ਕਿਂਤੁ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਭੀਰੁ ਮਨਸਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨृਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਦੇਸ਼ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗਤਿ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਪਾਪਂ ਤੀਰ੍ਥਕृਤਂ ਵਿਨਾ । ਸ਼ृਣੁ ਭੀਰੁ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਵਧੂਮ੍
ਪਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ, ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਗਤੋ ਗੁਪ੍ਤਕਾਮੁਕਃ । ਉਗ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਦੈਵ ਜਨਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਚੁਪ ਚਾਪ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ऋषਿਸ੍ਤ੍ਰੀਗਂਤੁਰਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਤਸ੍ਤਦਾ । ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਜਾਤਮਿਤਿ ਲਜ੍ਜਾਕਰਂ ਵਪੁਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਾਪਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਭਗਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਅਧੋਮੁਖਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਨਿਂਦ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੋऽਭਿਭੂਤਃ ਸਲਜ੍ਜਿਤਃ । ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤੋਯਾਢ੍ਯੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਪਛਤਾਇਆ, ਲੱਜਤ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਹੇਮਾਂਭੋਰੁਹਕੋਰਕੇ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਮਥਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਮਨਮਤ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧਿਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮਾਤ੍ਮਤਾਂ ਲੋਕੇ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਤਕਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਯਯਾ ਹਿ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵੱਸਤਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਪਾਪ ਕਰਵਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਹੈ।
ਆਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋਧਰ੍ਮ ਧੈਰ੍ਯ ਧ੍ਵਂਸਕਰੀ ਤਥਾ । ਧਿਙ੍ਮਨ੍ਮਥਂ ਦੁਰਾਚਾਰਮਾਪਦਾਂ ਨਿਯਤਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਕਾਮ ਜੀਵਨ, ਇੱਜ਼ਤ, ਮਾਣ, ਚੰਗਿਆਈ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨਮਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬੁਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਲਾਹਨਤ ਹੈ।
ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਦਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਸਂਤੁष੍ਟਂ ਸਦਾਵਸ਼ਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂਵਾਦਿਨਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਵਾਸਵੇ ਪਦ੍ਮਸਦ੍ਮਨਿ 6.127.
ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬੜਾ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੁਕ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਝ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਖਂਡਲਂ ਵਿਨਾ ਭੀਰੁ ਦੇਵਲੋਕੋ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਅਖੰਡਲ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਡਰਪੋਕ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੀਏ ਤੇ ਕਿੰਨਰ—all ਮਿਲ ਕੇ—
ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ਬਲਭਿਦ੍ਦੇਵਂ ਨੈਵ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਗਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਮृਗਯਾਮਹੇ । ਨ ਨਾਕਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੱਭੀਏ? ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।'
ਸੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕੁਲਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਯੇਨ ਸ਼ੋਭਤੇ
'ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਧੂਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਓ ਸੋਚੀਏ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਕਰੀਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮੁੜ ਸੋਭਾ ਪਾਵੇ।'
ਸਨਾਥਃ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਵਿਲਂਬੋऽਤ੍ਰ ਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਮੁੜ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਇਥੇ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।' ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੇऽਹਂ ਸ੍ਵਾਪਰਾਧੇਨ ਲਜ੍ਜਯਾ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਰਭਸਾ ਲਬ੍ਧਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ ਮਘਵਾ ਫਲਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਘਵਾਨ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਜਲਦੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੁਗਤ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਨृਣਾਂ ਨੀਤਿਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਵਿਪਾਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਭਯਂਕਰਾਃ । ਅਹੋ ਰਾਜ੍ਯਮਦੈਰ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਯਮਚਿਂਤਯਨ੍
'ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨਿਆਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਾਏ, ਰਾਜ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।'
ਕृਤਵਾਨ੍ਨਿਂਦ੍ਯਮਾਨਂ ਹਿ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਬਾਲਿਸ਼ਾ ਯਤ੍ਰ ਦੈਵੋਪਹਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
'ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਕੰਮ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਅਪਰਾਧਾਦ੍ਯਥਾਜਨ੍ਮ ਸ੍ਯਾਦਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਓ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰਸਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਂਕਜਕਾਨਨਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਯੇਨ ਜਾਯਤੇ । ਤਤੋ ਗੁਰੋਃ ਪ੍ਰਬੋਧੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਦ੍ਮਕੁਡ੍ਮਲਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਠ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਰ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦੀਨਾਨਨੋ ਵਿਰੂਪਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰੀਡਾਕੁਂਚਿਤਲੋਚਨਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰਣਾਵਿਂਦ੍ਰੋ ਗੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਸਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ । ਦੇਵਰਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ!' ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਮੁਪਾਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਪਾਤਕਾਤ੍
ਸੁਣੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਇਕ ਢੰਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਦੇਵਰਾਜਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਯਾਮਃ ਸਹੈਵ ਤੇ । ਅਥ ਪੁਰੋਧਸਾ ਸਾਰ੍ਧਮਾਗਤ੍ਯ ਬਲਮਰ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ। ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਸਸ੍ਨੌ ਸਿਤਾਸਿਤੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਘੈਸ੍ਤਤਃ । ਅਥ ਦੇਵਗੁਰੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਜਲਦੀ—
ਸਹਸ੍ਰਮੇਤਦ੍ਯੋਨੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦृਸ਼ਾਂ ਤਵ । ਤਦੈਵ ਦ੍ਵਿਜਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਨੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਲੋਚਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪਂਕਜੈਰਿਵ ਮਾਨਸਮ੍ । ਅਥ ਵृਂਦਾਰਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰृषਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੋਵਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।