯੇਤ੍ਪੁਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਸ ਵੈ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਤਾਡਿਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੀਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚੀਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾ ਪਾਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ ਵੈ ਸ਼ਾਂਤਃ ਸ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਤਾਡਯਂਤਂ ਨ ਤਾਡਯੇਤ੍ । ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੇਨਾਪਿ ਤਾਡਨਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਤੇ
ਉਹੀ ਸਚਮੁਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜੋ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੋਹੇਨ ਪਾਪੇਨ ਨਿਰ੍ਦੋषੇऽਪਿ ਚ ਤਾਡਯੇਤ੍ । ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੇਨਾਪਿ ਹृਦ੍ਰੋਗਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵृਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਿੱਛੋਂ ਭਟਕਣ ਜਾਂ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਤਾਡਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਪਾਪੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸ ਪਾਪੀ ਪਾਪਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰ੍ਦੋषਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਜਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਭਟਕਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਘਾਤਯੇਤ੍ਤਂ ਵੈ ਤਾਡਂਤਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍ । ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਵੇਗੇਨ ਸਾਹਸਾਤ੍ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਜੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਾਡਨਂ ਨੈਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੋषਵਤੋऽਪਿ ਚ
ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਤਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਮਹਤ੍ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍ । ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਤੇਨਾਪਿ ਯਾਦ੍ਯੈਵ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰ
ਪੁਤਰੀਏ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਕਰਤ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸਤਾਂ ਸਂਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਦੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਯ । ਯੋਗਧ੍ਯਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਤਯ ਨਂਦਿਨਿ
ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੱਭ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੋੜ; ਯੋਗ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਨੰਦਿਨੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲ।
ਸਤਾਂ ਸਂਗੋ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੋ ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਯਕਃ । ਬਾਲੇ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਦृष੍ਟਾਂਤਂ ਸਤਾਂ ਸਂਗਸ੍ਯ ਯਦ੍ਗੁਣਮ੍
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਲਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਬਾਲੇ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਉਦਾਹਰਨ ਵੇਖ।
ਅਪਾਂ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪਾਨਾਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਧਿਯਃ । ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਯਾਂਤਿ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਃ
ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਂਤੋ ਭਵਂਤ੍ਯੇਤੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਰਾਚਰਾਃ । ਆਪਃ ਸ਼ਾਂਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਤਾਸ਼੍ਚ ਮृਦੁਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਠੰਡੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਰਸਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾ ਮਲਾਪਹਾਃ । ਤਥਾ ਸਂਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨਿषੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਆਦ ਭਰੀ, ਪੁੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰ।
ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚ ਮਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਂਚਨਮ੍ । ਤਥਾ ਸਤਾਂ ਹਿ ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤੇਜਸਾ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾਸ੍ਤੁ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਪਿ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਸਚ ਦਾ ਅੱਗ ਜਗਮਗਾ ਕੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ; ਸਚ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯੁष੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਨਭਾਵੇਨ ਅਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਃ ਪਾਪਜੈਰ੍ਨਰੈਃ । ਸਤ੍ਯਵਹ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚ ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਛੂਹਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਚ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਸਰ੍ਗਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਪਾਪਭਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਚ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੱਭ; ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਪੁੰਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸੁਨੀਥਾ ਸਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਗਤਾ ਸਾ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਵਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ; ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਨੀਥਾ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਾਲ੍ਯਭਾਵਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਮੋਹਦ੍ਰੋਹੌ ਚ ਮਾਯਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਏਕਾਂਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਬਚਪਨ, ਭਟਕਾਵਾ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਲੀਲਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸੁਨੀਥਾਂ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਸੁਨੀਤਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤੀਂ ਚਿਂਤਯਾਨਾਂ ਤਾਮੂਚੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਪਰਾਯਣਾਃ । ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਸਿ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਚਿਂਤਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ?'
ਤਨ੍ਨੋ ਵੈ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚਿਂਤਾਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਏਕੈਵ ਸਾਰ੍ਥਕੀ ਚਿਂਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਤੇ
'ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਲਈ ਹੀ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸਾਰ੍ਥਕਾ ਚਿਂਤਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮਨਂਦਿਨੀ । ਅਨ੍ਯਾ ਨਿਰਰ੍ਥਿਕਾ ਚਿਂਤਾ ਤਾਂ ਨੈਵ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
'ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਕਾਯਨਾਸ਼ਕਰੀ ਚਿਂਤਾ ਬਲ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਂ ਤੁ ਰੂਪਹਾਨਿਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
'ਚਿੰਤਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤृष੍ਣਾਂ ਮੋਹਂ ਤਥਾ ਲੋਭਮੇਤਾਂਸ਼੍ਚਿਂਤਾ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪਯੇਤ੍ । ਪਾਪਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਚ੍ਚਿਂਤਾ ਚਿਂਤਿਤਾ ਚ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
'ਚਿੰਤਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭਟਕਾਵਾ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਚਿਂਤਾਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਨਰਕਾਯ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਚਾਨੁਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ਼ੋਭਨੇ
'ਚਿੰਤਾ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ।'
ਅਰ੍ਜਿਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨਰੇਣ ਤੁ । ਤਦੇਵ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਸੌ ਜਂਤੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਨ ਵਿਚਿਂਤਯੇਤ੍
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਿਕਂ ਵਦ । ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਨੀਥਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।' ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਨੀਤਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਯਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਵਨੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਸ਼ਂਖੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਖੀष੍ਵੇਵ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਣ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਸੁਸ਼ੰਖ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਨੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੁਃਖੇਨਾਤਿਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ । ਸੁਨੀਥੋਵਾਚ- ਅਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਖ੍ਯਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਸੁਨੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਸਖੀਆਂ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ।'