ਦਾਨਭੋਗਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋਜਯੇਚ੍ਚ ਕृਤਾਤ੍ਮਕਾਨ੍ । ਪੀਡਾਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਭੋਗ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਕਲੀਫਾਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਸਯੇਤ੍ਤਾਡਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵ ਤਾਨ੍ । ਕਰ੍ਮਣ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵ੍ਯਾਪਾਰਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਰੂਸ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁਤਾਬਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਲੋਭਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾ ਸਂਜਾਤੈषਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਨੇ ਵੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਨੀਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕੋਲੋਂ ਜੰਮੀ।
ਪਿਤੁਃਕਰ੍ਮ ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸਦੈਵ ਸਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜ ਕਰਦੀ।
ਸਾ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸਾ । ਰਮਮਾਣਾ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਨੀਥਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਭਾਗਂ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯਂ ਵਰਮ੍ । ਗੀਤਕੋਲਾਹਲਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਸ਼ਂਖਂ ਨਾਮ ਸਾ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਸ਼ੰਖ ਨਾਂ, ਜੋ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਤਪ੍ਯਂਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਘਾਤਮੇਵਾਸੌ ਸਾ ਚਕਾਰ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਸੁਸ਼ਂਖਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛੇਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ; ਪਰ ਸੁਸ਼ੰਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, 'ਚਲ ਜਾ, ਚਲ ਜਾ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾ ਵਿਘ੍ਨਮੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤੇਨਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਤਾਡਯਤ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਭੇਜਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਰੁਕਾਵਟ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ; ਜਦ ਉਹ ਕੁਝ ਆਖਦਾ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਦੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਸ਼ਂਖਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਦੁष੍ਟੇ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਏ ਮਾੜੀ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਉਂ ਪਾਈ?'
ਤਾਡਨਾਤ੍ਤਾਡਨਂ ਦੁष੍ਟੇ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਹਾਜਨਾਃ । ਆਕ੍ਰੁष੍ਟਾ ਨੈਵ ਕੁਪ੍ਯਂਤਿ ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
'ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਮਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਏ ਮਾੜੀਏ; ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਆਖ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਇਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਨੀਵ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਘਾਤਿਤਃ ਪਾਪੇ ਨਿਰ੍ਦੋषਸ੍ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਨੀਥਾਂ ਪਾਪਚਾਰਿਣੀਮ੍
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੁਨੀਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਾਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਃ । ਤਤਃ ਸਾ ਪਾਪਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਤਮਿਹੈਵ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤ ਹੈ; ਫਿਰ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ—
ਸਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਸ਼ਂਖਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਾਂ ਤਾਤੋ ਮਮੈਵ ਪਰਿਘਾਤਕਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਅਸਤੋ ਘਾਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਸ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨੈਵ ਦੋषੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਹ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਯਾ ਹਿ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤਾਤ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯੋ ਵਨੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਪਿਓ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।'
ਤਪਸ੍ਤਪਨ੍ਸਦੈਕਾਂਤੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਰਾਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਸੀ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।
ਤਾਡਯੇਨ੍ਨੈਵ ਤਾਡਂਤਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਂ ਨੈਵ ਕ੍ਰੋਸ਼ਯੇਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ ਮਾਂ ਤਾਤ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
'ਜੋ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮਾਰੀਏ, ਜੋ ਚੀਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਾ ਚੀਕਈਏ,' ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ, ਪਿਉ ਜੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸੁਨੀਥਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖੀ, ਤਦ ਮੌਤ ਨੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਸਾ ਹਿ ਸੁਸ਼ਂਖੋ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਰਾਘਾਤੈਸ੍ਤਤੋ ਦੌष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਘਾਤਿਤਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਸ਼ੰਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸੁਸ਼ਂਖਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਹਿ ਕਨ੍ਯਯਾ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸੁਸ਼ੰਖਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਹਿ ਯਤੋ ਦੁष੍ਟੇ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਤਾਡਿਤਃ । ਅਹਮਤ੍ਰ ਵਨੇ ਸਂਸ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤੂੰ ਮੰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਰਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਯਦਾ ਸ਼ृਣੁ । ਪਾਪਾਚਾਰਮਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਿਂਦਕਃ
'ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਸੁਣ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਸਰ੍ਵਪਾਪਰਤੋ ਦੁष੍ਟੇ ਤਵ ਗਰ੍ਭੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਸੋਪਿ ਤਪ ਏਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
'ਹੇ ਮੰਦੀਏ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇਗਾ।' ਐਸਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਾ ਸੁਨੀਥਾ ਗृਹਂ ਗਤਾ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਿਤਰਂ ਤਪ੍ਤਮਾਨਸਾ
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸੁਨੀਥਾ ਘਰ ਆਈ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਪਿਉ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯੇਨ ਸਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਕੀ-ਕੀ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਘਾਤਸ੍ਤਪਤਿ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਯੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਕृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤਾਡਨਮ੍
'ਤੂੰ ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ? ਧੀਏ, ਸੱਚੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ । ਬਭੂਵ ਸ ਹਿ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਾਦਿष੍ਟਮੇਵਂ ਵਿਚਿਂਤਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮੌਤ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਲਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁਕਮ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਅਂਗੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਏਕਦਾ ਤੁ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਂਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅੰਗ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜਾ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨੰਦਨ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਂ ਤਮਿਂਦ੍ਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।