ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪਾਪਿਨਾਂ ਸਂਗਾਤ੍ਪਾਪਮੇਵ ਪ੍ਰਸਂਚਰੇਤ੍ । ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਸਂਲਿਪ੍ਤੋ ਵੇਨ ਏਵ ਸਃ
ਪਰ ਜੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਨਾਨਕੇ ਵਲੋਂ ਵੇਣ ਵੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਿਆ ਸੀ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਕੋ ਦੋषਸ੍ਤਂ ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ । ਸ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ ਚ ਵੈ ਕਾਲਃ ਸ ਯਮੋ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਉਸਦੇ ਨਾਨਕੇ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦੋਸ਼ ਸੀ? ਸਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ।
ਨ ਹਿਂਸਕੋ ਹਿ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਦੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਚਰਾਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਂਤਿ ਚ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਚ ਭੁਂਜਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਪਾਪਾਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਘੋਰਂ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਯੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਣੈਵਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੋਜਯੇਤ੍ਤਾਡਯੇਤ੍ਸੂਤ ਯਮ ਏष ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਸਾਰੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਸੂਤ! ਯਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵੇਵਂ ਸਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੋਜਯਤ੍ਯੇਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਦੋषੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਭ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਸ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਪਾਪੀ ਵੇਨਸ੍ਤ੍ਵਜਾਯਤ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ਾਸਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍
ਮੌਤ ਦੀ ਕਿਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਵੇਣ ਜੰਮਿਆ? ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਤੇ ਖੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਲਰੂਪੇਣ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਘਾਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾऽਸੌ ਨਯਤ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਤਂ ਯਮਃ । ਸੁਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਲਭੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸੁਕृਤੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਜਯਤ੍ਯੇष ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵ ਸੁਦੂਤਕੈਃ । ਮਹਤਾ ਸੌਖ੍ਯਭਾਵੇਨ ਗੀਤਮਂਗਲਕਾਰਿਣਾ
ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਤੇ ਮੰਗਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਕੇ।
ਦਾਨਭੋਗਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋਜਯੇਚ੍ਚ ਕृਤਾਤ੍ਮਕਾਨ੍ । ਪੀਡਾਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਭੋਗ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਕਲੀਫਾਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਸਯੇਤ੍ਤਾਡਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵ ਤਾਨ੍ । ਕਰ੍ਮਣ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵ੍ਯਾਪਾਰਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਰੂਸ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁਤਾਬਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਲੋਭਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾ ਸਂਜਾਤੈषਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਨੇ ਵੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਨੀਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕੋਲੋਂ ਜੰਮੀ।
ਪਿਤੁਃਕਰ੍ਮ ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸਦੈਵ ਸਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜ ਕਰਦੀ।
ਸਾ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸਾ । ਰਮਮਾਣਾ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਨੀਥਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਭਾਗਂ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯਂ ਵਰਮ੍ । ਗੀਤਕੋਲਾਹਲਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਸ਼ਂਖਂ ਨਾਮ ਸਾ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਸ਼ੰਖ ਨਾਂ, ਜੋ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਤਪ੍ਯਂਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਘਾਤਮੇਵਾਸੌ ਸਾ ਚਕਾਰ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਸੁਸ਼ਂਖਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛੇਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ; ਪਰ ਸੁਸ਼ੰਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, 'ਚਲ ਜਾ, ਚਲ ਜਾ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾ ਵਿਘ੍ਨਮੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤੇਨਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਤਾਡਯਤ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਭੇਜਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਰੁਕਾਵਟ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ; ਜਦ ਉਹ ਕੁਝ ਆਖਦਾ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਦੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਸ਼ਂਖਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਦੁष੍ਟੇ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਏ ਮਾੜੀ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਉਂ ਪਾਈ?'
ਤਾਡਨਾਤ੍ਤਾਡਨਂ ਦੁष੍ਟੇ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਹਾਜਨਾਃ । ਆਕ੍ਰੁष੍ਟਾ ਨੈਵ ਕੁਪ੍ਯਂਤਿ ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
'ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਮਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਏ ਮਾੜੀਏ; ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਆਖ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਇਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਨੀਵ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਘਾਤਿਤਃ ਪਾਪੇ ਨਿਰ੍ਦੋषਸ੍ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਨੀਥਾਂ ਪਾਪਚਾਰਿਣੀਮ੍
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੁਨੀਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਾਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਃ । ਤਤਃ ਸਾ ਪਾਪਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਤਮਿਹੈਵ ਚ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤ ਹੈ; ਫਿਰ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ—
ਸਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਸ਼ਂਖਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਾਂ ਤਾਤੋ ਮਮੈਵ ਪਰਿਘਾਤਕਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਅਸਤੋ ਘਾਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਸ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨੈਵ ਦੋषੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਹ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਯਾ ਹਿ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤਾਤ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯੋ ਵਨੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਪਿਓ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।'
ਤਪਸ੍ਤਪਨ੍ਸਦੈਕਾਂਤੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਰਾਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਸੀ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।
ਤਾਡਯੇਨ੍ਨੈਵ ਤਾਡਂਤਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਂ ਨੈਵ ਕ੍ਰੋਸ਼ਯੇਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ ਮਾਂ ਤਾਤ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
'ਜੋ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮਾਰੀਏ, ਜੋ ਚੀਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਾ ਚੀਕਈਏ,' ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ, ਪਿਉ ਜੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸੁਨੀਥਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਤਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖੀ, ਤਦ ਮੌਤ ਨੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਸਾ ਹਿ ਸੁਸ਼ਂਖੋ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਰਾਘਾਤੈਸ੍ਤਤੋ ਦੌष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਘਾਤਿਤਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਸ਼ੰਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।