ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਕਾਨਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਸਂਚਰੇਤ੍ । ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਪਾਪਾਃ ਸ਼ੁਧ੍ਯਂਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸੱਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧੂਤਾਸ਼ੇष ਕਲ੍ਮषਾਃ । ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਤਤ੍ਕਥਂ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਪਾਪਾਃ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਮੈਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।— ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਲੁਬ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪਾਪਾਃ ਸਂਜਾਤਾ ਦਾਸਧੀਵਰਾਃ । ਰੇਵਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਗਂਗਾਸ੍ਤਾਸਾਮਂਭਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇਕਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਦਾਸ ਜਾਂ ਮਛੀਏ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ, ਰੇਵਾ, ਯਮੁਨਾ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਣ—
ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਚ ਵੈ ਜਲੇ । ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਜਾਂ ਖੇਡਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਪਾਪਸਂਘਾਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ । ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚ ਹ੍ਯਾਪ੍ਲੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਉਹ ਦਾਸੀਅਤ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚ ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਨੈਵ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਜਨਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਾਪਿਨਾਮ੍
ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕੋ। ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਅਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਤਿਹਾਸੋऽਘਨਾਸ਼ਨਃ
ਸੰਗਤ, ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਂ ਵੋ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਃ ਸੁਲੋਭਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਵਨੇ
ਉਹ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਲੋਭਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਭਿਰ੍ਵਾਗੁਰਿਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਮृਗਾਨ੍ਘਾਤਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ੍ਵਾਦਲਂਪਟਃ
ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਜਾਲਾਂ, ਫੰਧਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਸ਼੍ਵਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਨਂ ਵਿਂਧ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਮृਗਾਨ੍ਰੁਰੂਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਭੀਤਾਨ੍ਸੂਦਿਤਵਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਰੇਵਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਫਰਘਾਤਕਃ
ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ, ਨੀਲਗਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰ ਬਹੁਤ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਫਰਾਨ੍ਸੂਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬਹਿਰ੍ਜਲਾਤ੍ । ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਲੋਭਸ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਤਤੋ ਮृਗੀ
ਉਹ ਮਛੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਰਾਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਪਈ।
ਜੀਵਤ੍ਰਾਣਪਰਾ ਸਾਰ੍ਤਾ ਭੀਤਾ ਚਲਿਤਚੇਤਨਾ । ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਪਲਾਯਂਤੀ ਰੇਵਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੀ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸ਼੍ਵਭਿਸ਼੍ਚ ਚਾਲਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਬਾਣਘਾਤਕ੍ਸ਼ਤਾਤੁਰਾ । ਸ਼੍ਵਸਨਸ੍ਯਾਪਿ ਵੇਗੇਨ ਸੁਲਭੋ ਮृਗਘਾਤਕਃ
ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਮਰਾਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪृष੍ਠ ਏਵ ਸਮਾਯਾਤਿ ਪੁਰਤੋ ਯਾਤਿ ਸਾ ਮृਗੀ । ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਫਰਹਾ ਬਾਣਪਾਣਿਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰਾਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਣਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਧਨੁਰਾਨਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਅਨੁਰੁਧ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਮृਗੀਮ੍ । ਤਾਵਲ੍ਲੁਬ੍ਧਕ ਲੋਭਾਖ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਰਾਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਲਾਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਭ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਹਂਤਵ੍ਯਾ ਮਦੀਯੇਯਂ ਮृਗਯਾਂ ਮੇ ਸਮਾਗਤਾ । ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੀਨਹਾ ਮਾਂਸਲਂਪਟਃ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਹਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ—
ਬਾਣਂ ਮੁਮੋਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ । ਨਿਹਤਾ ਮृਗਲੁਬ੍ਧੇਨ ਬਾਣੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਮਰਗਣੀ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਮਰਗਣੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਾਰੂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਮृਤਾ ਸਾ ਮृਗੀ ਤਤ੍ਰ ਬਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਪਚੇਤਸੋਃ । ਸ਼੍ਵਭਿਰ੍ਦਂਤੈਃ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਪਪਾਤ ਸਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਰਗਣੀ, ਦੋ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਿਖਰਾਚ੍ਚ ਹ੍ਰਦੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਰੇਵਾਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ । ਸ਼੍ਵਾਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾ ਵਿਮਲੇ ਹ੍ਰਦੇ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੱਚੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮृਗਵ੍ਯਾਧੋ ਵਦਤ੍ਯੇਵ ਧੀਵਰਂ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਮਦੀਯੇਯਂ ਮृਗੀ ਦੁष੍ਟ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਮਰਗਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਮਰਗਣੀ ਮੇਰੀ ਸੀ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ! ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ?"
ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਸੋऽਪਿ ਮੀਨਹਾ ਮृਗਘਾਤਕਮ੍ । ਮਦੀਯੇਯਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਅਵਲਿਪ੍ਤ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਫਿਰ ਮਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮਰਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।"
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੌ ਪਤਿਤੌ ਵਿਮਲੇ ਜਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਪਰ੍ਵ ਵਰ੍ਤਤੇ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਸਮਾਯੋਗਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਮਿਲਾਪ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੇਲਾਯਾਂ ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਜਪਧ੍ਯਾਨਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਭਾਵਸਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵ! ਉਹ ਨਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਧਿਆਨ, ਨਾ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਮृਗੀ ਸ਼੍ਵਾ ਚ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਸਦਕੇ, ਮਰਗਣੀ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਤਾਂ ਸਂਗਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਂ ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਰਿਵੇਂਧਨਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤੇषਾਮੇਵਂ ਹਿ ਸਂਸਰ੍ਗਾਦृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸਂਭਾषਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚੈਵ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਵੇਨਸ੍ਯ ਕਲ੍ਮषਂ ਨष੍ਟਂ ਸਤਾਂ ਸਂਗਾਤ੍ਪੁਰਾ ਕਿਲ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪੁਣ੍ਯਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਾਪਿਨਾਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵੇਣ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।