ਸ਼ਿਖਰਾਚ੍ਚ ਹ੍ਰਦੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਰੇਵਾਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ । ਸ਼੍ਵਾਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾ ਵਿਮਲੇ ਹ੍ਰਦੇ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੱਚੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮृਗਵ੍ਯਾਧੋ ਵਦਤ੍ਯੇਵ ਧੀਵਰਂ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਮਦੀਯੇਯਂ ਮृਗੀ ਦੁष੍ਟ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਮਰਗਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਮਰਗਣੀ ਮੇਰੀ ਸੀ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ! ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ?"
ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਸੋऽਪਿ ਮੀਨਹਾ ਮृਗਘਾਤਕਮ੍ । ਮਦੀਯੇਯਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਅਵਲਿਪ੍ਤ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਫਿਰ ਮਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮਰਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।"
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੌ ਪਤਿਤੌ ਵਿਮਲੇ ਜਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਪਰ੍ਵ ਵਰ੍ਤਤੇ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਸਮਾਯੋਗਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਮਿਲਾਪ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੇਲਾਯਾਂ ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਜਪਧ੍ਯਾਨਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਭਾਵਸਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵ! ਉਹ ਨਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਧਿਆਨ, ਨਾ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਮृਗੀ ਸ਼੍ਵਾ ਚ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਸਦਕੇ, ਮਰਗਣੀ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਤਾਂ ਸਂਗਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਂ ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਰਿਵੇਂਧਨਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤੇषਾਮੇਵਂ ਹਿ ਸਂਸਰ੍ਗਾਦृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸਂਭਾषਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚੈਵ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਵੇਨਸ੍ਯ ਕਲ੍ਮषਂ ਨष੍ਟਂ ਸਤਾਂ ਸਂਗਾਤ੍ਪੁਰਾ ਕਿਲ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪੁਣ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਾਪਿਨਾਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵੇਣ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪਾਪਿਨਾਂ ਸਂਗਾਤ੍ਪਾਪਮੇਵ ਪ੍ਰਸਂਚਰੇਤ੍ । ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਸਂਲਿਪ੍ਤੋ ਵੇਨ ਏਵ ਸਃ
ਪਰ ਜੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਨਾਨਕੇ ਵਲੋਂ ਵੇਣ ਵੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਿਆ ਸੀ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਕੋ ਦੋषਸ੍ਤਂ ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ । ਸ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ ਚ ਵੈ ਕਾਲਃ ਸ ਯਮੋ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਉਸਦੇ ਨਾਨਕੇ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦੋਸ਼ ਸੀ? ਸਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ।
ਨ ਹਿਂਸਕੋ ਹਿ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਦੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਚਰਾਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਂਤਿ ਚ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਚ ਭੁਂਜਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਪਾਪਾਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਘੋਰਂ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਯੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਣੈਵਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੋਜਯੇਤ੍ਤਾਡਯੇਤ੍ਸੂਤ ਯਮ ਏष ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਸਾਰੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਸੂਤ! ਯਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵੇਵਂ ਸਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੋਜਯਤ੍ਯੇਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਦੋषੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਭ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਸ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਪਾਪੀ ਵੇਨਸ੍ਤ੍ਵਜਾਯਤ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ਾਸਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍
ਮੌਤ ਦੀ ਕਿਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਵੇਣ ਜੰਮਿਆ? ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਤੇ ਖੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਲਰੂਪੇਣ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਘਾਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾऽਸੌ ਨਯਤ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਤਂ ਯਮਃ । ਸੁਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਲਭੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸੁਕृਤੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਜਯਤ੍ਯੇष ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵ ਸੁਦੂਤਕੈਃ । ਮਹਤਾ ਸੌਖ੍ਯਭਾਵੇਨ ਗੀਤਮਂਗਲਕਾਰਿਣਾ
ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਤੇ ਮੰਗਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਕੇ।
ਦਾਨਭੋਗਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋਜਯੇਚ੍ਚ ਕृਤਾਤ੍ਮਕਾਨ੍ । ਪੀਡਾਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਭੋਗ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਕਲੀਫਾਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਸਯੇਤ੍ਤਾਡਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵ ਤਾਨ੍ । ਕਰ੍ਮਣ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵ੍ਯਾਪਾਰਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਰੂਸ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁਤਾਬਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਲੋਭਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮ ਵੈ ਕਨ੍ਯਾ ਸਂਜਾਤੈषਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਨੇ ਵੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਨੀਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕੋਲੋਂ ਜੰਮੀ।
ਪਿਤੁਃਕਰ੍ਮ ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸਦੈਵ ਸਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜ ਕਰਦੀ।
ਸਾ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸਾ । ਰਮਮਾਣਾ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਨੀਥਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਭਾਗਂ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯਂ ਵਰਮ੍ । ਗੀਤਕੋਲਾਹਲਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਸ਼ਂਖਂ ਨਾਮ ਸਾ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਸ਼ੰਖ ਨਾਂ, ਜੋ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਤਪ੍ਯਂਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਘਾਤਮੇਵਾਸੌ ਸਾ ਚਕਾਰ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਸੁਸ਼ਂਖਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛੇਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ; ਪਰ ਸੁਸ਼ੰਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, 'ਚਲ ਜਾ, ਚਲ ਜਾ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾ ਵਿਘ੍ਨਮੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤੇਨਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਤਾਡਯਤ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਭੇਜਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਰੁਕਾਵਟ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ; ਜਦ ਉਹ ਕੁਝ ਆਖਦਾ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਦੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਸ਼ਂਖਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਦੁष੍ਟੇ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਸ਼ੰਖ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਏ ਮਾੜੀ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਉਂ ਪਾਈ?'