ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤਪਂਤਿ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾਯਂਤਿ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਸਂਤੁष੍ਟਾ ऋषਿਗਂਧਰ੍ਵਾ ਵੀਣਾਤਾਲਕਰਾਵਿਲਾਃ
ਕਿਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀਣਾ ਦੇ ਤਾਲ ਤੇ ਲੈ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਾਲਮਾਨਲਯੇ ਲੀਨਾਃ ਸ੍ਵਰੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਰਤ੍ਨਿਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਗੀਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਤਾਲ ਤੇ ਲੈ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਗਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਫ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਚਂਦਨਚ੍ਛਾਯਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗੀਤਤਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਗੀਤ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਯੋषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰ੍ਵਤ੍ਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਪਾਪਹਾ ਪੁਣ੍ਯਦੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸੁਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਔਰਤਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਃ ਸਮਧੁਰਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਚਂਦਨਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗੈਃ ਸ਼ਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲਕੈਃ
ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਚੰਦਨ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ ਤੇ ਤਮਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਟੈਸ੍ਤੁ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ੈ ਰਾਜਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਤਾਨਕੈਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੈ ਰਂਭਾਪਾਦਪਸਂਕੁਲੈਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਬੱਰਖ ਦੇ ਜਿਹਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਵਟ ਰੁੱਖਾਂ, ਸੰਤਾਨਕ ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰੰਭਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਗੇਂਦ੍ਰੋ ਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਕਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ । ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਚਯੋ ਗਿਰਿਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਮਾਨੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਾਨਾਕੌਤੁਕਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਨਾਮਂਗਲਸਂਯੁਤਃ । ਵੇਦਵृਂਦੈਃ ਸੁਸਂਜੁष੍ਟੋ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੁਲਃ
ਕਈ ਅਚੰਭਿਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ऋषਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵੈਃਪਰਿਭਾਤਿਸਃ । ਗਜੈਸ਼੍ਚਾਚਲਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦੈਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੁਨੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ਰਭੈਰ੍ਮਤ੍ਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਰ੍ਮृਗਧੂਰ੍ਤੈਰਲਂਕृਤਃ । ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਮਲੋਦਕੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਰਭਾਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਬੱਘਾਂ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਹਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਪੀਆਂ, ਕੂਆਂ ਅਤੇ ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਸ਼ੋਭਤੇ । ਕਨਕੋਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲੈਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਕਾਂਦਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਲ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਵਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਦੀਸ੍ਰਵਣਸਂਘਾਤੈਰ੍ਵਿਮਲੈਸ਼੍ਚੋਦਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਾਲਤਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸਗਜੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਭ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੈਃ ਕਾਂਚਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸੂਰ੍ਯਵਹ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭੈਃ । ਸ਼ਿਲਾਤਲੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚੌੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪਲੇਟੂਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਹਂਸਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਹੇਮਦਂਡੈਰਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ, ਵਧੀਆ ਪਹਾੜੀ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਹੰਸ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਲਸ਼ੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਨਾਨਾਗੁਣਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਦੇਵਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਲਸ਼ਾਂ ਤੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੇਵਵृਂਦੈਰਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਾਜਤੇ ਪੁਣ੍ਯੋ ਮੇਰੁਰ੍ਗਿਰਿਵਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਂਗਾਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਾ ਮਹਾਨਦੀ । ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਢ੍ਯਾ ਹਂਸਪਦ੍ਮੈਃ ਸਮਾਕੁਲਾ
ਉਥੋਂ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮੁਨਿਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ऋषਿਸਂਘੈਰ੍ਮਹਾਨਦੀ । ਏਵਂਗੁਣਂ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੁਣ੍ਯਕੌਤੁਕਮਂਗਲਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਪਹਾੜ ਹੈ।
ਅਂਗਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਿਸੁਤਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ਚ ਏਕਾਂਤੇ ਚਾਰੁਕਂਦਰੇ
ਫਿਰ ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਯਮ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਧ੍ਯਾਨੇ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਬੈਠਣ, ਲੈਟਣ, ਜਾਂ ਸਫਰ ਕਰਨ ਸਮੇਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਚਰਾਚਰੇषੁ ਜੀਵੇषੁ ਤੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਜੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਚੈਵ ਸ਼ੁष੍ਕੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਜਾਤਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਭਿੱਜੇ, ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਦ੍ਵਿਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਬਹੁਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਸੁਘੋਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਉਤਮ ਦ੍ਵਿਜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠਿਨ ਵਾਘ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰਾਤਂਕਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਂਧਨਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨਿਰਭੈ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਯਮੈਃ ਸਂਯਮੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰੁਪਵਾਸੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਸਂਜਾਤੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਉਤਮ ਦ੍ਵਿਜ ਨੇ ਨਿਯਮ, ਸਯਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੂਰ੍ਯਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂਗ ਏਵਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਏਵਂ ਤਪਃਸੁ ਨਿਰਤਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਅੰਗਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸਿਆ; ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਮਾਨਦ । ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮਂਗਃ ਪਰਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਦੇਵਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।' ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੰਗਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਅਂਗ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਭੂਤਭਾਵਨ ਪਾਵਨ । ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਗੁਣਾਤ੍ਮਨੇ
ਅੰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ।