ਨਾਰਾਧਿਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਃ। ਨ ਮਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਸ੍ਮृਤੋ ਭੋਗਲੁਬ੍ਧਯਾ
ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜੋ ਚਾਰ ਲੱਛਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਸੁਆਦਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚ ਸਂਤਰ੍ਪਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਹਿਤਮ੍ । ਅਣੁਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਕृਤਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦਾ ਭਲਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤਕਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰ ਤੇਨ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਮਨਃ । ਬਹੁਧੈਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯਾਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਸ ਹਿ ਪृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਂ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍ । ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਪ੍ਤਾਂ ਵਰਾਕੀਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਮ੍
ਹੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹਾਂ।
ਪਾਪਪਂਕਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਕਚਗ੍ਰਹੈਃ । ਮਯਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂਜਂ ਵਾਰਿ ਵਰ੍षਹਰ੍षਦृਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੈਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਕਾਂਡ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਜ੍ਜਨੇ ਸਾਧਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਃ ਸਾਧੁਰਸਜ੍ਜਨੇ । ਇਤ੍ਯਸੌ ਮਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਮਯਿ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ। ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣਂ ਜਾਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇऽਹਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਕੁਰੁ ਮੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਾਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਮੰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚਲ ਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੇਨ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਵ । ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਗਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਸ਼ੋਚਿਤਂ ਮਯਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਰ ਚਿੰਤਾ ਮੈਂ ਸੋਚ ਲਈ ਹੈ।
ਨਾਹਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂਤੁ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਭੀਰੁ ਮਨਸਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨृਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਦੇਸ਼ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗਤਿ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਪਾਪਂ ਤੀਰ੍ਥਕृਤਂ ਵਿਨਾ । ਸ਼ृਣੁ ਭੀਰੁ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਵਧੂਮ੍
ਪਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ, ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਗਤੋ ਗੁਪ੍ਤਕਾਮੁਕਃ । ਉਗ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਦੈਵ ਜਨਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਚੁਪ ਚਾਪ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ऋषਿਸ੍ਤ੍ਰੀਗਂਤੁਰਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਤਸ੍ਤਦਾ । ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਜਾਤਮਿਤਿ ਲਜ੍ਜਾਕਰਂ ਵਪੁਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਾਪਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਭਗਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਅਧੋਮੁਖਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਨਿਂਦ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੋऽਭਿਭੂਤਃ ਸਲਜ੍ਜਿਤਃ । ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤੋਯਾਢ੍ਯੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਪਛਤਾਇਆ, ਲੱਜਤ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਹੇਮਾਂਭੋਰੁਹਕੋਰਕੇ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਮਥਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਮਨਮਤ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧਿਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮਾਤ੍ਮਤਾਂ ਲੋਕੇ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਤਕਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਯਯਾ ਹਿ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵੱਸਤਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਪਾਪ ਕਰਵਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਹੈ।
ਆਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋਧਰ੍ਮ ਧੈਰ੍ਯ ਧ੍ਵਂਸਕਰੀ ਤਥਾ । ਧਿਙ੍ਮਨ੍ਮਥਂ ਦੁਰਾਚਾਰਮਾਪਦਾਂ ਨਿਯਤਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਕਾਮ ਜੀਵਨ, ਇੱਜ਼ਤ, ਮਾਣ, ਚੰਗਿਆਈ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨਮਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬੁਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਲਾਹਨਤ ਹੈ।
ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਦਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਸਂਤੁष੍ਟਂ ਸਦਾਵਸ਼ਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂਵਾਦਿਨਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਵਾਸਵੇ ਪਦ੍ਮਸਦ੍ਮਨਿ 6.127.
ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬੜਾ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੁਕ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਝ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਖਂਡਲਂ ਵਿਨਾ ਭੀਰੁ ਦੇਵਲੋਕੋ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਅਖੰਡਲ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਡਰਪੋਕ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੀਏ ਤੇ ਕਿੰਨਰ—all ਮਿਲ ਕੇ—
ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ਬਲਭਿਦ੍ਦੇਵਂ ਨੈਵ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਗਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਮृਗਯਾਮਹੇ । ਨ ਨਾਕਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੱਭੀਏ? ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।'
ਸੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕੁਲਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਯੇਨ ਸ਼ੋਭਤੇ
'ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਧੂਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਓ ਸੋਚੀਏ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਕਰੀਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮੁੜ ਸੋਭਾ ਪਾਵੇ।'
ਸਨਾਥਃ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਵਿਲਂਬੋऽਤ੍ਰ ਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਮੁੜ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਇਥੇ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।' ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੇऽਹਂ ਸ੍ਵਾਪਰਾਧੇਨ ਲਜ੍ਜਯਾ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਰਭਸਾ ਲਬ੍ਧਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ ਮਘਵਾ ਫਲਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਘਵਾਨ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਜਲਦੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੁਗਤ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਨृਣਾਂ ਨੀਤਿਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਵਿਪਾਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਭਯਂਕਰਾਃ । ਅਹੋ ਰਾਜ੍ਯਮਦੈਰ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਯਮਚਿਂਤਯਨ੍
'ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨਿਆਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਾਏ, ਰਾਜ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।'
ਕृਤਵਾਨ੍ਨਿਂਦ੍ਯਮਾਨਂ ਹਿ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਬਾਲਿਸ਼ਾ ਯਤ੍ਰ ਦੈਵੋਪਹਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
'ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਕੰਮ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਅਪਰਾਧਾਦ੍ਯਥਾਜਨ੍ਮ ਸ੍ਯਾਦਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਓ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ।'