ਆਨਂਦਕਂਦ ਕਮਲਾਪ੍ਰਿਯ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਈਸ਼ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇਹਿ ਦਾਸ੍ਯਮ੍ । ਪਾਦੌ ਨਮਾਮਿ ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਮ ਸ਼ਾਂਤਿਦ ਸ਼ਂਖਪਾਣੇ
ਹੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ ਧਾਰੀ।
ਸਂਸਾਰਦਾਰੁਣਹੁਤਾਸ਼ਨਤਾਪਦਗ੍ਧਂ ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਬਂਧੁਮਰਣੈਰ੍ਬਹੁਸ਼ੋਕਤਾਪੈਃ । ਜ੍ਞਾਨਾਂਬੁਦੇਨ ਮਮ ਪ੍ਲਾਵਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭ ਦੀਨਸ੍ਯ ਮਚ੍ਛਰਣਰੂਪਭਵਸ੍ਵ ਨਾਥ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਤੀਬਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਹੁਤ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ—ਹੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਿਨ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤ੍ਵਂਗਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ—ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂ ਘੂੜਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਂ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਵੈਨਤੇਯਸਮਾਰੂਢਮਾਤ੍ਮਰੂਪਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਪਦਮ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗਂ ਹਾਰਕਂਕਣਕੁਂਡਲੈਃ । ਰਾਜਮਾਨਂ ਪਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਵਨਮਾਲਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਾਰ, ਕੰਕਣ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੀ, ਉੱਚਤਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ।
ਅਂਗਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਭਃ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਂਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਨਾਰਦਨ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਹਰਿਃ । ਸ ਉਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਮਂਗਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਮੇਘਗਂਭੀਰਘੋषੇਣ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ; ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂ ਗੂੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਤੁष੍ਯਮਾਣਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍
ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਮਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿਰਾਜਂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਚਮਕਦਾ, ਰੋਸ਼ਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰਵਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ; ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪਦਮ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਦਾਸੋਹਂ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ।'
ਵਰਂ ਮੇ ਦਾਤੁਕਾਮੋਸਿ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ਜਂ ਸੁਤਮ੍ । ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਥਾऽਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਪ੍ਰਿਯਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਂਡਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਸੇਵਕ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਦਾਤਾਰਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਧਰ੍ਮਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਕृष੍ਣ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਨੁਪਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਦਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਏ।
ਯਜ੍ਵਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਚੈਕਂ ਸ਼ੂਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭੂषਣਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਸਤ੍ਯਸਂਧਂ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹਾਦਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਜੇਤਾਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇਜਃਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਜਂ ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅਜਿੱਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲਕੜੀ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਾਂਤਂ ਤੁ ਤਪਸੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਵੇਦਜ੍ਞਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਵਤੋ ਗੁਣਸਂਨਿਭਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਰਗਾ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਤੁਕਾਮੋ ਯਦਾ ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਏਭਿਰ੍ਗੁਣੈਃ ਸਮੋਪੇਤਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਤ੍ਰਿਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਵੈ ਧਰ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪਿਤਰਂ ਚੋਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇਗਾ।
ਉਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ ਯਃ ਸਤ੍ਯੈਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਭਵਾਨ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਮਂਗਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਵਾਹਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਪੁਣ੍ਯਾਵਹ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਿਆਵੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਵਾਂਛਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਏਵਂ ਵਰਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੋ ਹਰਿਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਗਂਧਰ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸ਼ਂਖੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਕਿਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਯਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ?
ਸਾ ਲੇਭੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਸੁਨੀਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਸੂਨੀਥਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸੁਸ਼ਂਖੇਨਾਪਿ ਤੇਨੈਵ ਸਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ । ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਸੁਨੀਥਾ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਉਸੇ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਸੂਨੀਥਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਿਤਰਂ ਚਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਚਰਿਤਂ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਸੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸੇ; ਤੇ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੌਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸੁਨੀਥਾਂ ਤੁ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਧਰ੍ਮ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੂਨੀਥਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਚਮਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।'
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸੁਸ਼ਾਂਤਸ੍ਯ ਹਿ ਤਾਡਨਮ੍ । ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯਾ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ? ਸੁਸ਼ਾਂਤ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਂ ਤਂ ਸੁਸ਼ਾਂਤਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਤਪੋਮਾਰ੍ਗੇ ਵਿਲੀਨਂ ਚ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਸ਼ਾਂਤ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।