ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਮਂਗਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਵਾਹਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਪੁਣ੍ਯਾਵਹ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਿਆਵੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਵਾਂਛਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਏਵਂ ਵਰਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੋ ਹਰਿਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਗਂਧਰ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸ਼ਂਖੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਕਿਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਯਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ?
ਸਾ ਲੇਭੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਸੁਨੀਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਸੂਨੀਥਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸੁਸ਼ਂਖੇਨਾਪਿ ਤੇਨੈਵ ਸਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ । ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਸੁਨੀਥਾ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਉਸੇ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਸੂਨੀਥਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਿਤਰਂ ਚਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਚਰਿਤਂ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਸੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸੇ; ਤੇ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੌਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸੁਨੀਥਾਂ ਤੁ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਧਰ੍ਮ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੂਨੀਥਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਚਮਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।'
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸੁਸ਼ਾਂਤਸ੍ਯ ਹਿ ਤਾਡਨਮ੍ । ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯਾ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ? ਸੁਸ਼ਾਂਤ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਂ ਤਂ ਸੁਸ਼ਾਂਤਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਤਪੋਮਾਰ੍ਗੇ ਵਿਲੀਨਂ ਚ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਸ਼ਾਂਤ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਮੇਵਘਾਤਯੇਦ੍ਯੋ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹਿ । ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਲਭਤੇ ਬਹੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਡਂਤਂ ਤਾਡਯੇਦ੍ਯੋ ਵੈ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਯੇਤ੍ਪੁਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਸ ਵੈ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਤਾਡਿਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੀਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚੀਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾ ਪਾਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ ਵੈ ਸ਼ਾਂਤਃ ਸ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਤਾਡਯਂਤਂ ਨ ਤਾਡਯੇਤ੍ । ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੇਨਾਪਿ ਤਾਡਨਂ ਚ ਕृਤਂ ਸੁਤੇ
ਉਹੀ ਸਚਮੁਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜੋ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੋਹੇਨ ਪਾਪੇਨ ਨਿਰ੍ਦੋषੇऽਪਿ ਚ ਤਾਡਯੇਤ੍ । ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੇਨਾਪਿ ਹृਦ੍ਰੋਗਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵृਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਿੱਛੋਂ ਭਟਕਣ ਜਾਂ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਤਾਡਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਪਾਪੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸ ਪਾਪੀ ਪਾਪਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰ੍ਦੋषਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਜਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਭਟਕਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਘਾਤਯੇਤ੍ਤਂ ਵੈ ਤਾਡਂਤਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍ । ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਵੇਗੇਨ ਸਾਹਸਾਤ੍ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਜੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਾਡਨਂ ਨੈਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੋषਵਤੋऽਪਿ ਚ
ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਤਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਮਹਤ੍ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍ । ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਤੇਨਾਪਿ ਯਾਦ੍ਯੈਵ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰ
ਪੁਤਰੀਏ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਕਰਤ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸਤਾਂ ਸਂਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਦੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਤਯ । ਯੋਗਧ੍ਯਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਤਯ ਨਂਦਿਨਿ
ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੱਭ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੋੜ; ਯੋਗ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਨੰਦਿਨੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲ।
ਸਤਾਂ ਸਂਗੋ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੋ ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਯਕਃ । ਬਾਲੇ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਦृष੍ਟਾਂਤਂ ਸਤਾਂ ਸਂਗਸ੍ਯ ਯਦ੍ਗੁਣਮ੍
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਲਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਬਾਲੇ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਉਦਾਹਰਨ ਵੇਖ।
ਅਪਾਂ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪਾਨਾਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਧਿਯਃ । ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਯਾਂਤਿ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਃ
ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਂਤੋ ਭਵਂਤ੍ਯੇਤੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਰਾਚਰਾਃ । ਆਪਃ ਸ਼ਾਂਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਤਾਸ਼੍ਚ ਮृਦੁਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਠੰਡੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਰਸਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਵੀਰ੍ਯਾ ਮਲਾਪਹਾਃ । ਤਥਾ ਸਂਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨਿषੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਆਦ ਭਰੀ, ਪੁੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰ।
ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚ ਮਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਕਾਂਚਨਮ੍ । ਤਥਾ ਸਤਾਂ ਹਿ ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪਾਪਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤੇਜਸਾ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾਸ੍ਤੁ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਪਿ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਸਚ ਦਾ ਅੱਗ ਜਗਮਗਾ ਕੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ; ਸਚ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯੁष੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਨਭਾਵੇਨ ਅਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਃ ਪਾਪਜੈਰ੍ਨਰੈਃ । ਸਤ੍ਯਵਹ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚ ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਧਿਆਨ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਛੂਹਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਚ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਸਰ੍ਗਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਪਾਪਭਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਚ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੱਭ; ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਪੁੰਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸੁਨੀਥਾ ਸਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਗਤਾ ਸਾ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਵਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ; ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਨੀਥਾ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਾਲ੍ਯਭਾਵਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਮੋਹਦ੍ਰੋਹੌ ਚ ਮਾਯਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਏਕਾਂਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਬਚਪਨ, ਭਟਕਾਵਾ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਲੀਲਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸੁਨੀਥਾਂ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਸੁਨੀਤਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ।