ਏਕਦਾ ਤੁ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਸ਼੍ਵਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਨਂ ਵਿਂਧ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਮृਗਾਨ੍ਰੁਰੂਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਭੀਤਾਨ੍ਸੂਦਿਤਵਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਰੇਵਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਫਰਘਾਤਕਃ
ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ, ਨੀਲਗਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰ ਬਹੁਤ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਫਰਾਨ੍ਸੂਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬਹਿਰ੍ਜਲਾਤ੍ । ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਲੋਭਸ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਤਤੋ ਮृਗੀ
ਉਹ ਮਛੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਰਾਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਪਈ।
ਜੀਵਤ੍ਰਾਣਪਰਾ ਸਾਰ੍ਤਾ ਭੀਤਾ ਚਲਿਤਚੇਤਨਾ । ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਪਲਾਯਂਤੀ ਰੇਵਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੀ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸ਼੍ਵਭਿਸ਼੍ਚ ਚਾਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਬਾਣਘਾਤਕ੍ਸ਼ਤਾਤੁਰਾ । ਸ਼੍ਵਸਨਸ੍ਯਾਪਿ ਵੇਗੇਨ ਸੁਲਭੋ ਮृਗਘਾਤਕਃ
ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਮਰਾਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪृष੍ਠ ਏਵ ਸਮਾਯਾਤਿ ਪੁਰਤੋ ਯਾਤਿ ਸਾ ਮृਗੀ । ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਫਰਹਾ ਬਾਣਪਾਣਿਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰਾਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਣਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਧਨੁਰਾਨਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਅਨੁਰੁਧ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਮृਗੀਮ੍ । ਤਾਵਲ੍ਲੁਬ੍ਧਕ ਲੋਭਾਖ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਰਾਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਲਾਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਭ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਹਂਤਵ੍ਯਾ ਮਦੀਯੇਯਂ ਮृਗਯਾਂ ਮੇ ਸਮਾਗਤਾ । ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੀਨਹਾ ਮਾਂਸਲਂਪਟਃ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਹਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ—
ਬਾਣਂ ਮੁਮੋਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ । ਨਿਹਤਾ ਮृਗਲੁਬ੍ਧੇਨ ਬਾਣੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਮਰਗਣੀ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਮਰਗਣੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਾਰੂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਮृਤਾ ਸਾ ਮृਗੀ ਤਤ੍ਰ ਬਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਪਚੇਤਸੋਃ । ਸ਼੍ਵਭਿਰ੍ਦਂਤੈਃ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਪਪਾਤ ਸਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਰਗਣੀ, ਦੋ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਿਖਰਾਚ੍ਚ ਹ੍ਰਦੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਰੇਵਾਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ । ਸ਼੍ਵਾਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾ ਵਿਮਲੇ ਹ੍ਰਦੇ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੱਚੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮृਗਵ੍ਯਾਧੋ ਵਦਤ੍ਯੇਵ ਧੀਵਰਂ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਮਦੀਯੇਯਂ ਮृਗੀ ਦੁष੍ਟ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਮਰਗਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਮਰਗਣੀ ਮੇਰੀ ਸੀ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ! ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ?"
ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਸੋऽਪਿ ਮੀਨਹਾ ਮृਗਘਾਤਕਮ੍ । ਮਦੀਯੇਯਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਅਵਲਿਪ੍ਤ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਫਿਰ ਮਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮਰਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।"
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੌ ਪਤਿਤੌ ਵਿਮਲੇ ਜਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਪਰ੍ਵ ਵਰ੍ਤਤੇ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਸਮਾਯੋਗਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਮਿਲਾਪ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੇਲਾਯਾਂ ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਜਪਧ੍ਯਾਨਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਭਾਵਸਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵ! ਉਹ ਨਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਧਿਆਨ, ਨਾ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਮृਗੀ ਸ਼੍ਵਾ ਚ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਸਦਕੇ, ਮਰਗਣੀ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਤਾਂ ਸਂਗਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਂ ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਰਿਵੇਂਧਨਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤੇषਾਮੇਵਂ ਹਿ ਸਂਸਰ੍ਗਾਦृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸਂਭਾषਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚੈਵ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਵੇਨਸ੍ਯ ਕਲ੍ਮषਂ ਨष੍ਟਂ ਸਤਾਂ ਸਂਗਾਤ੍ਪੁਰਾ ਕਿਲ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪੁਣ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਾਪਿਨਾਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵੇਣ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪਾਪਿਨਾਂ ਸਂਗਾਤ੍ਪਾਪਮੇਵ ਪ੍ਰਸਂਚਰੇਤ੍ । ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਸਂਲਿਪ੍ਤੋ ਵੇਨ ਏਵ ਸਃ
ਪਰ ਜੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਨਾਨਕੇ ਵਲੋਂ ਵੇਣ ਵੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਿਆ ਸੀ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਕੋ ਦੋषਸ੍ਤਂ ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ । ਸ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ ਚ ਵੈ ਕਾਲਃ ਸ ਯਮੋ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਉਸਦੇ ਨਾਨਕੇ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦੋਸ਼ ਸੀ? ਸਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ।
ਨ ਹਿਂਸਕੋ ਹਿ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਦੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਚਰਾਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਂਤਿ ਚ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਚ ਭੁਂਜਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਪਾਪਾਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਘੋਰਂ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਯੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਣੈਵਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੋਜਯੇਤ੍ਤਾਡਯੇਤ੍ਸੂਤ ਯਮ ਏष ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਸਾਰੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਸੂਤ! ਯਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵੇਵਂ ਸਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੋਜਯਤ੍ਯੇਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਦੋषੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਭ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਸ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਪਾਪੀ ਵੇਨਸ੍ਤ੍ਵਜਾਯਤ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ਾਸਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍
ਮੌਤ ਦੀ ਕਿਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਵੇਣ ਜੰਮਿਆ? ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਤੇ ਖੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਲਰੂਪੇਣ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਘਾਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾऽਸੌ ਨਯਤ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਤਂ ਯਮਃ । ਸੁਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਲਭੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸੁਕृਤੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਜਯਤ੍ਯੇष ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵ ਸੁਦੂਤਕੈਃ । ਮਹਤਾ ਸੌਖ੍ਯਭਾਵੇਨ ਗੀਤਮਂਗਲਕਾਰਿਣਾ
ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਤੇ ਮੰਗਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਕੇ।