ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਦਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਸਂਤੁष੍ਟਂ ਸਦਾਵਸ਼ਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂਵਾਦਿਨਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਵਾਸਵੇ ਪਦ੍ਮਸਦ੍ਮਨਿ 6.127.
ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬੜਾ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੁਕ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਝ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਖਂਡਲਂ ਵਿਨਾ ਭੀਰੁ ਦੇਵਲੋਕੋ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਅਖੰਡਲ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਡਰਪੋਕ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੀਏ ਤੇ ਕਿੰਨਰ—all ਮਿਲ ਕੇ—
ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ਬਲਭਿਦ੍ਦੇਵਂ ਨੈਵ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਗਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਮृਗਯਾਮਹੇ । ਨ ਨਾਕਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੱਭੀਏ? ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।'
ਸੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕੁਲਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਯੇਨ ਸ਼ੋਭਤੇ
'ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਧੂਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਓ ਸੋਚੀਏ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਕਰੀਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮੁੜ ਸੋਭਾ ਪਾਵੇ।'
ਸਨਾਥਃ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਵਿਲਂਬੋऽਤ੍ਰ ਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਮੁੜ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਇਥੇ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।' ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੇऽਹਂ ਸ੍ਵਾਪਰਾਧੇਨ ਲਜ੍ਜਯਾ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਰਭਸਾ ਲਬ੍ਧਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ ਮਘਵਾ ਫਲਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਘਵਾਨ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਜਲਦੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੁਗਤ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਨृਣਾਂ ਨੀਤਿਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਵਿਪਾਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਭਯਂਕਰਾਃ । ਅਹੋ ਰਾਜ੍ਯਮਦੈਰ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਯਮਚਿਂਤਯਨ੍
'ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨਿਆਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਾਏ, ਰਾਜ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।'
ਕृਤਵਾਨ੍ਨਿਂਦ੍ਯਮਾਨਂ ਹਿ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਬਾਲਿਸ਼ਾ ਯਤ੍ਰ ਦੈਵੋਪਹਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
'ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਕੰਮ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਅਪਰਾਧਾਦ੍ਯਥਾਜਨ੍ਮ ਸ੍ਯਾਦਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਓ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰਸਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਂਕਜਕਾਨਨਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਯੇਨ ਜਾਯਤੇ । ਤਤੋ ਗੁਰੋਃ ਪ੍ਰਬੋਧੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਦ੍ਮਕੁਡ੍ਮਲਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਠ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਰ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦੀਨਾਨਨੋ ਵਿਰੂਪਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰੀਡਾਕੁਂਚਿਤਲੋਚਨਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰਣਾਵਿਂਦ੍ਰੋ ਗੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਸਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ । ਦੇਵਰਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ!' ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਮੁਪਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਪਾਤਕਾਤ੍
ਸੁਣੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਇਕ ਢੰਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਦੇਵਰਾਜਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਯਾਮਃ ਸਹੈਵ ਤੇ । ਅਥ ਪੁਰੋਧਸਾ ਸਾਰ੍ਧਮਾਗਤ੍ਯ ਬਲਮਰ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ। ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਸਸ੍ਨੌ ਸਿਤਾਸਿਤੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਘੈਸ੍ਤਤਃ । ਅਥ ਦੇਵਗੁਰੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਜਲਦੀ—
ਸਹਸ੍ਰਮੇਤਦ੍ਯੋਨੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦृਸ਼ਾਂ ਤਵ । ਤਦੈਵ ਦ੍ਵਿਜਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਨੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਲੋਚਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪਂਕਜੈਰਿਵ ਮਾਨਸਮ੍ । ਅਥ ਵृਂਦਾਰਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰृषਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੋਵਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਪਾਪੋऽਭੂਤ੍ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਗੰਧਰਵ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਕ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਦੇਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਯੇ ਦृਢਮ੍
ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਜਾ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਗਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਸਮਂਗਲਮ੍ । ਤਦੈਵ ਸਂਭ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪਾਦੌ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਤੇ ਸੁਖਮਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਸਿਰ ਨਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਂਧੁਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਸਦਾਸੀਗृਹਂ ਤਥਾ । ਸਕਲਾਨ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿषਗ੍ਰਾਸਾਨਿਵ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਸਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਪੁਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਵਿਧ੍ਵਂਸਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤੀ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਸਂਪਾਤ ਦਾਰੁਣਾਂਤਰ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਦਨਾਕ ਅੰਦਰਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ।
ਹृਦਯੇ ਕੁਣਪਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤਦਾ ਤਤ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਯਾ । ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਾਘੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਾ-ਰੂਪ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਵृਦ੍ਧਨਿਸ਼ਾਚਰ । ਤ੍ਰ੍ਯਹਾਤ੍ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ
ਹੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਸਤਾਈ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ—
ਸ਼ੇषੈਰ੍ਮੇ ਯਦਭੂਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੇਨ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਾ । ਰਮਮਾਣਾ ਤੁ ਕੈਲਾਸੇ ਗਿਰਿਜਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖੀ
ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਚਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ। ਮੈਂ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਬਣ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਤਥਾ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਘੇ ਮਾਘੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲੀ ਜਨਮੀ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਾ । ਤਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਵ
ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।