ਤਾਡਨਾਤ੍ਤਾਡਨਂ ਦੁष੍ਟੇ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਹਾਜਨਾਃ । ਆਕ੍ਰੁष੍ਟਾ ਨੈਵ ਕੁਪ੍ਯਂਤਿ ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
'ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਮਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਏ ਮਾੜੀਏ; ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਆਖ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਇਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਨੀਵ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਘਾਤਿਤਃ ਪਾਪੇ ਨਿਰ੍ਦੋषਸ੍ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਨੀਥਾਂ ਪਾਪਚਾਰਿਣੀਮ੍
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੁਨੀਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਾਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਃ । ਤਤਃ ਸਾ ਪਾਪਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਤਮਿਹੈਵ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤ ਹੈ; ਫਿਰ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ—
ਸਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਸ਼ਂਖਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਾਂ ਤਾਤੋ ਮਮੈਵ ਪਰਿਘਾਤਕਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਅਸਤੋ ਘਾਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਸ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨੈਵ ਦੋषੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਹ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਯਾ ਹਿ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤਾਤ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯੋ ਵਨੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਪਿਓ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।'
ਤਪਸ੍ਤਪਨ੍ਸਦੈਕਾਂਤੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਰਾਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਸੀ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।
ਤਾਡਯੇਨ੍ਨੈਵ ਤਾਡਂਤਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਂ ਨੈਵ ਕ੍ਰੋਸ਼ਯੇਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ ਮਾਂ ਤਾਤ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
'ਜੋ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮਾਰੀਏ, ਜੋ ਚੀਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਾ ਚੀਕਈਏ,' ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ, ਪਿਉ ਜੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸੁਨੀਥਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖੀ, ਤਦ ਮੌਤ ਨੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਸਾ ਹਿ ਸੁਸ਼ਂਖੋ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਰਾਘਾਤੈਸ੍ਤਤੋ ਦੌष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਘਾਤਿਤਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਸ਼ੰਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸੁਸ਼ਂਖਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਹਿ ਕਨ੍ਯਯਾ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ੰਖਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਹਿ ਯਤੋ ਦੁष੍ਟੇ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਤਾਡਿਤਃ । ਅਹਮਤ੍ਰ ਵਨੇ ਸਂਸ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤੂੰ ਮੰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਰਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਯਦਾ ਸ਼ृਣੁ । ਪਾਪਾਚਾਰਮਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਿਂਦਕਃ
'ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਸੁਣ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸਰ੍ਵਪਾਪਰਤੋ ਦੁष੍ਟੇ ਤਵ ਗਰ੍ਭੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਸੋਪਿ ਤਪ ਏਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
'ਹੇ ਮੰਦੀਏ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇਗਾ।' ਐਸਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਾ ਸੁਨੀਥਾ ਗृਹਂ ਗਤਾ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਿਤਰਂ ਤਪ੍ਤਮਾਨਸਾ
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸੁਨੀਥਾ ਘਰ ਆਈ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਪਿਉ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯੇਨ ਸਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਕੀ-ਕੀ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਘਾਤਸ੍ਤਪਤਿ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਯੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਕृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤਾਡਨਮ੍
'ਤੂੰ ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ? ਧੀਏ, ਸੱਚੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ । ਬਭੂਵ ਸ ਹਿ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਾਦਿष੍ਟਮੇਵਂ ਵਿਚਿਂਤਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮੌਤ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਲਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁਕਮ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਅਂਗੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਏਕਦਾ ਤੁ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਂਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅੰਗ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜਾ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨੰਦਨ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਂ ਤਮਿਂਦ੍ਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੀਯਮਾਨਂ ਗੀਤਗੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਵਰੈਃ ਸਪ੍ਤਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਜਨੈਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ ਗਾਇਕ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਠੰਡਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੋषਿਦ੍ਭੀ ਰੂਪਯੁਕ੍ਤਾਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰੈਰ੍ਹਂਸਗਾਮਿਭਿਃ । ਛਤ੍ਰੇਣ ਹਂਸਵਰ੍ਣੇਨ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰਿਣਾ
ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੰਸ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਜੋ ਚੰਨਣ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜਮਾਨਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਕਾਮਕ੍ਰੀਡਾਗਤਂ ਦੇਵਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬੇਅੰਤ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪੌਲੋਮੀਂ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾਮ੍ । ਰੂਪੇਣ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਤਪਸਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੌਲੋਮੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪ, ਤੇਜ, ਤਪ ਤੇ ਯਸ਼ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯੇਨ ਵਿਰਾਜਂਤੀਂ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨ ਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ । ਤਯਾ ਸਹ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਰੇਮੇ ਨਂਦਨੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਪਤੀ ਵਾਲ਼ੀ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਲੀਲਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਅਂਗਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਧਨ੍ਯੋ ਵੈ ਦੇਵਰਾਜੋऽਯਮੀਦृਸ਼ੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੰਗ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਹੋऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਪਦਮ੍ । ਯਦਾ ਮਮੇਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਧਾਰਕਃ
ਵਾਹ! ਇਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹਨੇ ਇਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇੰਝ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ ਮਹਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਗृਹਾਗਤਃ
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤ੍ਵਂਗੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਪਦਮ੍ । ਭੋਗਂ ਚੈਵ ਵਿਲਾਸਂ ਚ ਲੀਲਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ, ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਕਥਂ ਮੇ ਇਂਦ੍ਰ ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਃ । ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚੈਵ ਅਂਗੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ—'ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ?' ਇੰਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੰਗ ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।